PSYCHO HUSBAND วิวาห์ลวงบ่วงรัก

"งั้นตายวันนี้ดีมั้ย ก็ยังไม่สายนะ" เขาบอกด้วยน้ำเสียงขบขัน แต่สายตากลับดุดันผู้ชายอย่างเขานี่มันที่สุดของความต่ำตมเลยจริงๆ ชาติที่แล้วฉันทำกรรมอะไรถึงได้มาเจอกับเขา ชาตินี้ฉันจะได้ไม่ทำอีก"ชาตินี้ถ้ายังไม่เห็นนายชิบหายก่อน ฉันคงตายตาไม่หลับ" ฉันพูดไปทั้งรอยยิ้ม แปลกแหะ ที่คนรอบข้างไม่มีใครสนใจเราเลยแท้แต่คนเดียว รวมทั้งไทม์ที่เคยห้ามปรามเรามาตลอดก็หายไปไหนแล้วไม่รู้ แต่มันคงเพราะเสียงเพลงที่ดังมาก เลยทำให้เสียงทะเลาะกันของเรามันดูเบามากๆ ไปเลย"เดี๋ยวนี้นี่ปากดีจริงๆ ผีอะไรเข้าสิงหรอ""ไม่รู้เหมือนกันสิ.. เพราะที่เห็นก็มีแต่นายนี่แหละที่ยิ่งกว่าสัมภเวสี ไม่รู้ฉันไปทำกรรมอะไรไว้ ทำบุญกวาดน้ำให้เท่าไหร่ก็ยังต้องเจอ! "พลั่ก! เพล้ง!ทอยลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจนไปชนขอบโต๊ะ จนทำให้ขวดเหล้าที่ตั้งอยู่ล้มลงแตก"นี่เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ การที่ต่างคนต่างอยู่ในที่ของตัวเองมันจะทำให้เธอตายหรอ หรือยังไงขาดความอบอุ่น? "ฉันกำฝ่ามือแน่นด้วยความรู้สึกโกรธที่อัดแน่นอยู่ในความรู้สึก"เฮียๆ ใจเย็นๆ " เป็นไทม์นั่นเองที่เข้ามาปรามพี่ตัวเองเอาไว้ แต่ในวินาทีนี้มันยากที่จะลดอารมณ์ลงแล้ว"เย็นอะไรวะ มึงก็เห็นว่าพี่สะใภ้มึงมันเป็นยังไง""แล้วมันเป็นยังไงล่ะ? " เป็นฉันเองที่ถามกลับ"ก็ทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ไง"เราต้องตากันไปมาโดยไม่มีใครยอมใคร จนสุดท้ายไทม์ต้องเป็นคนห้ามทัพอีกรอบ แล้วลากให้เราทั้งคู่ขึ้นมาชั้นบน เพราะคนรอบข้างเริ่มจนหันมาสนใจเราแล้ว"อ่ะ เคลียร์กันซะ มึงก็ใจเย็นๆ เฮีย" ไทม์บอกเมื่อเราเดินมาถึงห้อง ก่อนจะเดินออกไป ตอนนี้ในห้องจึงมีแค่ฉันกับทอย บรรยากาศในเริ่มจะมาคุอีกครั้ง"ไหนบอกมาสิ้ ต้องการอะไร" เขาถอยฉันก่อนจะค่อยๆ ย่างเท้าเข้ามาหา ฉันถอยหลังถอยอย่างจำใจ"ต้องการอะไร ฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรนี่ ฉันก็แค่ใช้ชีวิตแบบที่ฉันเป็น""หรอ.."กึกเขาพูดจบ หลังฉันก็ชนเข้ากับโต๊ะทำงานของเขาเข้าพอดีคนตัวสูงใช้มือเท้าที่โต๊ะทำงานเพื่อกักกันฉันไว้แทนกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่เขามักจะใช้อยู่ประจำ แต่มันเหมือนจะเป็นฟีโรโมนของผู้ชายอย่างเขามากกว่าที่หอมอ่อนๆ ฉันดันตัวเองจนติดโต๊ะทำงาน แต่ก็ดูเหมือนมันจะช่วยอะไรได้ไม่มาก เพราะยิ่งหนี เขาก็ยิ่งตามมาประชิดตัว เขาโน้มใบหน้าลงมาจะปลายจมูกเราห่างกันแต่เพียงกระดาษกั้น"ถ้าอย่างนั้น อยากจะทำอะไรก็ทำ แต่อย่าให้มันมากระทบกับชีวิตฉัน ฉันไม่ชอบ.." เขาว่า พร้อมกับหยัดตัวขึ้น ก่อนทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง"แล้วถ้า.. อยากให้นายสนใจฉันบ้างล่ะ? " ฉันถามออกไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แต่ที่รู้มันไม่ได้หมายความอย่างที่พูดแน่ๆ"...." ฝ่ามือหนาที่กำลังจะยื่นไปจับลูกบิดประตูชะงักไปกลางอากาศเขาหยุดนิ่งอยู่แบบนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งฉันไว้กับความเงียบและเสียงหัวใจตัวเองที่มันเต้นระรัวหน้าประตูห้องทำงานของตัวเองที่มีหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาอยู่ข้างใน ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับไปไหนคล้ายกำลังคิดอะไรอยู่"เก่งจริงจริง ตัวแค่นี้.. หึ" ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วยกยิ้มประดับขึ้นที่มุมปากพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

CHAPTER08 ความลับ [30%]

นิยายแนะนำ

PSYCHO HUSBAND วิวาห์ลวงบ่วงรัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

CHAPTER08 ความลับ [30%]

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้