ประตูไม้บานสูงถูกเปิดออกอย่างเงียบงัน ซินเธียก้าวเข้ามาในห้องรับรองของนายแม่สุชาดาอย่างสำรวม ชายส่าหรีสีอ่อนลากผ่านพื้นหินอ่อนเบา ๆ เธอคิดเพียงว่าเป็การเรียกพบตามปกติ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอก็หยุดนิ่งทันที โรฮานยืนอยู่ที่นั่นแล้ว ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มดูต่างจากบรรยากาศของฮาเวลีอย่างชัดเจน เหมือนคนที่ไม่ควรอยู่ในโลกนี้ แต่ก็ยืนอยู่ตรงกลางมันอย่างสง่างาม
ซินเธียไม่พูดอะไร เธอเพียงจ้องดวงตาของเขา ราวกับ้าอ่านคำตอบบางอย่างที่ยังไม่ได้ถูกถาม นายแม่สุชาดาวางพวงมาลัยดอกมะลิลงข้างกาย “คุณโรฮาน้าพบหนูเป็การส่วนตัว แต่ก่อนที่ฉันจะให้พวกเธอพูดคุยกันตามลำพัง ซินเธียควรรู้จุดประสงค์การขอพบของคุณก่อน” โรฮานหันไปมองนายแม่สุชาดาเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวตรงหน้า “เขา้าให้หนูเป็แฟนชั่วคราวสัก 3 วัน”
“หนูไม่ใช่ดารา หรือ นักแสดงละครนะคะ” หญิงสาวจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ นายแม่กล่าวเสริมทันที “ใช่ หนูไม่ใช่ดารา แต่หนูก็ช่วยเขาได้ไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ค่ะ หนูไม่ถนัดในเื่แบบนี้ค่ะ” ซินเธียถอยหลังหนึ่งก้าว โรฮานนิ่งฟังคำพูดของซินเธียโดยไม่ขัดจังหวะ ดวงตาคมเข้มของเขาไม่หลบสายตาเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว “ผมไม่ได้มองคุณเป็การแสดงละครครับ” เขาพูดช้า ๆ น้ำเสียงจริงจังจนห้องทั้งห้องเงียบลง “ผมพูดความจริงทั้งหมดแล้ว…ผม้าเวลาเพียงสามวัน เพื่อหยุดการแต่งงานที่ผมไม่ได้เลือก และผมเชื่อว่าคุณเข้าใจคำว่าอิสรภาพมากกว่าผู้หญิงคนไหนที่ผมเคยพบ” ซินเธียยืนนิ่ง ปลายนิ้วกำชายส่าหรีแน่นเล็กน้อยก่อนตอบอย่างสุขุม “ฉันเข้าใจคำว่าอิสรภาพค่ะ…เพราะฉันกำลังพยายามจะ..... ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ “แต่ฉันจะไม่เดินออกไปด้วยการเป็ ‘แฟนชั่วคราว’ ของใคร” คำพูดนั้นชัดเจนและหนักแน่นพอที่จะทำให้โรฮานเงียบไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มไม่รู้สึกโกรธ แต่กลับรู้สึกเคารพเธอมากขึ้น
นายแม่สุชาดาที่นั่งอยู่ด้านหลังเอนตัวพิงพนักเก้าอี้หลุยส์อย่างสบาย ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังดูหมากสองตัวเดินเข้าชนกัน “ดี” เธอพูดเบา ๆ “ฉันชอบผู้หญิงที่รู้ค่าของตัวเอง” ซินเธียหันไปมองนายแม่เล็กน้อย เหมือนกำลังรอฟังคำตัดสิน นายแม่สุชาดาหมุนแก้วชาช้า ๆ ก่อนเอ่ยต่อ “แต่คุณโรฮานก็คงเข้าใจผิดอย่างหนึ่ง” เธอหันมาทางชายหนุ่ม ดวงตาคมเฉียบราวกับอ่านคนทะลุ “ฮาเวลีของฉันไม่ใช่แค่สถานที่ขายความสุขของผู้ชาย” เสียงเธอเรียบแต่ทรงพลัง “ที่นี่…ปกป้องผู้หญิงบางคนเอาไว้ด้วย” โรฮานชะงักเล็กน้อย สุชาดามองไปที่ซินเธียเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของตัวเอง “ผู้หญิงที่ยังรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเองไว้…ฉันไม่ปล่อยให้ใครแตะต้องง่าย ๆ” ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที คำพูดนั้นทำให้โรฮานหันไปมองซินเธียอีกครั้งอย่างเข้าใจมากขึ้น ส่วนซินเธียเองก็เหมือนถูกเปิดเผยความจริงที่เธอไม่เคยอยากให้ใครพูดออกมา นายแม่สุชาดาวางแก้วชาลงเบา ๆ “กิ๊ก” เสียงเล็กน้อยนั้นดังชัดในความเงียบ “เพราะฉะนั้น ถ้าคุณคิดจะพาเธอออกไป…มันไม่ใช่เื่เล็ก” โรฮานพยักหน้าช้า ๆ “ผมเข้าใจครับ”
“ไม่” สุชาดาส่ายหน้า “คุณยังไม่เข้าใจทั้งหมด” เธอมองเขานิ่ง “ผู้ชายที่พาผู้หญิงจากฮาเวลีออกไป…โลกภายนอกจะเรียกเธอว่าอะไร คุณรู้ดี” โรฮานตอบทันทีโดยไม่ลังเล “ผมรู้ครับ” ซินเธียมองเขาเหมือนพยายามอ่านความจริงในสายตาเขา สุชาดายิ้มบาง ๆ ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ทั้งสองคนเงียบไปพร้อมกัน “แต่ฉันก็ไม่ได้ขัดข้อเสนอของคุณนะ คุณโรฮาน” เธอหยุดเล็กน้อยเหมือนกำลังวางหมากใหม่ “ถ้าซินเธียเต็มใจ ฉันก็พร้อมจะให้เธอออกไปกับคุณ.....” ซินเธียหันมองนายแม่ทันทีอย่างไม่คาดคิด แต่นายแม่สุชาดายกนิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนเตือนว่ายังไม่จบ “เพียงแต่…” ดวงตาของเธอหันกลับไปมองโรฮาน “ผู้ชายที่กล้าพาผู้หญิงของฉันออกไป ต้องกล้ารับผิดชอบเกียรติของเธอด้วย” ความเงียบทำให้บรรยากาศในห้องนั้นอึดอัด โรฮานยืนตรงขึ้นเล็กน้อย “ผมไม่เคยคิดจะทำลายเกียรติของเธอครับ” สุชาดาหัวเราะเบา ๆ “คำพูดของพวกผู้ชาย…ฉันได้ยินมามากพอแล้ว” เธอเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมเฉียบจับจ้องเขา “งั้นเรามาทำให้มันชัดเจนดีกว่า”
ซินเธียรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว นายแม่สุชาดาพูดช้า ๆ ชัดทุกคำ “คุณ้าผู้หญิงเป็แฟนชั่วคราว” เธอชี้นิ้วเบา ๆ บนโต๊ะ “แต่ถ้าเธอกลับมาแล้ว ชีวิตของซินเธียเสียหายหลังจากนั้น คุณโรฮาน ราชวันต์…คุณพร้อมแค่ไหนที่จะรับผิดชอบชีวิตของเธอ” ประโยคนั้นทำให้โรฮานนิ่งไปเสี้ยววินาที ซินเธียเองก็หันมองนายแม่อย่างใ เพราะเงื่อนไขนั้นไม่ได้เป็เพียงข้อเสนอ แต่มันเหมือนการผูกอนาคตของเธอเข้ากับผู้ชายคนนี้โดยตรง และในความเงียบนั้น นายแม่สุชาดายกแก้วชาขึ้นจิบช้า ๆ ราวกับรู้ดีว่า โรฮานถูกดึงเข้ามาเดินในเกมของเธออย่างง่ายดาย
โรฮานจ้องดวงตากลมโตที่เบิกกว้างของซินเธีย หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนขอร้องให้เขาปฏิเสธ “นายแม่คะ เราเพิ่งเจอกันแค่สามชั่วโมง แล้วจะเป็แฟนชั่วคราว มันไม่ใช่ค่ะ” ซินเธียยืนหน้าซีด มือที่ประสานกันแน่นจนปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย นายแม่สุชาดามองภาพนั้นอย่างนิ่งสงบ ราวกับคนที่คาดเดาทุกอย่างไว้แล้ว “ก็จริง” เธอพูดเรียบ ๆ “สามชั่วโมงมันสั้นเกินไปสำหรับการตัดสินใจของผู้ชายที่ไม่รู้จัก แต่ บางทีมันก็พอแล้ว”
โรฮานยังคงมองซินเธีย เขาเห็นความกลัวในสายตาเธอ ไม่ใช่กลัวการเป็แฟน แต่กลัวการถูกใช้เป็เครื่องมืออย่างที่เธอเพิ่งพูดไป ชายหนุ่มหายใจช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ” เสียงเขานุ่มแต่จริงจัง ซินเธียส่ายหน้าอีกครั้ง “คุณไม่ได้ตั้งใจ แต่โลกภายนอกจะทำค่ะ” เธอพูดช้า ๆ ดวงตาเริ่มแดง “ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ในฐานะผู้หญิงที่ถูกผู้ชายพาไปเล่นละครสามวัน ฉันก็ไม่ต่างจากสิ่งที่คนข้างนอกคิดว่าฉันเป็อยู่แล้ว” คำพูดนั้นทำให้โรฮานนิ่งไป นายแม่สุชาดายกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนพอใจที่ได้ยินคำพูดนั้น “เห็นไหมคุณโรฮาน” เธอพูดกับโรฮาน “ผู้หญิงของฉันไม่ใช่ของเล่น” ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง โรฮานค่อย ๆ หันกลับมามองสุชาดา “แล้วมีวิธีไหนที่ผมจะยืนยันและคุณยอมช่วยผม หรือจะให้ผมขอเธอแต่งงานครับ” ประโยคนั้นทำให้ซินเธียหันขวับมามองเขา “คุณโรฮาน!” เสียงเธอสั่นอย่างใ นายแม่สุชาดาเองก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “คุณพูดง่ายเกินไปหรือเปล่า” โรฮานไม่ละสายตาจากซินเธีย “ผมไม่ได้พูดเล่น” เขาพูดช้า ๆ “ผม้าความช่วยเหลือจากเธอจริงๆ และผมก็รู้ว่าการขอผู้หญิงคนหนึ่งให้เสี่ยงชื่อเสียงเพื่อช่วยผมมันไม่ยุติธรรม” เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ถ้าการแต่งงานคือราคาของอิสรภาพของเธอ…มันก็เป็ราคาที่ผมจ่ายได้” ซินเธียส่ายหน้าแรงกว่าเดิม “คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็ใคร”
“ผมรู้พอแล้ว” เขาตอบทันที “ผมรู้ว่าเธอเป็ผู้หญิงที่พยายามรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองในสถานที่ที่ยากที่สุด” ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง นายแม่สุชาดามองทั้งสองคนสลับกันช้า ๆ เหมือนกำลังอ่านหมากบนกระดาน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “น่าสนใจจริง ๆ” เธอพูด “ฉันเห็นผู้ชายมากมายในชีวิต แต่ไม่ค่อยเห็นใครตอบแบบนี้เมื่อถูกบังคับให้แต่งงาน” เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้หลุยส์อย่างช้า ๆ เดินไปหยุดตรงหน้าทั้งสองคน “แต่ฉันไม่ได้บังคับใคร” เธอพูดเสียงเย็น “ซินเธียเลือกได้” ซินเธียเงยหน้ามองนายแม่อย่างสับสน “ถ้าเธออยากออกจากฮาเวลีในคืนนี้ เธอก็ออกไปในฐานะภรรยาของผู้ชายคนนี้” สุชาดามองเธอตรง ๆ “แต่ถ้าเธอไม่้า…ประตูนี้ก็ยังเป็บ้านของเธอเหมือนเดิม” ห้องทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ซินเธียยืนอยู่ระหว่างสองโลก โลกหนึ่งคือฮาเวลีที่เธออยู่มาตลอดชีวิต อีกโลกหนึ่งคือผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จักได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่กำลังยื่นมือมาเปลี่ยนชีวิตเธอทั้งชีวิต โรฮานไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น รอคำตอบจากเธอ และเป็ครั้งแรกั้แ่ก้าวเข้ามาในฮาเวลีแห่งนี้ ซินเธียรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้…จะไม่ใช่แค่เื่ของเขา หรือของนายแม่ แต่มันคือเื่ของ “อิสรภาพของเธอเอง” ที่ต้องเลือกด้วยหัวใจของตัวเองเท่านั้น.
239
