ผมพายูมิน่าเข้าไปในกิลด์ที่ยังคงครึกครื้นเหมือนเดิม
พวกคนที่อยู่ในกิลด์อยู่แล้วพากันหันมามองตามปกติและพวกผู้ชายส่วนหนึ่งก็ส่งสายตาคับแค้นมาทางผมด้วย
่แรกๆ ก็ไม่รู้สาเหตุหรอก แต่ตอนนี้รู้แล้วล่ะ
ทั้งเอลเซ่ลินเซ่และยาเอะน่ะแน่นอน......แต่คราวนี้ยังมีเด็กที่น่ารักมากที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเพิ่มมาอีกและสายตาเ่าั้ก็เขม่นมาทางผมที่อยู่ด้วยกันกับเด็กผู้หญิงน่ารักเ่าั้นั่นเองช่างเสียดแทงเหลือเกิน
ในความเป็จริงถึงพวกเธอจะไม่อยู่ ก็ยังมีคนมาวุ่นวายกับผมว่า “ไม่สบอารมณ์เฟ้ย” หรือ “ขอยืมซักคนสิ”ด้วยล่ะ ก็นะ ผมก็ทำให้พวกนั้นหมดสติไปตามระเบียบน่ะแหละ
เอาเถอะผมก็ไม่ได้ไปยุ่งกับคนพวกนี้เท่าที่จะทำได้ล่ะนะ
ระหว่างที่ผมพายูมิน่าไปหาคุณพี่สาวประชาสัมพันธ์แล้วขอให้ช่วยลงทะเบียนให้เธอพวกเอลเซ่ก็พากันไปที่บอร์ดติดใบคำร้อง แล้วทำการเช็คเนื้อหางาน
พอผมกับยูมิน่ากลับไปหาทุกคนหลังลงทะเบียนเสร็จก็เห็นว่าเอลเซ่ถือใบคำร้องสีเขียวแผ่นหนึ่งไว้ในมือ
“ท่าทางจะได้อันที่สมน้ำสมเนื้อมาสินะ?”
“อืมก็นะ อันนี้เป็ไง”
เธอยื่นใบคำร้องมาให้ดูคำร้องกำจัดสินะ เอ่อ
“คิงเอปห้าตัว......เป็สัตว์อสูรแบบไหนเหรอ?”
“สัตว์อสูรลิงั์น่ะค่ะชอบจู่โจมแบบรวมตัวกันหลายตัวจนเป็ฝูงด้วยสามารถล่อให้มาติดกับดักได้เพราะสติปัญญาไม่สูงนัก แต่ต้องคอยระวังพลังของมันค่ะถ้าเป็ระดับของพวกเราล่ะก็ สามารถล่าได้แทบไม่มีปัญหาเลยค่ะ”
มอนสเตอร์ที่เน้นพลังเข้าว่าสินะยังไงก็เถอะชื่อ “คิง” แต่มีเยอะจนเป็ฝูงเนี่ย รู้สึกว่ามันย้อนแย้งยังไงอยู่นะผมฟังคำอธิบายของลินเซ่พลางคิดแบบนั้น จากนั้นก็ส่งใบคำร้องให้ยูมิน่าที่อยู่ข้างๆ
“เป็ไง? น่าจะไหวรึเปล่า?”
“ไม่มีปัญหาไม่ต้องห่วงเลยค่ะ”
กิลด์การ์ดของพวกผมเป็สีเขียวแต่การ์ดของยูมิน่านั้น แน่นอนว่าต้องเป็สีดำของมือใหม่ถึงจะบอกไปแล้วว่าไม่จำเป็ต้องทำแรงค์เดียวกับพวกผม แต่ยูมิน่าก็ปฏิเสธว่า เอาเป็สีเขียวก็ได้
แรงค์จะเปลี่ยนไปตามลำดับสีดำ ม่วง เขียว ฟ้า แดง เงิน ทอง โดยแต่ละสีจะแบ่งเป็
สีดำมือใหม่
สีม่วงนักผจญภัยฝึกหัด
สีเขียวนักผจญภัย
สีฟ้านักผจญภัยผู้เชี่ยวชาญ
สีแดงนักผจญภัยชั้นยอด
สีเงินนักผจญภัยชั้นสูงสุด
สีทองวีรชน
ก็อารมณ์ประมาณนี้แหละ แน่นอนว่า กว่าจะแรงค์อัปไต่ไปจนถึงแรงค์สูง ๆ ได้นั้นยากมากแถมให้อีกหน่อยว่า ในอาณาจักรนี้ไม่มีนักผจญภัยโกลด์แรงค์อยู่เลยซักคน พวกวีรชนท่าทางจะไม่ได้มีอยู่เกลื่อนกลาดสินะ
ยังไงก็เถอะพวกผมนำใบคำร้องกำจัดคิงเอปไปยื่นที่ประชาสัมพันธ์ แล้วทำเื่รับงานสถานที่อยู่ของมันดูเหมือนจะเป็ป่าที่ต้องข้ามแม่น้ำอาเรนไปซึ่งอยู่ทางทิศใต้จากที่นี่
เนื่องจากโชคร้ายที่ไม่เคยไปทางใต้มาก่อนก็เลยไม่ได้ใช้【เกท】แต่ต้องไปด้วยการเช่ารถม้า
เอลเซ่กับลินเซ่นั่งอยู่ตรงที่นั่งสารถีผม ยาเอะ และยูมิน่านั่งอยู่ในกระบะรถ แถมให้อีกหน่อย
ดูเหมือนยูมิน่าเองก็คุมม้าเป็แหละเป็เ้าหญิงแท้ ๆ ไม่สิ เพราะเป็เ้าหญิงสินะ? เคยขี่ไปไกล ๆ หรืออะไรทำนองนั้นรึเปล่านะ?คงไม่ใช่ว่าคนที่คุมม้าไม่เป็คือชนกลุ่มน้อยในโลกนี้หรอกนะ......
“อืมยังไงก็ต้องเช่ารถม้าทุกครั้งอยู่แล้ว ซื้อไปเลยจะดีกว่าไหมนะ”
“รถม้าเองก็มีหลายระดับเ้าค่ะแต่จะเอาจริง ๆ เหรอเ้าคะ? ยิ่งกว่านั้นการดูแลม้าก็เป็อะไรที่ลำบากมาก จะฝากไว้ที่ ‘จันทราสีเงิน’ ตลอดก็ไม่ได้ด้วยสิเ้าคะ”
นั่นสินะมีทั้งข้อดีและข้อเสียเลย บอกตรง ๆ เลยว่าการดูแลม้าอะไรนั่นน่ะผมทำไม่เป็หรอกถ้าไม่สามารถดูแลได้ก็ไม่ควรเลี้ยงสิ่งมีชีวิตสินะ
รถม้าแล่นไปข้างหน้าพร้อมกับบทสนทนาเช่นนั้นสามชั่วโมงต่อมา หลังข้ามแม่น้ำอาเรนมาได้ พวกผมก็มาถึงป่าทางทิศใต้ในที่สุด
เอาล่ะคิงเอปอยู่ที่ไหนกันนะ ถ้าสามารถค้นหาด้วย【เซิร์จ】ได้ก็คงจะดีหรอกแต่ถ้ามีสัตว์อสูรอยู่ในรัศมีห้าสิบเมตรล่ะก็ปกติต้องรู้สึกตัวแล้วล่ะ จะใช้【ลองเซนส์】ก็ได้แต่มันเป็ของที่เหมือนกับการสร้างร่างแยกที่ััได้แค่ระยะไกล ๆ เท่านั้นสุดท้ายก็ไม่ต่างอะไรกับการเข้าไปค้นหาในป่าด้วยตัวคนเดียวเลยถึงระดับความอันตรายจะลดลงก็เถอะ
พอดูแผนที่ในสมาร์ทโฟนก็พบว่าที่นี่เป็ป่าที่กว้างใหญ่มาก การค้นหาสัตว์อสูรแบบเฉพาะเจาะจงจากตรงนี้ท่าจะลำบากแฮะฟังก์ชันการค้นหาของแผนที่ไม่สามารถหาได้จนถึงสิ่งมีชีวิตหรือสัตว์อสูรด้วยสิ......
มีแต่ต้องหาตามทางเองจริงๆ สินะ พอพวกผมทำท่าจะเดินเท้าเข้าไปในป่า ยูมิน่าก็
บอกให้หยุดก่อน
“ขอโทษนะคะก่อนจะเข้าป่าขอใช้เวทอัญเชิญก่อนได้ไหมคะ?”
“เวทอัญเชิญ?”
“ค่ะคิดว่าอาจจะมีประโยชน์ในการค้นหาคิงเอปน่ะค่ะ”
ยูมิน่าถอยห่างไปจากพวกผมเล็กน้อยแล้วเริ่มใช้งานเวทมนตร์
“【ความมืดเอ๋ยจงมาคำขอของข้าคือหมาป่าเงินผู้สูงศักดิ์ ซิลเวอร์วูล์ฟ】”
พอร่ายคาถาจบก็มีหมาป่าสีเงินทยอยออกมาจากเงาของยูมิน่า ทั้งหมดห้าตัว ขนาดก็ประมาณหนึ่งเมตรพวกมันกำลังล้อมรอบตัวยูมิน่าพร้อมกับส่ายหางท่าทางดีใจมีหมาป่าอยู่ตัวหนึ่งที่ใหญ่กว่าตัวอื่นเล็กน้อย และมีลายรูปกากบาทอยู่ตรงหน้าผาก
“เด็กพวกนี้ก็จะช่วยหาด้วยค่ะถึงจะแยกตัวไปก็ยังสื่อความคิดกับฉันได้ ถ้าหาเจอก็จะรู้ได้ทันทีเลยค่ะ”
งี้นี่เองหมา......ไม่ใช่สิ หมาป่าสินะ ถ้ามีประสาทการดมแบบนั้นก็น่าจะหาเจอได้เร็วแหละ
“ถ้างั้นก็ฝากด้วยนะทุกคน”
พอยูมิน่าออกคำสั่งทุกตัวก็หอน โบร๋ว แล้ววิ่งเข้าไปในป่า นี่คือเวทอัญเชิญสินะถึงจะคิดมาั้แ่ตอนเจอลิซาร์ดแมนก่อนหน้านี้แล้วก็เถอะ แต่ผมจะใช้ได้รึเปล่าน้า
ผมลองถามยูมิน่าดูตอนที่เดินหน้าเข้าไปในป่า
“โดยทั่วไปถ้าหากทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรที่เรียกออกมาก็จะสามารถเรียนรู้ได้ค่ะ เด็กพวกนั้นไม่ได้มีเงื่อนไขทำพันธะสัญญายากอะไร ก็เลยทำพันธะสัญญาได้ง่ายๆ น่ะค่ะ ในพวกนี้จะมีพวกที่บอกว่า ‘จงแสดงพลังด้วยการต่อสู้’ หรือ ‘จงตอบคำถามของข้ามา’อยู่ด้วย ถ้าหากแข็งแกร่งก็จะทำให้เชื่อฟังยากขึ้นตามระดับความแข็งแกร่งค่ะ”
งี้นี่เองเงื่อนไขจะเข้มงวดตามระดับความแข็งแกร่งของสัตว์อัญเชิญจะว่าธรรมดามันก็ธรรมดาล่ะนะ
ขณะที่กำลังคิดเื่แบบนั้นพลางค้นหารอบข้างไปด้วยอยู่ ๆ ยูมิน่าก็ชะงัก
“......ดูเหมือนเด็กพวกนั้นจะหาเจอแล้วค่ะอ๊ะ แต่ว่า มันเยอะไปหน่อยนะคะ มีเจ็ดตัวค่ะ”
“เจ็ดตัว......เอาไงล่ะ? คำร้องบอกว่าแค่ห้าตัวเอง”
เอลเซ่เคาะกอนท์เล็ทเข้าด้วยกัน
“คิดว่าจัดการให้หมดรวดเดียวเลยจะดีกว่านะคะเพราะถ้าหนีไปได้ซักตัวก็มีโอกาสที่มันจะไปเรียกพวกมาอีก”
ผมเองก็เห็นด้วยกับความคิดของลินเซ่ไม่แน่ว่ามันอาจจะมีอยู่มากกว่าเจ็ดตัวก็ได้อาศัยจังหวะนี้จัดการให้หมดคงจะดีกว่าน่ะแหละ
“ยูมิน่าถ้าให้ล่อคิงเอปเข้ามาทางนี้เนี่ย ทำได้ไหม?”
“ทำได้ค่ะแต่ว่า......จะทำอะไรเหรอคะ?”
“จะวางกับดักถ้าแค่หลุมพรางล่ะก็ ใช้เวทดินสร้างได้ทันทีเลย”
ผมกับยูมิน่าใช้เวทดินสร้างหลุมพรางเอาไว้หลายหลุมแล้วพวกผมก็ไปซ่อนอยู่หลังเงาไม้ และไม่นานต่อมา โฮกกก!
ปรากฏร่างของลิงั์หลายตัวกำลังไล่ตามพวกหมาป่าของยูมิน่าพร้อมกับเสียงคำรามเช่นนั้น
พวกมันคือลิงที่มีเขี้ยวยาวตัวใหญ่กว่ากอริลลาเล็กน้อย หูแหลม และมีดวงตาสีแดงสดลิงเ่าั้กำลังไล่ตามพวกหมาป่าด้วยหน้าตาอันป่าเถื่อน
พวกหมาป่าะโยาวตรงหน้าหลุมที่พรางตาไว้บนพื้นดิน ข้ามกับดักไปได้ จากนั้นก็ไม่ต้องสืบเลยพวกลิงั์ที่เอาแต่พุ่งตรงไปข้างหน้า พากันตกหลุมพรางอย่างงดงาม
“โฮกกก!”
“ตอนนี้ล่ะ!”
ผมยาเอะ และเอลเซ่กระโจนออกมาจากเงาไม้ มีสามตัวที่ติดกับดักพวกมันจมลงไปในพื้นดินจนถึงระดับหน้าอก และพยายามตะเกียตะกายจะออกมา
ดวงตาของมันตัวหนึ่งโดนลูกศรแทงเข้าไปจนลึกยูมิน่าสินะ ยาเอะจึงพุ่งเข้าไปฟันจากมุมอับของดวงตาที่เสียไปของลิงั์ตัวนั้นและฟันหลอดเืแดงตรงคอของมันขาดได้
“【อัคคีเอ๋ยจงมาวังวนเกลียว ไฟเออร์สตอร์ม】”
อีกสองตัวที่ติดกับดักอยู่โดนพายุหมุนเปลวเพลิงที่ลินเซ่เรียกมาโจมตีทั้งสองตัวดำเป็ตอตะโกทันทีผมกับเอลเซ่จึงเข้าไปปิดฉากคิงเอปที่กำลังอ่อนแอเ่าั้
ยังไม่ทันว่างจะได้พักหายใจอีกสี่ตัวที่เหลือก็ปรากฏร่างออกมาจากอีกด้านของป่า มันเหวี่ยงแขนที่ทั้งใหญ่และอ้วนมาทางพวกผมพร้อมกับคำรามจนแผ่นดินะเื
“【สลิป】!”
“อุก๊า!?”
ตัวหนึ่งที่อยู่หน้าสุดล้มกลิ้งไปเพราะเวทมนตร์ของผมในสภาพที่ยังพุ่งเข้ามาอย่างแรงจากนั้นก็มีลูกศรทยอยยิงไปเสียบลิงั์ตัวที่ล้มลงไปสุดท้ายยาเอะก็ะโทิ้งน้ำหนักตัวใช้คาตานะแทงลงไปตรงอกของเ้านั่นทำให้หัวใจของลิงั์หยุดเต้นทันที
“【บูสต์】!”
เอลเซ่ที่อยู่ข้างๆ ใช้งานเวทมนตร์เพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย แล้วพุ่งเข้าประชิดคิงเอปตามด้วยโจมตีเต็มกำลังอย่างต่อเนื่องใส่บริเวณท้องของมันลิงั์ที่ทนการโจมตีเต็มกำลังของเธอไม่ไหว จึงล้มลงทั้ง ๆอย่างนั้นแล้วโดนพวกหมาป่าของยูมิน่าจู่โจมต่อ
เหลืออีกสองตัว
“【อัสนีเอ๋ยจงมาหอกอัสนีพิสุทธิ์ ธันเดอร์สเปียร์】!”
“【อัคคีเอ๋ยจงมาหอกอัคคีสีชาด ไฟเออร์สเปียร์】!”
เวทมนตร์ของยูมิน่ากับลินเซ่ถูกยิงออกมาไร้ธาตุลมกับไฟ หอกเวทมนตร์ทั้งสองเล่มแทงทะลุอกของลิงั์ทั้งสองตัว
กุโฮกกก!หลังส่งเสียงร้องแห่งวาระสุดท้าย ทั้งสองตัวที่โดนแทงทะลุก็ล้มลง
โอ้สุดยอด ฝีมือด้านเวทมนตร์เทียบลินเซ่ได้เลยสินะ แปลว่าถ้าเป็เวทไร้ธาตุทั้งหกจะเหนือกว่าผมแฮะ
เพราะว่าผมไม่สามารถปรับระดับพลังเวทได้ดีนักทำให้ตอนนี้ยังไม่สามารถเรียนรู้เวทระดับสูง โดยเฉพาะเวทโจมตีได้ถึงจะค่อนข้างชำนาญไร้ธาตุแสงก็เถอะ