วันอาทิตย์ เวลา 8.00 น.
ดนัยในวันนี้ต้องมากินข้าวกับซินหรานเพียงสองคนเท่านั้นเนื่องจากน้องสาวของตนได้กลายเป็เด็กติดเกมไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“เฮ้อออ…ฉันบอกไม่ให้นอนดึกพวกเธอก็ไม่นอนดึกจริงๆ แต่ทำไมเด็กที่ปกติตื่น 8-9 โมงเช้าในวันหยุดกลับตื่น 6 โมงเช้าอย่างนี้กันนะ”ดนัยพร่ำเพ้อออกมาขณะทานอาหาร
“เป็ความผิดของท่านส่วนหนึ่งค่ะ”
“หาาา..ฉันผิดอะไรกัน”
“เนื่องจากเกมที่ท่านทำออกมามันดูน่าสนุกมากจนฉันอยากเล่นเลยละค่ะ”ซินหรานเก็บอาการเล็กน้อยก่อนจะพูดออก
“ยังไงเธอก็เพิ่งจะอายุ 21 เองนี่นะ ยังเป็วัยรุ่นอยู่เลยไม่ต้องจริงจังกับงานขนาดนี้ก็ได้นะ”
“ถ้าท่านพูดแบบนั้นฉันก็จะทำตามค่ะ”ซินหรานยิ้มก่อนจะลุกจากโต๊ะโค้มหัวให้ดนัยเล็กน้อยและเดินขึ้นเข้าห้องของเขาไป
“ทีนี้ก็เหลือแค่ฉันคนเดียวแล้วสินะ…..เฮ้ออออ..ช่างเหงาเสียจริง”ดนัยเริ่มตัดพ้อก่อนจะคิดว่าควรจะหาสัตว์เลี้ยงมาไว้ในบ้านสักตัว
“อืมมม…ระดับฉันมันต้องเป็สัตว์ที่ไม่ธรรมดาล่ะนะ”
หลังจากคิดไปคิดมาได้สักพักดนัยก็ยิ้มออกมาเหมือนคนบ้าอีกครั้งและยกโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดโทรไปยังเบอร์หนึ่ง
“สวัสดีครับบอส”
“อังเดร นายช่วยเตรียมเครื่องตัดต่อพันธุกรรมอนุภาคมานาให้ฉันหน่อยสิ”
“ได้ครับ บอสจะมาวันไหนครับ?”
“อีก 1 สัปดาห์ฉันจะเข้าไป”
“ครับ”
จากนั้นดนัยก็เดินขึ้นไปเพื่อเวะไปหาน้องสาวของตนและคิดจะโทรหาดิวเพื่อขอให้ช่วยลองเล่นเกมใหม่ให้หน่อย
ช่องของดิวตอนนี้มีคนติดตามมากว่าดนัยซะอีก มีมากถึง 2 ล้านกว่าคน ส่วนช่องของดนัยตอนนี้ก็ไม่ได้ลงเพลงใหม่มา 4 เดือนแล้วแต่เขาก็คิดจะลงในเร็วๆนี้เพราะเวลาเหลือ
เมื่อเปิดประตูห้องทำงานของตนเข้ามาก็พบกับคอมพิวเตอร์ 20 ตัวที่แบ่งออกเป็มุมมุมละ 5 ตัวตามห้อง และเสียงะโโหวกเหวกเป็เื่ดีที่ห้องของเขาเป็กำแพงกั้นเสียงไม่งั้นลูกค้าต้องมาด่าแน่
“ยิงให้มันโดนๆหน่อยดิ๊!!!”
“อย่าพูดมากน่า นายตายคนแรกเลยไม่ใช่รึไง!!!”
“เฮ้ยย!! มันมาแล้วหลังต้นไม้”
“ต้นไม้ไหนวะ?”
“ต้นไม้ตรงนั้นไง”
“ตรงนั้นตรงไหนวะ”
“ฉันมาร์คไม่ขึ้นบั๊คหรอวะ”
“ไม่บั๊คโว้ย!! แกกดผิดปุ่ม”
“เออว่ะ ใช่จริงด้วย”
ทั้งทีมพัฒนาและน้องสาวของเขารวมถึงซินหรานกำลังเล่นเกมกันโดยไม่สนเ้าของบ้านที่เพิ่งจะเปิดประตูมาเลยด้วยซ้ำ
ดนัยที่เห็นภาพนี้ก็ไม่อยากจะรบกวนมากนักจึงเดินหลบเข้าห้องนอนของตนเองเพื่อจะเปิดสนทนาใน Talk Talk และกดชวนเพื่อนของตนที่ตอนนี้กำลังออนทั้งหมด
“ว่าไงดนัย มีไรเหรอ”เสียงของวินดังขึ้นมาคนเดียว ส่วนอีกสองคนปฏิเสธเขาไป
“มีเื่ให้ช่วยน่ะ แล้วไอ้กันต์กับไอ้ดิวทำไรอยู่ทำไมปฏิเสธโทร”
“อ้อ! พวกเรากำลังไลฟ์กับดิวอยู่น่ะพวกนั้นบอกว่าขอโทษด้วยเพราะไม่งั้นถ้านายไปโผล่มันอาจมีปัญหาที่นายไม่อยากเจอ”
“ก็จริง แต่ฉันมีเกมใหม่ว่ะ”
เมื่อดนัยพูดคำนั้นออกมาวินที่กำลังเล่น Miracle World Online อยู่ก็กดปิดเกมทันทีเพราะตอนนี้กำลังตายอยู่และต้องรอถึง 5 นาทีเพราะไปตีบอสโลก
“ว่ามาเลยฉันพร้อมแล้ว”
“ครั้งนี้เป็แนวยิงปืนแบบ Battle Royale”
“คือไรวะ???”
“หาปืนหาของมายิงกันไง แมพกว้างมากและจะค่อยๆเล็กลงเพื่อให้คนมาเจอกัน”
“อ้อ!! งั้นรออะไรอยู่ล่ะส่งไฟล์มาเลย”
“ได้ บอกอีกสองคนด้วย”
“ฉันบอกแล้ว ตอนนี้พวกนั้นมาอยู่บ้านฉัน”
“โอเค ฝากเื่นี้ด้วย”จากนั้นดนัยก็วางสายไปและส่งไฟล์เกมไปให้
…………..
11.23 น. บ้านของวิน
“วันนี้เราจะจบการไลฟ์เกม MWO ไว้เพียงเท่านี้ก่อนนะครับ”ดิวกล่าวขึ้นในไลฟ์
“ทำไมวันนี้จบเร็วจัง”
“มีปัญหาอะไรรีเปล่า??”
“หรือว่าดิวจะมีงานเข้ากัน?”
“ฉันอยากดูต่อ”
คอมเม้นทำนองนี้ปรากฏขึ้นมาจำนวนมาก
“ผมยังไม่ได้บอกว่าจะจบไลฟ์เลยนะครับ พอดีทาง Nebula Technology ส่งตัวเกมใหม่มาให้ผมลองทดสอบดูน่ะครับ”เมื่อคำนี้หลุดออกไปช่องแชทก็เต็มไปด้วยความฮือฮา
“บริษัทไม่มีที่ตั้งแม่งกำลังลงสนามอีกแล้วว่ะ”
“อยากเห็นเกมใหม่จัง”
“มันต้องสนุกเหมือนเกมเก่าแน่ๆ และไม่มีโปรแน่นอนรับประกันได้”
ดิวอ่านคอมเม้นอยู่สักพักเพื่อรอโหลดเกมที่เพื่อนคนส่งมาให้
“มาแล้วครับ!”ดิวเอ่ยขึ้นเมื่อกดเข้าเกมได้
ครั้งนี้มีบางอย่างแตกต่างออกไปตอนเริ่มเกม เพราะปกติจะมีเพียงโลโก้บริษัทและโลโก้เกมตอนเข้าแต่ครั้งนี้มันมีโลโก้ของ Game Editor ขึ้นมาด้วย
“หน้าหลักสวยเหมือนเกมเก่าเลยครับ…ชื่อเกมว่า King of Battle Royale”
ดิวได้อ่านคำแนะนำและทดลองเล่นกับบอทอยู่ไม่กี่ครั้งก่อนจะเริ่มเข้าห้องที่ทีมพัฒนาเกมได้สร้างเอาไว้รอเพื่อให้เขาได้เล่นโชว์ผู้คนทางบ้าน
เวลาผ่านไป 2 ชั่วโมง
ดิวและผองเพื่อตอนนี้กำลังหัวร้อนอย่างสุดขีดเพราะเล่นมาหลายสิบรอบแล้วแต่ไม่ชนะสักที
“ทำไมคนพัฒนาเกมมันโหดจังวะ”ดิวกล่าวอย่างหัวเสีย
“หรือเราจะโดน GM เปิดโปรใส่??”วินเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ
“ถ้าทำอย่างนั้นเสียศักดิ์ศรีหมดอะดิ”กันต์ปิดท้าย
ส่วนคนดูในไลฟ์ตอนนี้ก็กำลังบ้าคลั่งและอยากลองเล่นดู เพราะเกมยิงปืนยุคนี้มันเทียบกับเกมนี้ไม่ติดเลย
การละเล่นของทั้งสามได้ดำเนินไปอีกจนตกเย็นแต่พวกเขาก็ยังไม่ชนะสักทีจนตอนนี้เริ่มพาลแล้ว
“ฉันว่าเราควรหยุดเท่านี้กันดีกว่าแล้วรอเกมเปิด”กันต์เอ่ยขึ้นมา
“ใช่ ถ้าสู้กับเ้าพวกนี้เราอาจจะประสาทกินเลยก็ได้”วินพยักหน้าเห็นด้วย
“งั้นวันนี้เราจะจบไลฟ์กันเพียงเท่านี้แล้วกันนะครับ ส่วนเกมนี้จะเปิดให้เล่นอย่างเป็ทางการอีก 3 วันที่จะถึงนี้”จากนั้นดิวก็กล่าวอะไรอีกเล็กๆน้อยก่อนจะปิดไลฟ์ลงและไปทำใจให้สงบโดยการกระทืบมอนในเกม MWO
…………..
Nebula Restaurant 18.00 น.
“วันนี้เป็ไงบ้างฟ้า”ดนัยถามน้องสาวของตนระหว่างรับประทานอาหารเย็น
“สนุกมากเลยค่ะพี่ แต่ทีมตรงข้ามกระจอกไปหน่อยมันเลยไม่ตื่นเต้นอะ”ดนัยรู้สึกแปลกๆกับสิ่งที่ได้ยินแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก
“เดี๋ยวเกมก็จะเปิดแล้วตอนนั้นคงจะมีคนมาเล่นเยอะแยะเลยล่ะ และโหมดที่น้องเล่นก็เป็เพียงของหวานเท่านั้นจานหลักจะมาตอนมีคนเล่นเยอะๆ”
“ค่ะพี่”ฟ้ายิ้มตอบหลับมาด้วยความน่ารัก
“ตอนนี้รีบกินข้าวเถอะ พี่กำลังอยากได้สัตว์เลี้ยงตัวใหม่เลยต้องทำอะไรนิดหน่อยน่ะ”
“หมาหรือแมวคะ!!??”ฟ้าถามด้วยความสนใจ
“ฟ้าอยากได้หมาหรือแมวล่ะ”
“ฟ้าอยากได้น้องหมาค่ะ”
“ได้สิ เดี๋ยวรอก่อนนะอาจจะนานหน่อยแต่ได้แน่นอน”
“ค่ะพี่”
ดนัยลูบหัวน้องสาวตนก่อนจะรีบทานอาหารให้หมดและขึ้นไปบนห้องของตัวเอง
“อลิเซีย ช่วยหาสัตว์วงศ์สุนัขขนสีขาวที่มีรูปลักษณ์สวยงาม และ มียีนที่โดดเด่นให้ที”
“จากการค้นหาข้อมูลทั่วโลก ผลปรากฏว่าสุนัขพันธุ์ Samoyed และ Japanese Spitz น่าจะเหมาะกับยีนที่ทำให้เชื่องง่าย ขนสีขาวที่ท่าน้าสามารถเอามาจาก Arctic Wolf และน่าจะใช้ Arctic Fox เป็ตัวช่วยเพิ่มความแข็งแรงได้อีกค่ะ”
“แล้วมีสุนัขพันธุ์ไหนที่โหดสุดๆบ้างไหม??”
“แนะนำเป็ Grey Wolf ค่ะ แต่ถ้านายท่าน้าโหดจริงๆต้องเป็ Dire Wolf”
“ไม่คุ้นชื่อเลยเห๊ะ Dire Wolf เนี่ย”
“มันเป็หมาป่าาที่มีชีวิตอยู่ในยุคน้ำแข็ง(Ice Age)ก่อนจะสูญพันธุ์เมื่อประมาณ 13,000 ก่อนค่ะ”
“ห๊ะ!! ให้ฉันเอาตัวที่สุญพันธุ์ไปแล้วเนี่ยนะ”
“ถึงแม้จะสูญพันธุ์ไปแล้ว แต่ก็ยังมีดีเอ็นเอและยีนที่สมบูรณ์หลงเหลืออยู่ค่ะ”
“มันเป็ตัวยังไงกัน??”
“เมื่อโตเต็มวัยมันมีขนาดเท่ากับม้าเลยค่ะ และเคยได้ชื่อว่าผู้ปกครองทวีปอเมริกาเหนือมาแล้วด้วย”
“น่าสนใจดีนะ ถ้าฉันใช้อนุภาคมานาในการเพาะเลี้ยงมันขึ้นมารวมถึงใส่สมองกลลงไปด้วยน่าจะเป็สิ่งมีชีวิตที่โหดสุดๆไปเลยล่ะ…แล้วเราจะหาพวกนั้นมายังไง??”
“ดิฉันสามารถแฮกเข้าไปในตลาดมืดแล้วหารายการที่้าได้ค่ะ”
“แต่ยีนของเ้า Dire Wolf นี่ใครมันจะเอามาขาย”
“เราก็ตั้งการรับซื้อเลยสิคะ”
“ต้องใช้เงินอีกแล้วเหรอเนี่ย….”