เวลาต่อมา...
เมื่อเหล้าเข้าปากก็ดูเหมือนอะไรต่อมิอะไรจะสนุกขึ้น หญิงสาวที่นั่งเคียงข้างกายลุกขึ้นเต้นยั่วยวนชายร่างสูง อีกคนเป็คนร้องเพลง อีกคนเป็คนป้อนอาหาร ส่วนอีกคนก็เป็คนชงเหล้า ใบหน้าคมเข้มของกำนันร่างใหญ่แดงเล็กน้อย...
มือไม้ตอนนี้เริ่มไหลไปจับเนื้อต้องตัวสาวๆ จนครบทุกคน
“อื้ออ ป๋าขา น้ำแข็งหมดแล้ว”
“สั่งเพิ่มสิ หนูอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยนะ”
“จริงหรอคะ ป๋าใจดีจัง”
หญิงสาวหน้ามนรีบจดเมนูอาหารลงไปในกระดาษ ก่อนจะขอตัวลงไปให้พ่อครัวจัดการด้านล่าง เมื่อกลับขึ้นมา้าเธอก็ถือโอกาสเขาไปนั่งบนตักของชายรุ่นพ่อ ซึ่งตอนนี้กระดุมเสื้อเชิตได้หลุดออกมาโชว์แผงหน้าอกมัดใหญ่พร้อมกับขนอุยดกดำ...
“ว้าว ป๋าคะ ทำไมกล้ามโตจัง”
“จริงหรอ”
“จริงสิคะ หนูขอดูอีกได้หรือเปล่า”
“จะแกล้งป๋าหรือไง”
“นะคะ นะคะ นะคะ”
ไม่พูดพร่ำเพลง มือเรียวก็รีบจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของกำนันหาญเพิ่มทีละเม็ด จากที่โชว์แพงหน้าอกมัดใหญ่ ตอนนี้ทุกสายตาก็ได้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นสะงัดที่มีขนใต้สะดือลากดำลงไปยังเป้ากางเกงด้านล่าง...
“ป๋าขา....หุ่นป๋า...อื้ออ”
“หุ่นป๋ามันทำไมหรอ”
“มันน่ากินสุดๆ เลยคะ”
มือเรียวลูบไปตามกล้ามเนื้อด้วยความซุกซน บั้นท้ายที่เธอนั่งเริ่มมีอะไรแข็งๆดันดุน อารมณ์ของร่างสูงเริ่มพุ่งขึ้นมาทีละนิด ลมหายใจร้อนๆ ของสาวรุ่นลูกพ่นไปตามลำคอ แต่ก่อนที่ทั้งสองจะบดขยี้กันมากกว่านี้ อาหารที่สั่งไว้ก็มาเร็วกว่าที่คิด...
“ขออนุญาตนะคะ”
เสียงเล็กนั้นทำให้กำนันหาญหันไปดู...
หญิงสาวร่างระหงผมยาวสลวย ดวงตากลมโต และเริ่มฝีปากอวบอิ่ม ร่างของเธอเล็กกระทัดรัด ผิวสีน้ำผึ้งชวนมองจนกำนันหาญไม่อาจละสายตาได้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ในชุดส่ายเดี่ยวรัดรูปแบบสาวๆ คนอื่นๆ แต่ดูเท่านี้ชายผู้มากประสบการณ์ก็รู้แล้วว่าเนื้อหนังที่ซ่อนอยู่ด้านในมันเก็บของดีไว้มากแค่ไหน
“นั่งก่อนสิหนู จะรีบไปไหน”
“….ไม่เป็ไรค่ะ”
“ป๋าบอกให้นั่งก็นั่งไง”
เสียงเข้มกล่าวออกมา ยิ่งมองเธอใกล้ๆ กำนันเสือป่าก็เริ่มชักจะสนใจขึ้นมามากกว่าเดิม
“น้องคนนี้เป็แค่เด็กเสิร์ฟค่ะป๋า”
“ปล่อยใหน้องเข้าไปทำหน้าที่ที่ห้องครัวเถอะค่ะ”
“ใช่ๆ เดี๋ยวหน้าที่มอบความสุขให้ป๋า พวกเราจะเป็คนจัดการเอง”
เสียงแหลมจากเหล่าเด็กเอ็นทั้งหลายรุมบอก ไม่ทันที่กำนันหาญจะหันมาพูดต่อ ร่างระหงก็เดินส่ายบั้นท้ายกลมแน่นใต้กางเกงยีนส์หายไปเสียแล้ว...
“นั่นยัยชบาไงครับท่าน”
ลูกน้องคนหนึ่งก้มลงมากระซิบ เมื่อเห็นเ้านายมองหญิงสาวเมื่อสักครู่ไม่หยุด
“ชบา…ชบาไหนกันวะ”
“ก็ชบาลูกสาวตาสากับยายทองไงครับ”
เมื่อรู้เช่นนั้นกำนันหาญก็ถึงบางอ้อ...
ถึงว่าล่ะเขาถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาหญิงสาวเมื่อสักครู่เหลือเกิน ที่แท้.....ก็คนบ้านเดียวกันนั่นเอง
278
