น้ำรินใช้เวลาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า ในเวลาที่กำหนดอย่างฉิวเฉียด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูออกมา โดยลืมที่จะส่องกระจกดูสภาพตัวเองก่อนออกมาจากห้องน้ำด้วยซ้ำ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนถูกปล่อยให้สยายไปตามธรรมชาติ ่ปลายเปียกน้ำเล็กน้อย แต่หล่อนก็ไม่ได้ใส่ใจเช็ดหรือเป่าให้แห้ง เพียงแต่หวีลวก ๆ ให้เข้าที่เท่านั้น เพราะเกรง ว่าจะโดนแผลที่ถูกมัดเป็ข้าวต้มอยู่ แล้วจับผมทั้งสองข้างขึ้นมาทัดหู เพื่อไม่ให้ดูรุงรังมากนัก ถ้าหากว่าหล่อนจะหันมามองกระจกสักนิด ดูสภาพตัวเองตอนนี้ที่ดูกะโปโลสิ้นดี ช่างเข้ากับชุดที่สวมใส่นัก หล่อนอยู่ในชุดอยู่กับบ้านง่าย ๆ โชคดีว่าเป็เสื้อคอเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อน แขนสั้น กับกางเกงขาสามส่วนใส่พอดีตัว ดูไปดูมา ช่างเหมือนนังแจ๋วในละครเสียเหลือเกิน
อ๊ะ! หรือว่าเขาจะให้หล่อนมาเป็คนใช้ของเขานะ ถ้าเป็อย่างนั้นความคิดแรกที่ว่าคนพวกนี้จับคนมาค้าขายก็ผิดน่ะสิ แย่แน่เลย หล่อนว่าเขาไปตั้งเยอะ เรานี่คิดไปได้ยังไงนะ อีกอย่าง..หน้าตาแล้วก็หุ่นเตี้ยม่อต้ออย่างหล่อนนี่น่ะหรือ จะขายได้ เฮ้อ! ค่อยโล่งใจหน่อย เอ..ว่าแต่ ทำไมเขาถึงต้องจำเพาะเจาะจงเป็หล่อนนะ กับแค่คนรับใช้จะหาที่ไหนก็ได้ หรือว่า... ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อมิอะไรไปมากกว่านี้ จู่ ๆ เ้าของปัญหาต่าง ๆ ก็เปิดประตูเข้ามาโดยไม่ต้องเคาะให้เสียเวลา
ปัง..
เสียงปิดประตูกระแทกดังปัง หญิงสาวสะดุ้งตัวเล็กน้อย ไม่กล้าเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายนัก เพราะยังกระดากอายกับเื่ที่ผ่านมา เมื่อครู่ใหญ่นั้น ฮิโรยูกิก้าวยาว ๆ สองสามก้าวมายืนประจันหน้ากับหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้างุดมองพื้นตลอดเวลา ราวกับว่ามันมีอะไรน่ามองเสียอย่างนั้น
ชายหนุ่มก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ร่างสูงตลบแขนเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นลวก ๆ ไว้เหนือข้อศอก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงจ้องมองเสี้ยวหน้าขาวสะอาดนิ่ง ชายหนุ่มยกแขนแข็งแรงทั้งสองข้างขึ้นมากอดอก กางขาแข็งแรงออกเล็กน้อย จ้องนิ่งไปยังร่างเล็กเงียบ ๆ
“จะบอกได้หรือยัง? ว่าแหวนเพชรนั่นอยู่ไหน?” น้ำรินเงยหน้าขึ้นมองตอบกลับไปยังใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่าย สบตากับั์ตาสีค่อนข้างดำจัดแบบงุนงงกับประโยคที่เขาถามมา
“แหวน..แหวนเพชร ถ้าคุณหมายถึง..แหวนที่ห้อยคอฉันอยู่ ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ถ้ามันอยู่กับฉัน ฉันคงให้คุณไปนานแล้ว เพื่อแลกกับการที่ฉันจะได้กลับบ้านเกิดเมืองนอนของฉัน”
“หึ! ตอบได้ดีมาก..ฉันสืบเื่ราวความเป็มาของเธอหมดแล้ว ฐานะระดับเธอ คงไม่มีปัญญาที่จะซื้อแหวนเพชรราคาเป็ล้าน ๆ มาเก็บไว้ได้หรอก หึ..นางสาวน้ำริน ฤทธิ์รณชัย เป็พยาบาลวิชาชีพ ลาออกมารับเฝ้าไข้พิเศษ ทั้งในโรงพยาบาลและทั้งที่บ้าน เคสล่าสุดได้เงินเดือนไม่น้อยเลยทีเดียว สามารถเก็บเงินไว้ตั้งตัวได้เลย ไม่รู้ว่า..คนไข้ที่เธอดูแลเนี่ย เป็คนแก่หรือคนหนุ่มที่ร่ำรวยมหาศาลชอบจ้างพยาบาลสาว ๆ มาดูแล..ในทุก ๆ เื่ อย่างใกล้ชิด ไม่ว่าจะเป็อาหาร ป้อนยา หรือแม้กระทั่งเื่.. อาบน้ำ ถึงได้ให้ค่าจ้างต่อเดือนแพงขนาดนั้น”
“นี่! คุณ..มันจะมากไปแล้วนะ”
“อ๊ะ ๆ ยังไม่หมด อย่าเพิ่งขัดสิ นอกจากนั้น ไม่ยักกะมีประวัติว่าเธอหรือคนไข้ของเธอ ซื้อแหวนเพชรราคาแพงลิบลิ่วนั่นเลย แต่มันกลับมาอยู่ที่เธอได้ยังไงน่าสงสัยจริง ๆ”
“ถึงแม้อาชีพของฉันจะไม่มีค่าในสายตาคุณนัก แต่ฉันก็ทำงานอย่างสุจริต จริงใจและยินดีที่จะดูแลคนไข้ของฉันให้มีสุขภาพแข็งแรงทุกคน ไม่เคยเลือกเพศหรือว่า อายุคนไข้ อย่างที่คุณเข้าใจ ที่คุณพูดมาเหมือนคุณกำลังกล่าวหา ว่าฉัน..ฉันเลือกแต่คนไข้ผู้ชาย รวย ๆ เท่านั้นล่ะสิ หึ.. เห็นทีว่าข้อมูลของคุณยังบกพร่องอยู่เยอะเลยนะ นักสืบของคุณไม่ได้สืบหรือว่า เคสล่าสุดที่ฉันดูแลอยู่ เป็ผู้หญิงหรือผู้ชาย ร่ำรวยมหาศาลขนาดไหน และเขาคนนั้นเป็ใคร ถ้าคุณเก่งจริงก็หาข้อมูลมาให้หมดสิ จะมาถามฉันทำไม ให้เหนื่อยเปล่า”
“ฉันไม่ได้อยากรู้ว่า เธอไปเฝ้าใคร จะร่ำรวยมาจากไหน และไม่ได้อยากรู้ว่า พวกเธอไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งยังไงกัน ฉันอยากรู้แค่ว่า..ตอนนี้แหวนเพชรวงนั้นอยู่ไหน แล้วใคร? ..เป็คนให้เธอมาเท่านั้น! ได้ยินมั๊ย!” ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาหญิงสาวอย่างคุกคาม ก้าวเข้ามาประชิดตัว ขณะที่หล่อนยังยืนนิ่งเป็เสาอยู่นั้น ดูเหมือนว่าคำพูดของน้ำรินจะไปสะกิดให้เขามีอารมณ์โกรธเสียแล้ว ฮิโรยูกิ ใช้อุ้งมือใหญ่แถมยังอุ่นจัดจับกระชับหัวไหล่เล็กของหล่อนไว้ทั้งสองข้าง เขย่าร่างบางแรง ๆ อย่าง้าคำตอบ
ท่าทางของเขาในตอนนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ั์ตาที่มีแววล้อเล่นก่อนหน้านี้หายไปไหน ทำไมตอนนี้ถึงมีแต่ใบหน้าที่แสดงความไม่พอใจ ดูบึ้งตึง และเกรี้ยวกราด สายตาอาฆาตที่ส่งกลับมาทำให้น้ำรินกลัวจนตัวสั่น เขา้าของสิ่งนั้นไปเพื่ออะไร ในเมื่อเขาก็ร่ำรวย มีเครื่องเพชรและอัญมณี จนไม่มีที่จะเก็บอยู่แล้ว ทำไมจะต้องมาอยากได้ แหวนเพชรวงเล็ก ๆ แค่วงเดียวนั่นด้วย แล้วแถมตอนนี้เธอก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุที่งานแสดงสินค้าของเขาจนต้องเข้าโรงพยาบาล พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกที หล่อนก็มาอยู่ที่ญี่ปุ่นนี่แล้ว เสื้อผ้าก็ไม่ใช่ของตัวเอง คงมีแต่ตัวหล่อนเท่านั้นล่ะที่เป็ของตัวเองจนกระทั่งปัจจุบันนี้ ยังไม่รู้เลยว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่นี่เป็ของใครกันแน่
“หึ..สงสัยจะต้องรื้อฟื้นความทรงจำ เพื่อทำให้เธอนึกให้ออกว่าเธอเอาของสิ่งนั้นไปไว้ที่ไหน ฮึ..ใช่ไหม เธอคงชอบวิธีการค้นหาของ ของฉันมากเลยสินะ ถึงได้ปากแข็งอยู่อย่างนี้น่ะ”
“ฮ๊ะ!ไม่นะ..ฉันไม่ได้ปากแข็ง ไม่ได้โกหก ฉันไม่รู้จริง ๆ นะคะว่า ตอนนี้แหวนนั่นอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มไม่สนใจฟังอะไรทั้งสิ้นในตอนนี้ เขาใช้มือใหญ่เพียงข้างเดียว รวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยกันแล้วผลักไปด้านหลัง ส่งผลให้หน้าอกแข็ง ๆ ปะทะเข้ากับอกเล็กนุ่มนิ่มอย่างถนัดถนี่ ส่วนมืออีกข้าง ใช้นิ้วเรียวยาวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อน กระดุมเม็ดแรก..ถูกปลดออกอย่างง่ายดาย แต่เขาก็ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น มือแข็งแรง ยังลากลงมาบนเนินอก ตามแนวกระดุม พอัักระดุมเม็ดที่สอง เม็ดที่สาม..สี่ ก็หลุดจากรังดุม ทำให้ในตอนนี้ สาบเสื้อแยกออกจากกัน โดยที่เ้าตัวไม่รู้ เผยให้เห็นขอบบราตัวจิ๋วรำไร หญิงสาวพยายามดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด เมื่อนึกถึงวิธีการที่เขาค้นตัวหล่อนแบบเมื่อวาน ทำให้หล่อนอดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ พยายามเบี่ยงตัวออกจากร่างสูงใหญ่สุดกำลัง
“คุณ! อย่าทำอย่างนี้เลย ฉันไม่รู้จริง ๆ นะคะ ได้โปรดเชื่อฉันเถอะ แหวนเพชรนั่น ..มีคนให้ฉันมา ฉันไม่ได้ไปขโมยใคร ท่านให้ฉันเอง”
“เื่นี้ฉันรู้อยู่แล้วว่า ต้องมีคนให้เธอมาแน่ ๆ เพราะเธอไม่มีทางหาเงินมาซื้อเองแน่นอน แล้วที่เธอบอกว่ามีคนให้เธอมา ใคร? เขาคนนั้นเป็ใคร? อายุเท่าไหร่? ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย?”
“ถ้า..ถ้าฉันบอกคุณแล้ว จะปล่อยฉันไปไหม?”
“งั้นก็เลิกพูดเถอะ ฉันจะค้นหาดูในตัวเธอ ในแบบของฉันเองก็แล้วกัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเปรยออกมา อย่างคนที่มีชัยเหนือกว่า หึ..แม่สาวน้อยคิดจะมาต่อรองกับคนอย่างนายฮิโรยูกิอย่างนั้นหรือ อย่างเธอ..ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะมาขอแลกเปลี่ยนอะไรกับฉันได้หรอกนะ
หญิงสาวขืนตัวไว้สุดชีวิตเมื่อปลายจมูกโด่งของชายหนุ่มก้มลงคลอเคลียแถว ๆ ข้างแก้ม และมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบาง น้ำรินรีบเม้มปากไว้ไม่ยอมให้เขาจูบเอาง่าย ๆ อีกแล้ว กระนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ไม่ยอมลดละ เขาเลื่อนริมฝีปากไปงับที่ใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนผะผ่าวของเขารินรดอยู่บริเวณต้นคอ ทำให้เืในกายของหญิงสาวสูบฉีดอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าหน้า หัว หู จะแดงไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
“หึ ๆ สงสัยว่าต้องค้นที่ใหม่แล้วล่ะ เพราะในตัวเธอ ฉันเห็นแล้วเมื่อเช้านี้ แต่ตอนนี้ฉันคิดออกแล้วว่าเธอจะซ่อนมันไว้ที่ไหน?” น้ำรินงงเป็ไก่ตาแตก เมื่อจู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา จึงผงกศีรษะ มองหน้าเขาอย่างงุนงงสงสัย ดวงตากลมโตมีประกายบางอย่าง แสดงความหวาดผวาประหวั่นพรั่นพรึง ทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มกลับกอดกระชับร่างเล็กบางเข้าหาตัวอย่างง่ายดาย และหญิงสาวไม่ทันแม้จะพูดอะไรออกไป ก็ถูกริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาจูบประกบลงมาอย่างรวดเร็ว
“ไม่!อื้อ!” น้ำรินยังคงพยายามดิ้นรนขัดขืนอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางหลุดพ้นจากอ้อมกอดแข็งแรงนี้ได้หรอก หากว่าเขาไม่ปล่อยเสียเอง และ..ถ้าหากน้ำรินจะรู้สักนิดว่า ธรรมชาติของผู้ชาย การดิ้นรนหรือการขยับกายแต่ละครั้ง ยิ่งเหมือนกับเป็การกระตุ้นอารมณ์ความใคร่ของบุรุษเพศให้ตื่นได้ และยากที่จะดับลงในระยะเวลาสั้น ๆ
มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มประคองศีรษะหญิงสาวไว้มั่น ตามด้วยริมฝีปากร้อนมาทาบทับกลีบปากนุ่มนิ่มบอบบางนั่นอย่างล้ำลึก ก่อนจะบดเบียดหนักขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นขึ้นมา ลิ้นอุ่น ๆ ของเขากำลังไล้ไปตามริมฝีปาก และพยายามเบียดแทรกเข้าไปข้างใน เพื่อที่จะได้ลิ้มลองรสหวานภายใน ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปสำรวจความหวาน ก่อนจะตวัดชิมรสกับลิ้นของหล่อน
หญิงสาวไม่ประสีประสาเื่การจูบ ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มมาโจมตี ทำให้หล่อนหยุดขัดขืนไปชั่วขณะ คนตัวเล็กกว่าเริ่มอ่อนระทวยตามแรงอารมณ์ที่เขาปลุกเร้าขึ้นมา สาวน้อยที่ไม่ประสีประสาอย่างหล่อน มีหรือจะต่อกรกับนักรักชั้นยอดอย่างเขาได้
“อือ..” ร่างกายเบาหวิว คล้ายปุยนุ่นที่กำลังจะลอยตัวขึ้นไป มือใหญ่แข็งแรงเลื่อนขึ้นมาบริเวณลำคอของหญิงสาว ค่อย ๆ ลูบปกเสื้อให้เลื่อนลงไปติดอยู่ที่หัวไหล่เล็กบาง จุมพิตแสนร้อนแรงจากริมฝีปากร้อนละมาที่ลำคอ ก่อนจะบรรจงซุกไซ้ตรงซอกคอ เม้มริมฝีปากตรงจุดนั้น จนหล่อนรู้สึกเจ็บจี๊ดเลยทีเดียว
“อ๊ะ! ยะ.. อย่า ไม่นะ!” น้ำรินลืมตาโพลง ออกแรงดันร่างสูงใหญ่ให้ออกห่าง โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว ห๊ะ! นี่..เขาปลดกระดุมเสื้อของหล่อนออกไปั้แ่เมื่อไหร่ นี่มันอะไรกัน ทำไมเขาถึงทำกับหล่อนแบบนี้ เขาจะแกล้งหล่อน หรือว่า้าอะไรกันแน่ มือเล็กรีบกระชับสาบเสื้อเข้าหากันกุมไว้ พลางติดกระดุมเสื้อด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าร้อนผ่าวเป็สีแดงจัด ดวงตาตื่นตระหนก ผมเผ้าที่เปียกหมาด ๆ เมื่อครู่ตอนนี้กระจายเต็มแผ่นหลังและไหล่บาง
น้ำรินหน้าซีด ปากสั่น พูดไม่ออก น้ำตาที่มันคลอเบ้าอยู่แล้วด้วยความใ ค่อย ๆ ไหลรินออกมา จากการกระทำของเขา บวกกับความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ตัวเองตอบสนองปล่อยตัวปล่อยใจของหล่อนเอง เขาเองก็ช่างกระไร ทำกับหล่อนราวกับว่าเป็ของเล่นอย่างนั้นล่ะ อยากแกล้ง อยากทำอะไรตามอำเภอใจเมื่อไหร่ก็ได้ การที่คนแปลกหน้า ไม่เคยรู้จักมักจี่ ไม่ได้ชอบพอกันมาก่อน ทำอย่างนี้ได้ด้วยหรือ อย่างนี้เขาเรียกว่า บังคับ ข่มเหงไม่ใช่หรือ
ภาพตรงหน้าที่สะท้อนกลับมา ในสายตาของฮิโรยูกิแล้ว หล่อนช่างดูเย้ายวน และในขณะเดียวกัน ก็ดูไร้เดียงสา บริสุทธิ์เหลือเกินในตอนนี้ น้ำตาที่ไหลรินลงมาผ่านแก้ม สีแดงระเรื่อ ทำให้ใจของชายหนุ่มอ่อนยวบลง พร้อม ๆ กับอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาเมื่อครู่ให้ลดลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เขาเล่นแรงเกินไปหรือเปล่านะ ไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อนเลย ทำไมเมื่ออยู่ใกล้หล่อนทีไร เป็ต้องควบคุมตัวเองไม่ได้ไปเสียทุกที ผู้หญิงคนนี้มีอะไรดี ก็แค่หน้าตาใสซื่อ ขาวสะอาดเท่านั้น เพราะอะไรเขาถึงกลายเป็เหมือนพวกโรคจิต บังคับขู่เข็ญเอากับคนที่ไม่เต็มใจ โดยเฉพาะผู้หญิงหน้าตาธรรมดา ที่ออกดูเชย ๆ อย่างหล่อนด้วย นี่รสนิยมของเขาตกต่ำถึงเพียงนี้แล้วหรือ เท่าที่ผ่านมา ผู้หญิงทุกคนของเขาล้วนแล้วแต่สวย ๆ รวย ๆ หรือไม่ก็เป็คนในวงการด้วยซ้ำ แล้วก็ได้มาด้วยความเต็มใจ ไม่ต้องใช้เล่ห์กล หลอกลวงเอาสารพัดอย่างนี้ ทำไมในหัวสมองของเขาถึงมีแต่ดวงหน้าขาวใสตลอดเลยนะ บ้าเอ๊ย!
“น้ำริน เอ่อ..คือ..” ฮิโรยูกิ เอื้อมมือไปแตะที่ข้อศอกบางเบา ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากปากเล็กบาง หญิงสาวเซถอยหลังเล็กน้อย อย่างขวัญเสีย ร่างของหล่อนเกร็งจนตัวสั่น
“ถ้าฉันบอกว่า ฉันรู้ที่ซ่อนแหวนเพชรนั่นแล้วคุณ..คุณ จะปล่อยให้ฉันเป็อิสระไหม? คุณจะส่งฉันกลับเมืองไทยไหม?”
“เธอก็รู้ เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะมาต่อรองอะไรกับฉันได้เลย”
“ทำไมล่ะ!ทำไมจะไม่ได้! ขนาดนักโทษเขายังต่อรองขอประกันตัวเพื่อสู้ในชั้นศาลได้เลย แล้วทำไมฉันจะต่อรองบ้างไม่ได้ ฉันไม่ได้เป็นักโทษของคุณนะ แล้วฉันก็ไม่ได้เอาของของ คุณไปด้วย คุณต่างหากที่เป็คนผิด คุณจับตัวฉันมาที่นี่ แล้วก็บังคับให้ฉันเอาของที่ไม่ใช่ของคุณมาให้คุณ! คุณน่ะ..บ้าไปแล้วหรือไง คุณต่างหากล่ะที่เป็ขโมย จับตัวคนอื่นมาแล้วบังคับให้เขาเอาของมาให้ตัวอีก คุณมันนักโจรกรรมชัด ๆ อ๋อ..ฉันรู้แล้ว ที่คุณร่ำรวย มหาศาล เป็มหาเศรษฐี อัญมณีล้ำค่าทั้งหลาย มาอยู่ที่คุณก็เพราะคุณทำแบบเดียวกับที่ทำกับฉันใช่มั๊ยล่ะ! ตอบมาสิ! ใช่มั๊ย! คนเฮงซวย ขี้ขโมย นักโจรกรรมไฮโซ อย่าเผลอปล่อยให้ฉันหลุดออกไปได้ก็แล้วกันฉันจะแฉคุณให้สิ้นชื่อไปเลย!”
“หยุดพูดพล่อย ๆ เดี๋ยวนี้เลยนะ เอาล่ะ ฉันจะไม่ถือสาหาความเธอ ที่พูดออกมาเมื่อกี้นี้ แต่ที่เธอบอกว่ารู้ที่ซ่อนแหวนเพชรแล้วบอกมา ว่าเธอเอาไปไว้ที่ไหน” หึ เป็ไงเป็กัน เื่มันมาถึงขั้นนี้ ตายเป็ตาย ทำไมหล่อนจะต้องมาทนทุกข์ทรมานให้เขาข่มเหงน้ำใจอยู่อย่างนี้ เกิดมาเป็คน ตายหนเดียวเท่านั้น อยากได้นัก จะบอกให้ก็ได้
“ฉันกลืนมันลงท้องไปแล้ว ั้แ่เมื่อวาน ก่อนที่จะเจอกับคุณ! เอาสิ! อยากทำอะไรกับฉันก็เชิญ จะจับฉันไปผ่าท้องก็ได้นะ คิดว่า..มันคงยังอยู่ในลำไส้เล็กนี่ล่ะมั้ง เพราะฉันยังไม่ได้ปวดท้องหนักเลยั้แ่เมื่อวาน”
“หึ อย่าคิดนะว่าฉันจะไม่กล้า ลืมไปแล้วหรือ? ว่าเธอมาที่นี่ได้โดยไม่ต้องใช้วีซ่าหรือพาสปอร์ตก็พอจะบ่งบอกแล้วว่า ชีวิตของเธอมันอยู่ในกำมือของฉันแต่เพียงผู้เดียว จะบีบก็ตายจะคลายก็ตายอยู่วันยังค่ำ” น้ำรินถึงกับหน้าถอดสีไปเลย เมื่อนึกถึงความจริงข้อนี้ เขามีอิทธิพลมากในเมืองนี้ จะทำอะไรก็ย่อมได้ แม้แต่จะสั่งให้คนมาจัดการหล่อนให้หายเงียบไปโดยที่ไม่มีใครรู้ก็ยังได้
“เอาล่ะ..ไม่อยากเสียเวลามากไปกว่านี้ ในเมื่อเธอบอกว่าแหวนนั่นอยู่ในท้องของเธอ ฉันก็จำเป็ต้องเอามันออกมา แม้จะต้องผ่าท้องของเธอก็ตาม ทานากะเข้ามานี่หน่อย” สิ้นน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไว้ด้วยอำนาจ ที่สามารถสั่งให้หล่อนไปตายยังได้เลย หันไปกดโทรศัพท์เรียกบอดี้การ์ดคนสนิทเข้ามา พร้อมกับสมุนอีกสองสามคน หนึ่งในนั้นหล่อนจำได้ว่ามันเคยต่อยที่ท้องน้อยของหล่อนจนสลบไปเมื่อคราวที่หล่อนหนีออกมาจากโรงแรมคราวก่อน
น้ำรินลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ รู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ นี่เขาจะเอาจริงหรือนี่ ทำไมเขาถึงได้โหดร้ายกับผู้หญิงอย่างนี้ล่ะ เขากับหล่อนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่เคยมีเื่โกรธแค้นกันเลย ทำไมเขาถึงได้ใจร้ายใจดำขนาดนี้นะ
“tanaka @%&* &***” บทสนทนาระหว่างเ้านายหนุ่มผู้ทรงอำนาจกับการ์ดคู่ใจ เปล่งภาษาประจำชาติซึ่งหล่อนเองก็ฟังไม่เข้าใจสักคำ น่าจะเป็การออกคำสั่งอะไรบางอย่าง ซึ่งก็แน่นอนว่าจะต้องเกี่ยวกับหล่อนเป็แน่ ไม่นานนักน้ำรินสังเกตเห็น ทานากะพยักหน้า โค้งคำนับเ้านายเสร็จแล้ว จากนั้นจึงหันไปสั่งการกับบอดี้การ์ดตัวใหญ่ั์อีกสองคน ทำท่าพยักพเยิดมาทางหล่อน แย่แน่ ๆ นี่เขาจะเอาจริงหรือ ไม่น่าเชื่อว่าคนระดับนาย คัทซึฮิโกะ ฮิโรยูกิ ผู้ยิ่งใหญ่จะมาเชื่อคำพูดที่หล่อนพูดออกมา ไม่จริง คุณรู้ใช่มั๊ย! ว่าฉันโกหกดูจากสีหน้าก็รู้ ว่าคุณไม่ได้เชื่อฉันอย่างจริงจังหรอก
“ขอโทษครับ คุณผู้หญิง เชิญทางนี้ครับ” ผู้ชายร่างั์สองคนก้าวเข้ามาประชิดตัวหล่อนทั้งสองข้าง แตะที่ข้อศอกเบา ๆ เป็การเตือนให้ออกเดินได้แล้ว เมื่อเห็นว่าหล่อนยังไม่ยอมทำตาม
“ก็ได้ ฉันจะไป แม้ว่าพวกนายจะพาไปตายก็ตาม แต่คุณ! คุณฮิโรยูกิ..ไม่นึกเลยว่าคนที่ยิ่งใหญ่ร่ำรวยมหาศาลอย่างคุณจะทำกับผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จัก และไม่เคยมีเื่บาดหมางกันได้ คนใจร้าย! ฉันเกลียดคุณได้ยินมั๊ย! ฉันเกลียดคนอย่างคุณที่สุดเลย”
“เอาตัวไป เร็ว!”
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> ฝากติดตามด้วยนะคะ
2K
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
