หลังจากสองแม่ลูกสกุลหยางเดินทางรอนแรมมาเรื่อย ๆ ในที่สุดก็ถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง สถานที่ที่มู่กุ้ยอิงกับหยาง จงเป่า เคยแอบมาหลบซ่อนตัวเพื่อหนีการตามล่าของศัตรูเมื่อนานหลายสิบปีก่อน ทั้งสองเคยมีความฝันร่วมกันว่า ยามแก่เฒ่าอยากจะออกจากบ้านสกุลหยางแล้วมาใช้ชีวิต ณ ที่แห่งนี้เงียบ ๆ ในบั้นปลายชีวิต ทว่า…ความฝันเ่าั้ก็สูญสลายไป เมื่อจงเป่าสละชีพเยี่ยงวีรบุรุษผู้กล้าในสนามรบ กุ้ยอิงจึงต้องมาอยู่กับบุตรชายของนางแทน
"หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้งั้นหรือท่านแม่" เวิ่นกวงกล่าวถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น "ใช่แล้วลูกแม่ หมู่บ้านแห่งนี่แหละที่ข้ากับพ่อเ้าเคยมาพักอาศัยอยู่เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน" กุ้ยอิงกล่าวตอบเวิ่นกวงด้วยรอยยิ้มสว่างสดใส "สิบเจ็ดปีก่อนรึ? " เวิ่นกวงมุ่นคิ้วก่อนจะเอียงคอ ครุ่นคิดบางอย่าง "อายุพอ ๆ กับข้าตอนนี้เลยหรือว่า….ยามนั้นพวกท่านคิดจะมีบุตรกันที่หมู่บ้านแห่งนี้" เวิ่นกวงทำหน้าทำตาทะลึ่งทะเล้นก่อนจะถามกุ้ยอิงกลับ ใบหน้าของมารดามันพลันแดงก่ำราวกับลูกตำลึง "นี่เ้า….!!" ก่อนที่กุ้ยอิงจะวิ่งไล่ทุบเวิ่นกวงบุตรชายบุญธรรมนางด้วยความเขินอาย แม้นเวิ่นกวงจะพูดจาหยอกเย้ามารดาของมันเล่น ๆ แต่ก็นับว่ามันคิดถูกทีเดียว หยาง จงเป่า กับมู่กุ้ยอิงมีสัมพันธ์รัก สัมพันธ์สวาทกันที่นี่เป็ครั้งแรก ก่อนที่นางจะได้กลายเป็สะใภ้ของตระกูลหยางแบบถูกต้องตามประเพณีในเวลาต่อมา
สองแม่ลูกวิ่งไล่กันจนได้มาพบเข้ากับ หญิงชราผู้หนึ่งที่กำลังเดินสะพายตะกร้าผักบนหลังผ่านทางมา นางหยุดเดินแล้วหรี่ตามองกุ้ยอิงอย่างพินิจพิจารณาอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเบิกตากว้างพร้อมรอยยิ้ม
"กุ้ยอิงมิใช่รึนั่น!" หญิงชราร้องถาม กุ้ยอิงก็มองหน้ากลับอยู่แวบเดียวก่อนทักตอบ "ท่านยายหม่า ท่านยายหม่าจริง ๆ ด้วย" ใบหน้าของกุ้ยอิงดูจะดีใจตื่นเต้นเป็อย่างมากที่ได้พบกับหญิงชราผู้นี้นางมีนามว่า หม่าอี้เหนียง เมื่อสิบเจ็ดปีก่อนนางถูกทหารของเป่ยฮั่นทำร้าย แต่ก็ได้สองหนุ่มสาว หยาง จงเป่า และ มู่กุ้ยอิงช่วยชีวิตเอาไว้ หม่าอี้เหนียงจึงตอบแทนด้วยการให้ทั้งสองมาหลบซ่อนตัวในหมู่บ้าน
หม่าอี้เหนียงดีอกดีใจเป็อย่างมาก นางคิดว่าชีวิตนี้คงจะไม่มีโอกาศได้พบกับกุ้ยอิงอีกแล้ว จากนั้นนางจึงได้ถามถึงจงเป่า กุ้ยอิงยิ้งอย่างเศร้าสร้อย ก่อนจะกล่าวบอกไปตามความจริงว่า สามีนางสละชีพอย่างกล้าหาญในสนามรบไปแล้ว หม่าอี้เหนียงดูจะใมาก ๆ ก่อนที่นางจะหันไปเห็นมาพบกับเด็กหนุ่มหน้าตาทะเล้นที่ยืนอยู่ข้าง กุ้ยอิง "เช่นนั้นเด็กหนุ่มคนนี้ก็คงจะเป็บุตรชายของเ้ากับจงเป่าสินะ เพียงแค่เห็นแวบเดียวข้าก็รู้แล้ว ใบหน้าของเขาเหมือนบิดาของเขาไม่มีผิด" กุ้ยอิงยิ้มให้ หม่าอี้เหนียง ก่อนจะหันไปมองเวิ่นกวง
"มิใช่หรอกท่านยายหม่า เข้า มีนามว่าหยาง เวิ่นกวง เป็ลูกบุญธรรมของข้ากับจงเป่า" กุ้ยอิงหันมาหาหม่าอี้เหนียงอีกครั้งก่อนจะกล่าวตอบ
"จริงสิท่านยายหม่าข้ามีเื่จะถามสักหน่อย" "อันใดรึกุ้ยอิง? " "กระท่อมเก่าท้ายหมู่บ้านของท่าน ที่เคยให้ข้ากับจงเป่าพักยังอยู่ดีหรือไม่"
พอหม่าอี้เหนียงได้ฟังนางก็แย้มยิ้มออกมาก่อนกล่าวตอบ "ั้แ่พวกเ้าสองผัวเมียจากไป กระท่อมแห่งนั้นก็มิมีผู้ใดเข้าไปอยู่อีกเลย นาน ๆ ครั้งข้าถึงจะเข้าไปทำความสะอาดสักที นี้ก็ผ่านมาสองปีแล้ว คงจะมีหยากไย กับฝุ่นมากโข แต่สภาพของมันยังพออยู่ได้หากซ่อมแซมสักหน่อย ถ้าพวกเ้าคิดจะอยู่อาศัย ข้าก็จะให้ลูกชายกับลูกเขยมาซ่อมให้" หม่าอี้เหนียงกล่าว "เช่นนั้นหรือ ดีจริง ข้าขอขอบใจท่านยายหม่ามาก ๆ ข้ากับลูกชายมิมีที่ไปที่ไหนอีกแล้ว หมู่บ้านแห่งนี้คงจะเป็สถานที่สุดท้ายที่พวกเราจะลงหลักปักฐานไปชั่วชีวิต" มู่กุ้ยอิงกล่าวอย่างนอบน้อมพร้อมค้อมตัวเล็กน้อยเพื่อขอบคุณหม่าอี้เหนียง นางส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มเบา ๆ
"ขอบคงขอบคุณอันใดกันกุ้ยอิง พวกข้ากับคนในหมู่บ้านต่างหากที่ต้องของคุณเ้ากับจงเป่า หากเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนจะพวกเ้าสองคน ไม่ยื่นมือช่วยเหลือพวกเราจากทหารของเป่ยฮั่น ปานนี้ข้ากับคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน ก็คงกลายเป็ผีไปนานแล้ว เื่แค่นี่ถือว่าเล็กน้อย เอาล่ะ ๆ ตามข้ามาเถิด เดี๋ยวข้าจะพาพวกเ้าทั้งสองไปเอง" นางกล่าวขึ้นก่อนเดินนำสองแม่ลูกสกุลหยางไป
กุ้ยอิงดูจะมีความสุขมากใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มแช่มชื่นสดใส ผิดกับเวิ่นกวงที่ มีสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ "ลงหลักปักฐานไปชั่วชีวิตกระนั้นรึท่านแม่…การได้อยู่กับท่านย่อยเป็ความสุขของข้าอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างไร ข้าก็ยังอยากกลับไปกอบกู้สกุลหยางอยู่ดี สักวันเถอะข้าจะต้องทำแบบนั้นให้ได้.." เวิ่นกวงคิดในใจ ปณิธานของมันดูจะแน่วแน่เอามาก เสียอย่างเดียวมันยังมิรู้วิธีการที่จะทำเช่นนั้นให้สำเร็จ
หนทางเดียวที่เห็นยามนี้ก็คือ วิธีของ เฉินซี่ยี่ อาจารย์ของกุ้ยอิง แต่วิธีนั้นมันค่อนข้างจะอุบาทว์พิสดาร กุ้ยอิงค้านหัวเด็ดตีนขาด ว่าจะไม่มีวันใช้วิธีแบบนั้นเด็ดขาด เวิ่นกวงจึงหมดสิทธิ์ มันเลยต้องหาหนทางอื่นต่อไป…
หม่าอี้เหนียงหาได้พาสองแม่ลูกตรงไปที่กระท่อมเก่าเลยไม่ หากแต่พามาที่บ้านของนางก่อน เพื่อที่จะเอาผักในตะกร้าให้ลูกสะใภ้ไปทำอาหาร กับตามลูกเขย และ ลูกชายคนโตไปช่วยกุ้ยอิงซ่อมแซมบ้านทุกคนต่างรู้จักกุ้ยอิงเป็อย่างดีเพราะวีรกรรมของนางกับจงเป่าถูกเล่าต่อ ๆ กันมาอย่างไม่ขาดปาก พอลูกเขยกับลูก ๆ ของหม่าอี้เหนียงรู้ว่าแม่จะให้ไปช่วยกุ้ยอิง พวกมันก็ดีใจมาก รีบกุลีกุจอเตรียมข้าวของกันใหญ่ ร่วมถึงไปบอกคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านด้วย เวิ่นกวงรู้สึกว่ามารดาของมันเป็วีรสตรีของหมู่บ้านแห่งนี้ มันก็เลยพลอยได้หน้าปลาบปลื้มไปด้วย แถมเวิ่นกวงยังพบอีกว่าที่หมู่บ้านกลางป่า กลางเขาเช่นนี้ ก็มีสาวน้อยน่ารัก อายุรุ่นราวคราวเดียวกับมันอยู่หลายคน แต่ล่ะคนล้วนงดงามแบบธรรมชาติไร้เครื่องประทินโฉมใดแต้มเติม แถมทรวงทรงองค์เองของแต่ล่ะนางก็ดูไม่ใช่ย่อย ๆ ถูกใจเ้าเวิ่นกวงยิ่งนัก บางทีหนึ่งในหญิงสาวเหล่านี้ อาจจะยอมช่วยมันสลายพิษดอกรักก็เป็ได้..
และในหมู่ของพวกนางก็มีเด็กสาวคนหนึ่งที่มีความงามโดดเด่นกว่าใครเพื่อน นางมีนามว่า ฉางหลิน เวิ่นกวงเห็นนางครั้งแรกหัวใจของมันก็แทบจะหยุดเต้น ใบหน้าสวยหวาน ผิวขาวผุดผาดราวกับหิมะแรกแย้ม รูปร่างสะโอดสะอง โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจที่ดูจะอวบอั๋นเกินวัยไปสักหน่อย บั้นท้ายกลมกลึง ส่วนสูงพอ ๆ กับเวิ่นกวง และที่สำคัญนางยังเป็หลานสาวของ หม่าอี้เหนียงอีกต่างหาก นั่นจึงทำให้ อุดมการณ์อันแน่วแน่ของเวิ่นกวง ในการกอบกู้สกุลหยางกลับคืนมาต้องถูกหยุดชั่วคราว..
กระท่อมเก่าท้ายหมู่บ้านของหม่าอี้เหนียงถูกทำความสะอาด และซ่อมแซมให้กลับมาดีเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว จนสองแม่ลูกสามารถเข้ามาพักอาศัยอยู่ได้ แถมหม่าอี้เหนียงยังมอบสวนให้กุ้ยอิงไว้อีกส่วนหนึ่งด้วย เพื่อที่นางกับลูกจะได้ปลูกผักเอาไว้กิน และนำไปขายที่เมืองใกล้ ๆ สำหรับเลี้ยงตนเอง แต่เื่นั้นก็คงยังมิต้องเป็ห่วงในตอนนี้ เพราะพวกชาวบ้านที่รู้จักกุ้ยอิงได้นำ เสื้อผ้า ข้าวสารอาหารแห้ง ผักผลไม้มาให้มากมายขนาดพอกินไปได้อีกหลายเดือน
"ฮ่าๆๆๆๆๆ ของเยอะแยะขนาดนี้ พวกเราจะกินหมดรึท่านแม่ แต่ก็ดีเหมือนกันข้าจะได้นอนสบาย ๆ ไม่ต้องทำอันใด" เวิ่นกวงกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง ขณะที่กำลังนั่งดื่มน้ำชาอยู่ในกระท่อมกับกุ้ยอิง พอกุ้ยอิงได้ยินบุตรชายกล่าวแบบนั้น มือของนางก็พุ่งตรงเข้ามาบิดหูของมันอย่างรวดเร็ว
"โอย ๆ ๆ ๆ ท่านแม่ข้าเจ็บ ข้าเจ็บ.." เวิ่นกวงร้องเสียงหลงดังลั่นกระท่อม "เ้าเด็กี้เี ใครสั่งใครสอนให้เ้าคิดแบบนั้น ของเหล่านี้ พวกชาวบ้านทุกคนต่างก็หามาด้วยความเหนื่อยยาก จะให้พวกเรานั่งกินนอนกินโดยไม่ทำอันใดได้อย่างไรกัน ั้แ่พรุ่งนี้เป็ต้นไปแม่จะเริ่มทำสวน ส่วนเ้า ถ้าไม่มาช่วยแม่งาน ก็ไปฝึกเพลงทวนสกุลหยาง แม้นเราจะไม่ข้องเกี่ยวกับยุทธภพอีก แต่เพลงทวนของประจำสกุลก็ต้องสืบทอดต่อไป เข้าใจไหมเ้าตัวแสบ.." กุ้ยอิงกล่าวพร้อมกับบิดหูเวิ่นกวงบุตรชายแรงขึ้น
"โอย ๆ ๆ ๆ ข้าเข้าใจแล้วท่านแม่ ข้าจะช่วยทานทำสวน ข้าจะฝึกเพลงทวนสกุลหยางต่อ ปล่อยข้าเถอะ หูข้าจะขาดแล้ว" พอกุ้ยอิงได้ยินเวิ่นกวงกล่าวเช่นนั้นนางจึงปล่อยมือ หูของเวิ่นกวงแดงแปร๊ดอย่างน่ากลัว จากนั้นสองแม่ลูกก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำและเข้านอน..
***
ไม่นานนักรุ่งเช้าก็มาถึง กุ้ยอิงตื่นมาตื่นมาด้วยความสดชื่นก่อนจะล้างหน้าล้างตา และเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดแบบสาวชาวบ้านสีน้ำตาลเก่า ๆ ซึ่งเป็ชุดสมัยสาว ๆ ของหม่าอี้เหนียง เวิ่นกวงเองก็ตื่นตามมาติด ๆ ก่อนที่จะทำแบบเดียวกับกุ้ยอิง จากนั้นทั้งคู่ก็มานั่งทานอาหารเช้ากันก่อนที่จะออกไปนอกกระท่อม กุ้ยอิงนั้นเริ่มทำสวน ส่วนเวิ่นกวงก็เริ่มฝึกเพลงทวนสกุลหยาง แรก ๆ ก็ดูเหมือนจะตั้งใจแต่พอกุ้ยอิงคล้อยหลังได้แวบเดียว เ้าเวิ่นกวงก็หายจ้อยไปเรียบร้อย กุ้ยอิงได้แต่ยิ้มพร้อมถอนหายใจ "ให้ตายเถอะเ้าเด็กคนนี้ เื่เถลไถลนี่ไวนักเชียว กลับมาเมื่อไร เห็นทีข้าจะต้องสั่งสอนสักหน่อยแล้ว" จากนั้นนางก็ลงมือทำสวนต่อ
ส่วนเวิ่นกวงก็เดินเที่ยวเล่นไปเรื่อย มันได้เจอสหายรุ่นเดียวกันซึ่งเป็ลูกชายของพวกชาวบ้านเวิ่นกวงมีอัธยาศัยดีจึงผูกมิตรกับพวกมันได้โดยง่าย และที่สำคัญเ้าพวกนี้ยังมีนิสัยคล้ายเวิ่นกวงอีกด้วย คือ ทะลึ่งทะเล้นซุกซน วีรกรรมแรกที่พวกมันพาเวิ่นกวงไปทำ ก็คือการแอบดูสาว ๆ ในหมู่บ้านอาบน้ำที่ลำธาร เจอชักชวนแบบนี้มีหรือที่เ้าเวิ่นกวงจะบอกปัด มันรีบรับคำทันทีก่อนจะพากันไป และนับว่าเป็บุญหล่นทับของมันอีกขั้น เมื่อหญิงสาวที่ไปแอบดู มี ฉางหลินคนงามร่วมอยู่ด้วย แม้นางจะไม่ได้เปลื้องผ้าออกหมดเพราะเหลือตู้โตวปกปิดท่อนบนเอาไว้แต่นั่นมันก็มากพอจะทำให้เหล่าเด็กหนุ่มที่แอบมองเกิดความกำหนัดในร่าง โดยเฉพาะเวิ่นกวงที่มีพิษดอกรักในกายด้วยแล้ว ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่
พวกมันต่างพร้อมใจกันที่จะแก้สายคาดเอวกางเกงออกเพื่อสำเร็จความใคร่ด้วยมือตรงนั้น แต่ทว่า..มีหนึ่งคนดันเกิดทำเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน พวกสาว ๆ จึงรู้ตัว ถึงยามนั้นก็ตัวใครตัวมัน ต่างพากันวิ่งหนีเตลิดไปคนล่ะทิศล่ะทาง เวิ่นกวงก็เช่นกัน มันมิจะรู้ไปไหนจึงมุ่งกลับกระท่อม เมื่อมาถึงก็พบว่ากุ้ยอิงไม่อยู่ นางน่าจะออกไปหาหม่าอี้เหนียงเพื่อเจรจาธุระบางอย่าง ทางจึงสะดวกสำหรับเวิ่นกวง มันไม่รอช้า พลันปลดสายคาดเอวก่อนจะงัดเ้าแท่งทวนที่กำลังพองตัวแข็งก๋าออกมาอย่างเร็วรี่ หนึ่งมือคว้าจับก่อนออกแรงรูดเข้าออกอย่างเพลิดเพลิน เสียงอูว เสียงโอว ร้องครวญครางดังก้องกระท่อม แต่ทว่า..กลับมีบางสิ่งที่เวิ่นกวงไม่คาดคิดเกิดขึ้น
มู่กุ้ยอิงมารดาของมันกลับมาจากสนทนาธุระกับหม่าอี้เหนียงพอดิบพอดี พอเดินเข้ามาใกล้จะถึงกระท่อม หูของกุ้ยอิงก็ได้ยินเสียงเวิ่นกวงอย่างถนัดถนี่ แน่นอนนางย่อมรู้ว่าบุตรชายกำลังทำอันใด เวิ่นกวงคงกำลังระบายพิษดอกรักอยู่เป็แน่ ก็เป็เพราะเื่นี้นี่แหละที่นางไปคุยกับหม่าอี้เหนียงกุ้ยอิงดูออกว่า เวิ่นกวงสนใจ ฉางหลิน และฉางหลินเองก็สนใจบุตรชายของนางอยู่ไม่น้อย กุ้ยอิงจึงอยากจะได้ ฉางหลินมาเป็สะใภ้ และช่วยคลายพิษดอกรักในตัวเวิ่นกวง หม่าอี้เหนียงก็ดีใจมาก ๆ แต่นางอยากให้เด็กทั้งสองคบหาดูใจกันอีกสักนิดก่อนจะทำพิธีตามประเพณีซึ่งกุ้ยอิงก็ตกลง เมื่อเจรจาจบนางจึงกลับมา และได้พบกับสิ่งที่เวิ่นกวงกำลังทำอยู่ในยามนี้
"อดทนอีกหน่อยนะลูกแม่ไม่นานพิษของเ้าก็จะหาย" กุ้ยอิงกล่าวพึมพำพร้อมรอยยิ้มที่แต้มบนใบหน้า นางไม่คิดจะเข้าไปรบกวนบุตรชายบุญธรรมคลายพิษ จึงคิดที่จะหลบไปที่อื่นสักหนึ่งก้านธูปแล้วค่อยกลับมาใหม่ แต่ทว่า…จู่ ๆ เสียงของเ้าบุตรชายจอมทะลึ่งของนางก็ร้องดังขึ้น
โอววววว…ท่านแม่….ท่านงามเหลือเกิน…หน้าอกของท่าน โหนกเนินของท่าน ทำให้ข้าเสียวจนทนไม่ไหวแล้ว…!! เสียงร้องของเวิ่นกวงทำเอากุ้ยอิงหน้าแดงก่ำ มิรู้ว่านางอาย หรือโกรธ หรือทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน
"หน็อย..เ้าเด็กบ้า กล้าคิดไม่ดีกับแม่รึ เห็นทีข้าต้องสั่งสอนเ้าอย่างหนักเสียแล้ว" ดูท่าทางแล้วกุ้ยอิงน่าจะโกรธมากกว่า นางก้าวเท้าเพื่อจะเข้าไปในกระท่อมอย่างลืมตัว แต่แล้วร่างของนางก็เหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ เมื่อสายตาได้พบเข้ากับ ภาพของท่อนทวนขนาดมหึมาราว ๆ 8 ชุ่น (8 นิ้ว) ในมือของเวิ่นกวงที่กำลังครูดไปมา ขนาดของมันยามนี้ดูยาวใหญ่กว่าของจงเป่า สามีนาง บิดาของเวิ่นกวงเสียอีก
กุ้ยอิงราวกับต้องมนตร์สะกดนางมิอาจละสายตา หรือขยับตัวจากภาพที่บุตรชายนางกำลังกระทำอยู่"เกิดอันใดขึ้น? ข้าเป็อะไรไป ทำไมข้าถึงรู้สึกใจเต้นระส่ำกับเวิ่นกวง เขาเป็บุตรชายบุญธรรมของข้านะ ไม่ข้าไม่ควรมาเห็นเขาทำอะไรแบบนี้" กุ้ยอิงครุ่นคิดในใจพร้อมสีหน้าไม่สู้ดี จากนั้นนางก็เริ่มขยับเท้าก้าวถอยหลบออกมาได้สำเร็จ หากแต่นางก็ยังมิได้หนีไปไหน นางแค่หลบอยู่หลังกำแพงตรงนั้น เสียงร้องครวญครางของเวิ่นกวงยังดังไม่หยุด และหัวใจของกุ้ยอิงก็เต้นแรงขึ้นตามไปด้วย เหงื่อกาฬเริ่มไหลซึมตามใบหน้า มือหนึ่งเกาะกุมที่เสื้อแถวหัวใจ ส่วนอีกมือจิกเกร็งไปมา
"หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้"กุ้ยอิงร่ำร้องเบา ๆ ให้ตนเองหยุดอาการผิดปรกติ แต่ก็ทำมิได้
จากมือที่เกาะกุมเสื้อพลันเปลี่ยนเป็บีบขย้ำปทุมถันด้านซ้ายของตัวเอง อีกมือเลื่อนลงไปลูบคลึงตรงหว่างขา แถมยามนี้บริเวณนั้นยังมีน้ำบางอย่างเอ่อล้นออกมาจนแฉะ น้ำเสียวของนางนั้นเอง กุ้ยอิงไม่สามารถควบคุมร่างกายนางได้ จากบีบหน้าอกตัวเองเบากลายเป็หนักขึ้น ส่วนอีกมือก็ล้วงเข้าไปในกางเกงเพื่อัักับร่องสวาทของตน ก่อนที่นางจะกรีดนิ้วลากไปมา บางที่ก็บดบี้ติ่ง์ จากนั้นก็แหย่แยงสอดเข้าไป พร้อมกับเสียงของเวิ่นกวง กุ้ยอิงเสียวจนแทบขาดใจแต่นางก็มิอาจส่งเสียงออกมาได้ เพราะถ้าทำเช่นนั้นเวิ่นกวงจะรู้ตัว
"โอววววว…ซี้ดดดด…อ้าาาาา…ข้าไม่ไหวแล้ว…!!" เวิ่นกวงเชิดหน้าหลับตาก่อนร้องดังลั่น ภายในใจของกุ้ยอิงก็ร้องไม่ต่างกัน
"แม่….ก็เหมือนกันเวิ่นกวง..." นางรู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ แต่ก็ทำอันใดมิได้นอกจาก ปล่อยให้น้ำกามของตัวเองทะลักออกมาพร้อมกับของบุตรชายบุญธรรมที่อยู่ในกระท่อม เวิ่นกวงนั้นรู้สึกร่างกายเบาสบายราวกับลอยลอยอยู่บนสรวง์ ส่วนกุ้ยอิงนั้นนางเสร็จสมก็จริงแต่หาได้สบายใจไม่ นางเลือกที่จะออกจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว และเงียบที่สุด ก่อนจะหายเข้าไปนั่งสงบจิตสงบใจในป่าลึก ประจวบเหมาะพอดีกับป่าแห่งนี้มีน้ำตกขนาดใหญ่ไหลลงมาจากยอดเขา น้ำเย็นมาก มันไม่ได้มีน้ำขังเป็บ่อกว้างเหมือนที่นางกับเวิ่นกวงอาบก่อนหน้า แต่ก็มากพอที่จะให้กุ้ยอิงไปนั่งทำสมาธิใต้น้ำตก เพื่อให้จิตใจสงบ นางจึงคิดว่าที่แห่งนี้นี่แหละที่จะช่วยนางไม่ให้ฟุ้งซ่านกับบุตรชายบุญธรรมตนเอง…
วันต่อมาหลังจากเสร็จสิ้นการทำสวนเรียบร้อย กุ้ยอิงก็มุ่งหน้ามาที่น้ำตกตามที่คิดไว้ ก่อนที่นางจะถอดชุดนอกออกจนเหลือแต่ชุดสีขาว ๆ บาง ๆ จากนั้นจึงไปนั่งทำสมาธิใต้น้ำตกเป็เวลาครึ่งชั่วยามผลปรากฏว่าน้ำเย็นเฉียบจากยอดเขาทำให้นางจิตใจสงบลงได้จริง ๆ เมื่อทำแล้วได้ผลดีกุ้ยอิงจึงมาแทบทุกวัน จนเวิ่นกวงเริ่มผิดสังเกต มันจึงแอบสะกดรอยตามมารดามาดูว่านางมาทำอันใดในป่าทุกวันกันแน่ ก่อนจะพบกับกุ้ยอิงที่นั่งสมาธิใต้น้ำตก เวิ่นกวงไม่คิดที่จะรบกวนมารดาของมัน มันจึงคิดถอยห่างออก
ทว่า…ในยามนั้นเอง ก็ได้มีมวลน้ำขนาดใหญ่พร้อมก้อนหินขนาดมหึมาไหลลงมาจากยอดเขา กุ้ยอิงอยู่ในสมาธินางจึงไม่รับรู้สิ่งรอบตัว แต่เวิ่นกวงนั้นเห็นมันจึงรีบร้องบอกมารดาทันที "ท่านแม่ระวัง…!!" เสียงของเวิ่นกวงทำให้กุ้ยอิงพลันลืมตาตื่นขึ้นทันที แต่ทว่า..ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แต่ให้เป็กุ้ยอิงที่มีวรยุทธ์สูงส่งก็มิอาจหลบหนีได้ทัน
เวิ่นกวงถึงกับตกตะลึงตัวแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะได้พบกับร่างของมารดาที่ถูกน้ำพัดมาจนสลบไสลอยู่ริมตลิ่ง เวิ่นกวงรีบตั้งสติก่อนจะพุ่งเข้าไปหามารดาของมันทันที เมื่อพลิกร่างของกุ้ยอิงขึ้นจึงจะพบว่านางแค่สลบไปเฉย ๆ ไม่ได้มีาแใด ๆ สาหัส มันจึงรีบอุ้มร่างของนางกลับมาที่กระท่อมทันที เมื่อมาถึงก็บรรจังวางร่างของมารดาลงบนเตียง เวิ่นกวงรู้สึกสับสนไปหมด แต่มันก็พอจะนึกออกว่าต้องไปตามใครมาช่วย หม่าอี้เหนียงนั้นเอง เวิ่นกวงกำลังจะหันหลังเดินออกจากกระท่อมไป
ทว่า…สายตาของมันก็ดันสังเกตเห็นชุดสีขาวเปียกโชกที่กุ้ยอิงสวมใส่อยู่ มันโดนนน้ำจนบางแนบกับร่างกาย จนทำให้เห็นไปถึงสัดส่วนภายใน หัวใจของเวิ่นกวงเต้นโครมคราม ใบหน้าร้อนผ่าว ท่อนทวนตรงหว่างขาเริ่มขยับไหว มันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนที่จะเคลื่อนเท้ากลับเข้ามาหากุ้ยอิงช้า ๆ ที่เตียง จากนั้นก็หยุดนิ่ง ก่อนจะกวาดตามองมารดาั้แ่หัวจรดเท้า จากนั้นความคิดเลวทรามของเวิ่นกวงก็ผุดขึ้นมาทันที..
จบบทที่ 9
บทต่อไป ข้าควรจะทำเช่นไรกับท่านแม่ ยามนี้ดี!!?
93K
