ตกเย็น...
ชายหนุ่มผู้เป็ถึงหัวหน้าผู้จัดการฝ่ายการตลาดเดินอมยิ้มออกจากบริษัท ท่าทางของเขาดูกระปี้กระเป่าจนทำเอาเหล่าลูกน้องเอ่ยแซวไม่หยุด รุจน์มุ่งตรงไปยังรถยนต์ของตัวเอง เขากะจะแวะซื้อไข่ต้มและหอยนางรมในตลาดไปซดรอเมียสาวตอนขึ้นเตียง ระหว่างที่ล้อรถกำลังเลี้ยวออกจากตึกนั้น เสียงโทรศัพท์จากผู้เป็เมียก็โทรมาพอดี
“ครับแพร”
“พี่รุจน์ อยู่ไหนคะ”
“พี่กำลังจะออกจากบริษัทเลย แพรมีอะไรหรือเปล่า”
“ดีเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นแพรฝากแวะรับแม่ที่สถานีขนส่งด้วยนะ”
“ฮ่ะ!?”
“ใอะไรคะ”
“แพรหมายถึง แม่มาถึงกรุงเทพฯแล้วหรอ”
“ใช่ค่ะ พอแพรโทรไปบอกให้แม่มาช่วยเลี้ยงหลานตอนเช้า แม่ก็ตื่นเต้นจนรีบเก็บกระเป๋าขึ้นรถมาทันที”
“อ้อ….ครับ”
“ฝากด้วยนะคะ”
ปลายสายตัดไป จากนั้นลมหายใจหนักๆของผู้เป็สามีก็พ่นระบายออกมา คืนนี้รุจน์กะจะขอรางวัลที่ยอมให้แม่ยายมาเลี้ยงหลานที่บ้าน แต่เขาไม่คิดว่าสาวใหญ่คนนั้นจะมาเร็วขนาดนี้ ทิศทางของล้อรถเริ่มเปลี่ยนไป จากที่จะไปซื้อของโดปบำรุงน้องชาย พวงมาลัยกลับเลี้ยวไปยังสถานีขนส่งที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทเท่าไหร่นัก
ณ สถานีขนส่ง
“อยู่ไหนวะ”
เสียงเข้มพึมพำ...
รุจน์มาถึงที่หมายได้สักพักแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่เห็นแม่ยายตัวดีของตัวเองเสียที สายตาสอดส่องไปทั่วตามที่ภรรยาได้บอกพิกัดเอาไว้ ผู้คนมากมายทำให้ตาลายมากขึ้นกว่าเดิม อารมณ์กำหนัดที่ไม่ได้ปลดปล่อยมานานหลายวันทำให้เริ่มหงุดหงิด ใบหน้าคมเข้มเคร่งเครียดจนคิ้วขมวดเป็ปมชัดเจน
“รุจน์”
“….”
“รุจน์ใช่มั้ยจ๊ะ”
“ม…แม่หรอครับ”
“ไม่ได้เจอกันแค่กี่ปี แค่นี้จำแม่ไม่ได้แล้วหรอ”
แน่นอนว่าความจริงนั้นรุจน์จำผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้
บัวชมเดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนหวาน เธอยังคงความสวยความงามไว้เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ร่างกายั้แ่หัวจรดเท้าอวบอิ่มมีน้ำมีนวล ผิวขาวผ่องสะท้อนแสงไฟนีออนจนชายอื่นเหลียวหลังมองกันทุกคน ทรวงเต้าขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาเป็ลูกใต้เสื้อผ้าบอบบางตามฤดูกาลอันร้อนระอุ บั้นท้ายผายกว้างอวบหนาเหมือนกับสาวฝรั่งหุ่นสะบึมตามหาดทราย
ลูกเขยจ้องมองแม่ยายตาเป็มัน...
หน้าอกอวบโตของบัวชมนั้นไม่ได้แบ่งให้ลูกสาวแม้แต่นิดเดียว!
“รุจน์”
“….”
“รุจน์”
“อ้อ สวัสดีครับคุณแม่”
“จ๊ะ ขอโทษนะ เมื่อกี้แม่ไปเข้าห้องน้ำ ลืมบอกยัยแพรให้โทรบอกเราไว้ก่อนเลย”
“ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวผมช่วยถือของนะ”
“ขอบใจจ๊ะ”
ชายหนุ่มเอื้อมมือไปช่วยแม่ยายถือกระเป๋า กลิ่นกายของสาวม่ายอันหอมหวานฟุ้งกระจายเข้าเต็มปอดเมื่อได้ใกล้ชิด ระหว่างที่เอื้อมมือไปนั้นิัก็เผลอัักันเล็กน้อย บัวชมเดินนำหน้าเพื่อไปยังทางออก ทำให้ลูกเขยได้จ้องมองบั้นท้ายกลมงอนที่กำลังส่ายความเต่งตึงยั่ยยวนจนต้องกลืนน้ำลายลงคอ
“ไอ้รุจน์ คิดอะไรของมึงวะ”
ชายหนุ่มติเตียนตัวเอง...
เขาพร่ำบอกตัวเองในใจในขณะที่เดินตามหลังแม่ยายติดๆ แม้ว่าบัวชมจะอายุเยอะแล้ว แต่เธอนั้นไม่ต่างอะไรจะสาววัยเจิรญพันธุ์เท่าไหร่นัก หุ่นอวบโตน่าขย้ำไปเสียทุกส่วน ใบหน้าจิ้มลิ้มอ่อนหวานตามประสาสาวต่างจังหวัดทั่วๆไป ริมฝีปากอวบสวยที่หันหลังมาถามไถ่ระหว่างเดินทำเอาลำเอ็นลูกเขยแข็งขืนจนเป้าตุงแน่น
รุจน์กัดฟันอดทนกับความรู้สึกผิดบาปนั้น...
แต่สัญชาติญาณความเป็ชายใต้จิตสำนึกไม่ได้รับฝังศีลธรรมของโลกมนุษย์เลยสักนิด!
787
![ทำยังไงดี...ในโลกแห่งนี้ฉันเป็นแค่ตัวประกอบ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678842428_21002449.webp)
