ตอนที่ 20
“บ้าจริง ไอ้เ้าเด็กลูเซียสนั่นมันลงทุนไปเท่าไหร่ ทำไมดาวดวงนั้นถึงไม่สนใจเงินทุนของเราเลย” ท่าทีอารมณ์เสียของ จูเลีย หนึ่งในสมาชิกของสายตระกูลสีแดงเพลิงภายใต้สมาคมการค้าเอมเมอร์รันนั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจเป็อย่างมาก เพราะั้แ่วันที่เ้าตระกูลสั่งให้เธอเข้าไปแทรกแซงการลงทุนของลูเซียสและพยายามทำให้ดวงดาวดวงนั้นกลายมาเป็ลูกหนี้ของพวกเธอให้ได้ก็ผ่านมาแล้ว 7 ปี ทั้งๆที่พวกเธอเสนอเงินทุนและการสนับสนุนที่ดาวระดับเริ่มต้นไม่มีทางปฏิเสธได้แท้ๆ ทำไมการแทรกแซงถึงยังไม่สำเร็จเสียที
“เป็เพราะพนักงานที่ส่งไปหรือเปล่าครับ บางทีพวกมือใหม่อาจจะมีความสามารถพอจะชักจูงดาวดวงนั้นก็ได้” ชายหนุ่มร่างสูงที่สวมแว่นกันแดดเอาไว้บนใบหน้าหันไปตอบเ้านายของตัวเองด้วยท่าทีระมัดระวังเป็อย่างมาก ถึงเงื่อนไขจะดี แต่วิธีการทำธุรกิจของตระกูลสีแดงนั้นค่อนข้างจะสีเทาไปเสียหน่อย สายตระกูลสีแดงจะอาศัยความไม่รู้ของดวงดาวที่เพิ่งเลื่อนระดับแล้วเข้าไปเจรจาทำข้อตกลงกู้ยืมเงินเพื่อซื้อสินค้าที่พวกเขา้า แม้ในสัญญาจะมีอัตราดอกเบี้ยที่ดูสมเหตุสมผล แต่ภายในเงื่อนไขเล็กๆน้อยๆที่พวกตระกูลสีแดงเพลิงใส่เอาไว้ในสัญญาหลายจุดก็ทำให้ดวงดาวส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงที่จะเบี้ยวชำระหนี้ไม่ได้ สุดท้ายพอดวงดาวเ่าั้เริ่มควบคุมหนี้ไม่ไหวจนมันบานปลายพวกเขาก็ต้องใช้เวลาทั้งปีในการหาเงินมากลบดอกเบี้ยที่งอกอย่างรวดเร็วจนกระทั่งต้องขายสิทธิ์ในดวงดาวของพวกเขาให้กับสายตระกูลสีแดงอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเมื่อถึงตอนนั้นพวกสายตระกูลสีแดงก็จะเข้าไปเก็บเกี่ยวผลประโยชน์กันอย่างมูมมามจนบางครั้งก็ทำให้ดวงดาวดวงนั้นดับสูญไปเลยก็มี
“ส่งคนใหม่ไป เอาให้แน่ใจว่าครั้งนี้พวกมันจะต้องยอมทำสัญญา” จูเลียทุบโต๊ะเสียงดังลั่นก่อนจะสั่งให้ลูกน้องของตนรีบไปจัดการทันทีทั้งๆที่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมท่านแม่ผู้เป็เ้าตระกูลถึงได้เอาจริงเอาจังกับดาวดวงนี้นัก ทว่า… เวลาก็เป็สิ่งที่ให้คำตอบกับจูเลียเอง
.
.
.
“เก่งมากลูเซียส งานประมูลสินค้าหายากจากแดนเริ่มต้นถูกพูดถึงในวงกว้างอย่างที่เราตั้งใจเอาไว้เลย ไม่น่าเชื่อว่าใช้เวลาแค่หนึ่งร้อยปีก็สามารถรวบรวมสินค้าพวกนั้นได้แล้ว การลงทุนครั้งนี้ไม่เลวเลย” คำชื่นชมของท่านประธานในวันที่ลูเซียสรวบรวมสินค้าหายากมาจัดการประมูลที่รับเพียงสมาชิกระดับสูงของสมาคมเท่านั้นเป็สิ่งที่ทำให้หลายๆคนภายในสมาคมรู้สึกดีใจและอิจฉาไปพร้อมๆกัน เพื่อเข้าร่วมงานประมูลให้ได้ เหล่าสมาชิกใหม่จึงทำเพียงสมัครเป็สมาชิกของสมาคมการค้าไม่ได้แต่ต้องใช้จ่ายให้ถึงยอดอีกต่างหากถึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วมงานประมูล และนั่นก็ทำให้ยอดขายสินค้าต่างๆเพิ่มขึ้นสูงมากใน่ก่อนงานประมูลจะเริ่ม แถมสินค้าที่ลูเซียสนำมาขายก็ทำกำไรได้จนน่าใทีเดียว
.
.
.
“ลูเซียส… ได้ยินว่าดาวที่เธอลงทุนช่วยเหลือดาวที่ลุงลงทุนเอาไว้ด้วยนี่นา ได้ยินว่าสินค้าที่แลกเปลี่ยนกับดาวของลุงเป็สินค้าที่ดีมาก หลานไม่สนใจจะร่วมมือกับลุงในแผนพัฒนาดวงดาวบ้างเหรอ” ชายหนุ่มนามว่า โอลิเวอร์ ผู้มีฐานะเป็สามีของท่านเ้าตระกูลสีทองเดินเข้ามาหาลูเซียสด้วยท่าทีเป็มิตรต่างกับครั้งแรกที่สายตระกูลสีทองเรียกตัวลูเซียสเข้าไปต่อว่าอย่างกับคนละคน เพราะพวกจูนทำการว่าจ้างดวงดาวระดับสูงให้สร้างสิ่งต่างๆให้ มาตรฐานอุปกรณ์รวมไปถึงไอเทมต่างๆของดวงดาวจูนก็เลยสูงกว่าดวงดาวเริ่มต้นไปแล้ว การได้แลกเปลี่ยนกับดวงดาวของจูนทำให้ดวงดาวที่สายตระกูลสีทองลงทุนเอาไว้เติบโตขึ้นมากใน่ 300 ปีที่ผ่านมา และมันก็ทำให้ความคิดของสายตระกูลสีทองต่อแผนการของลูเซียสเปลี่ยนไป พวกเขาอยากจะขอให้ดวงดาวของจูนเป็ผู้ช่วยในการพัฒนาดวงดาวที่อยู่ภายใต้ตราสัญลักษณ์พันธมิตรของสายตระกูลสีทองนั่นเอง
.
.
.
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะคุณลูเซียส ่นี้เหมือนจูนไม่ค่อยได้เจอกับคุณลูเซียสตรงๆเลย” นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบที่ลูเซียสไม่ได้เข้ามาติดต่อกับดวงดาวของจูนด้วยตัวเอง อาจจะสัก 15 ปีได้มั้ง แต่เพราะปีนี้เป็ปีที่เขาจะดวงดาวของจูนร่วมมือกันมาครบ 700 ปีเขาก็เลยจัดการงานที่คั่งค้างทั้งหมดและหาเวลามาดวงดาวของจูนจนได้
“่นี้ท่านประธานร้อนใจเื่ระดับโลกของพวกคุณมาก เขาก็เลยเร่งให้ผมหาแผนสำรองให้ไวที่สุดนะสิ” ลูเซียสเดินเข้ามาในห้องประชุมใหญ่ของเกทเมืองรกร้างที่ไม่ได้รกร้างอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ข้างนอกนั่นกลายเป็เมืองใหญ่ที่มีพื้นที่เพาะปลูกและพื้นที่พัฒนาป่าไม้เต็มไปหมด มันไม่เหลือสภาพที่จะเรียกว่าเมืองรกร้างได้มาตั้งนานแล้ว
“คิกๆ ถึงจะไม่อยากโม้ แต่การจะหาดาวมาแทนพวกเราเนี่ยเป็งานยากมากเลยนะคะ ่หลังๆนี่ก็ไม่เจอการต่อสู้ที่ตึงมือเลยด้วย” จูนและเหล่าสมาชิกระดับผู้นำที่เข้ามาฉลองร่วมกันภายในห้องประชุมต่างพากันส่งเสียงหัวเราะกับท่าทีเหนื่อยๆของลูเซียส หากเป็สมัยก่อนลูเซียสคงไม่มีทางแสดงท่าทีแบบนี้ให้พวกเขาได้เห็นแน่ๆ แต่เพราะการร่วมงานกันหลายร้อยปีที่ผ่านมาพวกเขาในตอนนี้เลยแทบจะต้อนรับลูเซียสเหมือนหนึ่งในสมาชิกของดวงดาวไปแล้ว
“ถึงจะหายากมันก็ต้องหาให้ได้นั่นแหล่ะครับ ต่อให้ไม่มีเื่ขีดจำกัดของเครื่องจำกัดระดับโลกผมก็อยากจะหาดวงดาวอื่นมาทำหน้าที่แทนพวกคุณจูนอยู่แล้วครับ เพราะถ้าสักวันคุณจูนหาดวงดาวบ้านเกิดเจอธุรกิจของเราก็ต้องหยุดลงอยู่ดี” ลูเซียสนั่งลงตรงเก้าอี้ที่เหลือว่างเอาไว้ข้างๆกันกับหยก ก่อนจะพูดเื่ที่กังวลออกมาตรงๆได้อย่างสบายใจ บอกตามตรงว่าสำหรับเขาที่นี่อยู่แล้วสบายใจกว่าที่สมาคมเสียอีก
“แต่มันก็น่าแปลกนะคะ นี่ก็ผ่านมานานมากแล้ว แต่พวกเรายังไม่เจอดาวบ้านเกิดของจูนสักที หรือว่าพวกเราจะดวงซวยกันนะ” จูนที่กำลังดื่มของเหลวสีแดงสดจากภายในแก้วหันไปมองที่หน้าต่างด้วยท่าทีเศร้าเล็กน้อย 700 ปีแล้วที่เธอพยายามตามหาดวงดาวบ้านเกิด ทั้งๆที่พวกเธอเจอกับดวงดาวระดับ 1 หลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ได้เจอดวงดาวที่จูนเคยอยู่อาศัยเลยสักครั้ง ยิ่งเวลามันผ่านไปนานขนาดนี้จูนเองก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าตัวเองยังจะจำใบหน้าของคุณยายและน้องชายได้หรือเปล่า… ตอนนี้พวกเขาอาจจะไม่ได้อยู่รอเธอแล้วก็ได้
“ก็จริง ถ้าคุณลูเซียสไม่ได้มีน้ำใจกับพวกเราขนาดนี้ พวกเราคงสงสัยไปแล้วว่าคุณแอบซ่อนดาวบ้านเกิดขององค์ราชินีเอาไว้หรือเปล่า บางทีคุณอาจจะไม่้าให้ธุรกิจของพวกเราจบลงนี่นา” พี่หยกยิ้มหวานด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อยเพราะดื่มไปหลายแก้วแล้ว แต่คำพูดของหยกก็ตรงจนน่ากลัวทีเดียว
“เอาเถอะ คุณวางแผนหาดวงดาวดวงใหม่ต่อจากพวกเราแล้ว ก็คงไม่ได้มีแผนจะยื้อพวกเราเอาไว้ตลอดกาลอยู่แล้ว ตอนนี้พวกเรายังไม่สืบสาวราวเื่ก็กับคุณลูเซียสหรอก” เสียงของพี่ฝนทำให้ลูเซียสหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะยกมือ 2 ข้างขึ้นเพื่อขอยอมแพ้ ความจริงเื่นี้พวกเขาเคยคุยกันไปแล้ว แต่น่าเสียดายที่ลูเซียสไม่ได้วางแผนร้ายเอาไว้และการตามหาบ้านไม่เจอเสียทีก็เป็เื่ของโชคชะตาเท่านั้นจริงๆ
“โอกาสจะหาเจอมันน้อยจริงๆ ถ้าไม่มีพิกัดดวงดาวที่ใกล้เคียงสักหน่อยพวกเราคงใช้เครื่องจำกัดขอบเขตตามหาได้ไม่ยากแล้วแท้ๆ” ลูเซียสยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบก่อนจะบ่นอย่างเสียดาย ทั้งๆที่การตามล่าวัตถุดิบหายากเป็ไปได้อย่างราบรื่นแท้ๆ แต่การตามหาดวงดาวบ้านเกิดของจูนกลับไร้ความหวังจนน่าประหลาด ช่างเป็โชคชะตาที่น่าตลกเสียจริง
“หรือพวกเราควรจะยอมแพ้แล้วเลื่อนระดับโลกขึ้นไปดี” จูนที่มองออกไปนอกหน้าต่างจนถึงเมื่อครู่หันกลับมาถามคำถามด้วยรอยยิ้มที่มีความรู้สึกหลากหลายปะปนกันอยู่ภายใน โลกของเธอ…อาจจะไม่มีใครรออยู่แล้วก็ได้ และการค้างอยู่ระดับ 2 แบบนี้ต่อไปก็ไม่เป็ผลดีกับดวงดาวของจูนอีกต่อไปแล้ว เื่ทรัพยากรณ์และเงินทุนจูนมีมากเกินกว่าจะเอาดวงดาวระดับเริ่มต้นดวงอื่นมาเทียบได้ การทำการค้ากับลูเซียสต่อไปก็มีแต่ถมกองทุนให้มันใหญ่ขึ้นโดยเอาไปใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เท่านั้น เพราะตราบใดที่โลกของจูนยังอยู่แบบนี้ต่อไปพวกเธอก็ไม่สามารถซื้อขายสินค้าระดับที่สูงกว่านี้ได้ และการพัฒนาของดวงดาวเธอก็จะหยุดชะงักไปแบบนี้เรื่อยๆจนเครื่องจำกัดระดับโลกเอาไม่อยู่และถูกพัฒนาขึ้นเองอยู่ดี
“เื่นี้ ผมไม่มีปัญหาครับ ผมยังมีเวลาตามหาดวงดาวมาทำหน้าที่นี้อีกเหลือเฟือ แล้วผมก็เริ่มรู้สึกแล้วว่างานนี้อาจจะใช้ความสามารถของพวกคุณจูนได้ไม่เต็มที่ บางทีการให้พวกคุณขึ้นไปในสนามรบที่สูงกว่าอาจจะหาเงินได้มากกว่าตอนนี้ก็ได้” ลูเซียสไม่ได้คิดจะยื้อจูนเอาไว้ เพราะถึงอย่างไรวันที่งานเลี้ยงจะต้องเลิกราก็มาถึง บอกตามตรงว่าเวลาที่เขาได้ใช้ร่วมกับดาวของจูนมันนานกว่าที่คาดเดาเอาไว้ตอนแรกหลายเท่าเลย
“อย่าทำเป็พูดเหมือนพวกเราจะไม่ติดต่อซื้อขายกันอีกต่อไปแล้วสิ ต่อให้ดาวของเราเลื่อนระดับขึ้นพวกเราก็ยังต้องใช้งานคุณลูเซียสต่อนะ” พี่หยกและเหล่าซอมบี้คนอื่นๆต่างก็ไม่มีผลเสียกับการตัดสินใจครั้งนี้อยู่แล้ว สิ่งเดียวที่รั้งดาวดวงนี้ให้อยู่ในระดับ 2 มาอย่างยาวนานก็คือโอกาสตามหาบ้านเกิดขององค์ราชินีเท่านั้น หากองค์ราชินียอมตัดใจคนเดียวที่ยังมีสิทธิ์ที่จะห้ามก็คงเป็…
“เอาสิ พวกเราควรก้าวต่อไปได้แล้ว” พี่ฝน คนเพียงคนเดียวที่้าจะกลับบ้านเกิดร่วมกันกับจูนมากที่สุดหลับตาลงก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ่เวลาที่ผ่านมาพวกเธอพยายามมากเกินพอแล้ว บางทีเส้นทางกลับบ้านอาจจะไม่ใช่ทางที่ถูกต้องมาแต่แรกก็ได้
“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ปล่อยให้ดวงดาวของพวกเราเลื่อนเป็ระดับสามกันเถอะ” จูนยิ้มออกมาก่อนจะมองไปที่เหล่าซอมบี้ทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะกันอยู่เบื้องหน้า เหล่าซอมบี้ที่จูนมอบจิตสำนึกให้ได้กลายเป็ผู้ใช้ชีวิตในดวงดาวดวงนี้ไปแล้ว ตอนนี้จูนก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไปแล้วว่าดวงดาวดวงนี้ได้กลายเป็บ้านของเธอไปแล้วจริงๆ
.
.
.
ติ๊ง!
[ โลกหมายเลข 261513020905 เกทเมืองรกร้าง ผ่านเงื่อนไขเลเวลเฉลี่ยของเกทผู้บุกรุก ได้รับการเลื่อนระดับเป็เกทระดับ 3 ]
หลังจากทำลายเซลล์ขนาดเล็กที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็ตัวแทนการเฉลี่ยเลเวลของเครื่องจำกัดระดับโลกไปจำนวนหนึ่ง ในที่สุดเลเวลเฉลี่ยของเกทเมืองรกร้างก็เข้าถึงโซนระดับ 3 แล้ว แต่หากนับเพียงเลเวลเฉลี่ยโลกของจูนน่าจะขึ้นไปถึงระดับ 4 หรือ 5 ได้ด้วยซ้ำ แต่การผ่านจากระดับเริ่มต้นอย่างระดับ 1 - 3 นั้นจำเป็ต้องทำสิ่งหนึ่งก่อนจะเลื่อนข้ามไปยังระดับชั้นกลางหรือระดับ 4 ขึ้นไป และวิธีการที่จะขึ้นไปเป็โลกระดับ 4 ก็คือ การกลืนกินดวงดาวดวงอื่นเข้ามาและทำให้ดวงดาวของจูนในตอนนี้แข็งแกร่งขึ้น ซึ่งวิธีการนั้นก็ง่ายมากๆ แค่จูนต่อสู้เอาชนะเกทที่จะเปิดในครั้งต่อไปและทำให้เกิดเกทเบรคเท่านั้นเอง หลังจากเข้าไปยึดครองโลกอีกฝั่งจนสมบูรณ์จูนก็จะสามารถดูดกลืนดวงดาวที่อยู่อีกฝั่งของศัตรูและเลื่อนขึ้นเป็ระดับ 4 ได้อย่างง่ายดาย
วูบ…
ใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน ดวงดาวผู้โชคดีก็ได้รับการเชื่อมต่อกับดวงดาวของจูนจนได้ ครั้งนี้สิ่งที่จูนต้องทำก็คือต่อสู้ให้ชนะอย่างหมดจดและเข้าไปยึดครองโลกอีกฝั่งเท่านั้น ซึ่งระดับฝีมือของจูนในตอนนี้มันง่ายมากจริงๆ
กึก…
ถึงจะบอกว่าดวงดาวของจูนนั้นเป็ดวงดาวที่แข็งแกร่งมากในกลุ่มดวงดาวที่อยู่ในระดับเริ่มต้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกดวงดาวจะอ่อนแอจนปราบได้อย่างง่ายดาย วินาทีที่อัศวินผู้ขี่อยู่บนหลังม้าเดินทะลุเกทเข้ามา ท่าทีของเหล่าซอมบี้ที่รอต้อนรับอยู่ก็เปลี่ยนไป
ทัพอัศวินผู้สวมใส่ชุดเกราะสีเงินนั้นดูแข็งแกร่งมาก โดยเฉพาะชายที่ขี่ม้าสีขาวอยู่ด้านหน้าสุด ดาบในมือของเขาแผ่กลิ่นอายที่น่าขนลุกออกมาจนเหล่าซอมบี้ที่อยู่ใกล้ๆต้องแสดงท่าทีระมัดระวังออกมา หรือว่าดาบนั่นจะมีอะไรพิเศษ…
“องค์ราชินี ธงของสมาคมเ้าค่ะ” ท่ามกลางความตึงเครียด พี่หยกก็สังเกตเห็นธงผืนหนึ่งที่เหล่าทหารถือออกมาร่วมกองทัพ ธงสีทองผืนนั้นคือสัญลักษณ์พันธมิตรของสมาคมการค้าเอมเมอร์รันไม่ผิดแน่
“แบบนี้ก็คนกันเองนะสิ ทุกคนเก็บอาวุธแล้วชูธงพร้อมป้ายต้อนรับ” จูนยิ้มเจื่อนๆออกมาก่อนจะบอกยกเลิกการโจมตี แม้จะฉีกสัญญาการเป็นักล่าสมบัติไปแล้ว แต่จูนก็ยังเป็สมาชิกของสมาคมการค้าและทำสัญญากับพวกสายตระกูลสีทองอยู่ หากเจอกับธงพันธมิตรทั้งสองฝ่ายก็จะไม่โจมตีและเจรจากันอย่างสันติแทน
ตุบ…
ทันทีที่เห็นธงพันธมิตรของทางฝ่ายจูน อัศวินขี่ม้าขาวที่อยู่บนหลังม้าก็ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เก็บอาวุธเช่นเดียวกัน ทว่า…
“ภาษาไทยงั้นเหรอ?” เสียงของชายหนุ่มในชุดเกราะทำให้จูนที่กำลังจะเตรียมตัวทำการต้อนรับหยุดชะงักไปทันที เพราะจูนอยากจะรักษาความทรงจำจากโลกใบเดิมเอาไว้ จูนก็เลยเปลี่ยนภาษาเขียนของโลกนี้ให้กลายเป็ภาษาไทยที่เธอใช้ในบ้านเกิดจนหมด และป้ายสำหรับต้อนรับแขกก็เขียนด้วยตัวหนังสือภาษาไทยด้วย แม้ว่าคนในดาวดวงอื่นจะไม่รู้จักภาษาไทยก็ตาม เว้นแต่ว่า…
1K
