ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     หลังจากเสียงแจ้งเตือนเงียบไป ชุนเหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่หน้า ทุกอย่างมันเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ถึงเขาจะฟังจากระบบว่าความสามารถทั้งหมดถูกปิดกั้นเอาไว้ ร่างกายเขายังคงแข็งแรงดีและ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงพลัง ไม่งั้นชุนอาจจะไม่สามารถตอบสนองสิ่งใดได้ตามปกติ

     เวลานี้ชุนจึงตรวจสอบร่างกายตัวเองอย่างจริงจัง ทั้งสะบัดมือ ขยับแขนขยับขา ลองใช้สกิล ปรากฏว่าพลังเขายังใช้ได้ในระดับเหนือมนุษย์ สกิลใช้ได้ตามปกติ..ทุกอย่างยังปกติ
     "ความสามารถคงหมายถึงร่างมังกรกับเทพ....มันไม่จำเป็นต้องใช้นี่หว่า บนโลกมันไม่น่าจะเจออะไรอันตรายขนาดนั้น"
     ชุนพูดกับตัวเองให้ใจสงบลง เพราะชุนรู้สึกเหมือนกับความซวยกำลังจะมาเยือนยังไงไม่รู้  ขณะที่ชุนกำลังพูดกับตัวเอง เสียงหวานใสของเด็กสาวได้ดังมาจากหุ่นกล
     "สวัสดีค่ะ ชุน ไม่ได้เจอกันนานนะคะ"
     "อ่ะอ่า..ไม่ได้เจอกันนานนะ หลิว"
     ชุนตอบไปด้วยท่าทีอ้ำๆอึ้งๆเหมือนไม่ทันตั้งตัว เขาหันไปมองหลิวที่กำลังลุกขึ้นยืน ท่วงท่าของหลิวในชุดฮั่นฝูสง่างาม ตามจริงชุนรู้สึกเขินอายอยู่หน่อยๆ ถึงจะรู้ว่าหลิวคือหุ่นกลที่เขาสร้าง แต่ด้วยความเหมือนหญิงสาววัยแรกรุ่นทุกกระเบียดนิ้ว ผู้ชายอย่างชุนคงโกหกตัวเองไม่ได้ว่ารู้สึกสนใจหลิว อีกอย่าง..ชุนนั้นได้พบกับหลิวไม่นานนัก จากวันนั้นจนวันนี้ รวมกับเรื่องความทรงจำ แทบทำให้ชุนมองหลิวเป็นผู้หญิงไปโดยปริยาย
     "ค่ะ ว่าแต่เราจะไปทำอะไรกันดีคะชุน หลิวหลับมานานแล้วโลกภายนอกยังไม่เคยไปดูให้เห็นกับตาตัวเองสักครั้ง"
     ได้ยินหลิวพูดมาชุนรีบห้ามปรามหลิวอย่างไว
     "เดี๋ยวๆ จะออกไปสภาพนี้ไม่ได้ ชุดแบบนั้นไม่มีใครเขาใส่กันตามปกติ โดนตรวจมาไม่มีบัตรยืนยันตัวตนต้องมีเรื่องยุ่งแน่!"
     "มีค่ะ! เจ้าสี่เหลี่ยมบางๆพวกนี้ใช่ไหมคะ"
     หลิวมองชุน เธอนำบัตรต่างๆมาให้ชุนดูกว่ายี่สิบใบ เล่นเอาชุนยืนนิ่งไปนาน กว่าชุนจะดูว่าบัตรเหล่านั้นเป็นของจริงหรือของปลอมต้องใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่
     หลังจากดูบัตรทีละใบ ชุนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เหนือสิ่งอื่นใดบัตรทุกใบของหลิวพิเศษกว่าใครๆ
     "ของจริง พวกนี้มันของจริงทุกใบ เธอไปเอามาจากไหนกัน แถมยังสามารถระบุตัวตนได้ตลอด"
     "คุณลุงทำให้ทุกอย่างก่อนจะจากไป...ชุนจำคุณลุงไม่ได้หรอก"
     หลิวพูดยิ้มๆด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม
     ชุนไม่รู้จะพูดคำไหนดีเลยตัดสินใจพาหลิวไปจากร้านตีเหล็ก เพราะของในร้านไม่สำคัญอะไร แค่เขามาตามหาหลิว นอกจากนี้เขารู้ว่า..หลิวรู้ตัวว่าออกไปจากร้านตีเหล็กแล้วไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก นับจากนี้เธอต้องเผชิญความยากลำบากเกินกว่าจะกลับมาร้านตีเหล็ก
     "ไปกันเถอะ"
     ชุนจูงมือหลิวตรงไปทางออกของร้านตีเหล็ก เมื่อออกมาชุนและหลิวไม่ได้สนใจสายตาของคนที่เห็นทั้งคู่โผล่ผลุบจากความว่างเปล่า ทั้งคู่จึงเดินผ่านผู้คนไปแบบนิ่งๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอพ้นกลุ่มคนที่มองเห็นทั้งคู่มาแล้ว สายตาหลงใหลหลายคู่ได้ตกมาบนร่างของหลิวที่เดินจูงมือชุน ชุนเองก็ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนเหมือนหลิว
     'คนพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย มองเหมือนไม่เคยพบเคยเห็นคนกันมาก่อน บางคนมองเหมือนพร้อมโดดเข้าใส่'
     ชุนคิดในใจอย่างผวา คงมีหลิวคนเดียวที่ยังเดินมองตึกรอบข้างด้วยความสนใจเหมือนกับเด็กบ้านนอกเข้ากรุง แถมยังพูดไป ชี้นู่นชี้นี่ไปอย่างสนุกสนาน
     "ชุนๆ นั่นมันอะไรอ่ะ น่ารักจังเลย"
     หลิวชี้ไปยังร้านตุ๊กตา ต่อมาก็ชี้ไปร้านโมเดล ร้านขายสัตว์เลี้ยง ร้านเสื้อผ้า รวมถึงร้านของเล่นผู้ใหญ่ ทำเอาชุนพูดไม่ออก แต่ชุนนั้นสามารถทนฟังหลิวได้ไม่เบื่อและตามน้ำไปจนสามารถไปถึงบ้านของเขาได้ในที่สุด
     "ว้าว สวยจังชุน"
     หลิวอ้าปากค้าง ดวงตาเปล่งประกายเหมือนเด็กไม่เหมือนสาวสวยสักนิด เพราะหลินตื่นตาตื่นใจกับสวนหน้าบ้านที่เป็นทางเดินหินยาวไปถึงคฤหาสน์ รอบข้างยังมีต้นไม้กับพื้นที่โล่ง แค่คฤหาสน์หลังติดกับบ้านหรูหราหลายหลัง แต่มันยังโดดเด่นกว่ามากจนหลิวที่พึ่งเคยเห็นกับตาตัวเองเป็นครั้งแรก..หยุดดูอยู่หน้าคฤหาสน์
     "เป็นอะไรไปหลิว..อย่าลืมทำตัวให้ปกติเข้าไว้"
     ชุนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้  เขาเปิดประตูเข้าไปในคฤหาสน์ ทันใดนั้นเองเสียงปืนได้ดังขึ้นสามครั้ง ชุนไม่ทันตั้งตัวก็ยืนนิ่งประจันหน้ากับลูกกระสุน หลิวเห็นว่าชุนไม่สามารถตอบสนองลูกกระสุนปืนได้ทัน เธอรีบไปดึงตัวชุนหลบจากลูกปืน สิ่งน่าเหลือเชื่อพลันบังเกิดต่อหน้าต่อตาชุน
     ลูกกระสุนสามนัดเฉียดใบหน้าเขาไปแค่นิดเดียว เส้นขนบนหน้าเขาถึงกับสลายไปหลายเส้น ความรู้สึกของหัวใจเต้นแรงได้สูบฉีดเลือดเข้าไปในร่างกายอย่างรวดเร็วจนชุนหน้ามืดไปครู่หนึ่ง
     "เป็นอะไรไหมคะชุน"
     หลิวถามชุนด้วยความเป็นห่วง ดวงตาแสนอ่อนโยนได้เลื่อนไปมองทางคฤหาสน์ ก่อนเปลี่ยนเป็นดวงตาน่ากลัวจ้องไปยังผู้หญิงสามคนที่ชุนคุ้นเคย คนแรกคือแม่ของชุน คนที่สองคือซาร่าและคนที่สามคือลินดา
     "กล้าดีจริงนัก...มาทำร้ายชุน"
     น้ำเสียงของหลิวฟังแล้วเหมือนจะเอาเรื่องกับทั้งสาม ชุนสัมผัสได้ว่าหลิวมีเจตนาฆ่า เขาพลันหยุดหลิวเอาไว้
     "อย่านะหลิว นั่นคือแม่ผมกับคนคอยดูแลผมต่อจากนี้"
     "คนดูแล?"
     หลิวมองชุนด้วยความสงสัย ชุนจึงพยักหน้า
     "ใช่! หลังจากนี้ผมไม่ได้เป็นนักฆ่า...กลายเป็นผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง...."
     "มีหลิวคอยดูแลชุนดีกว่าให้คนมาดูแลชุนอีก ผู้หญิงโหดร้ายคิดฆ่าชุน ไม่เหมาะสม!"
     หลิวตัดบทด้วยความน้อยใจ หลังจากได้ยินคำพูดของชุน ชุนจึงพูดกับหลิวไปตามตรง
     "ไม่ๆ พวกเธอแค่มาดูแลงานบ้านกับเรื่องเล็กๆ ส่วนหลิวอยากทำอะไร...ทำได้ตามใจหลิวเลย ผมไม่บังคับเธอหรอกต่อให้เป็นคนสร้างเธอ ชีวิตของเธอเป็นของเธอ ในสายตาผมเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชีวิตจิตใจเหมือนคนทั่วๆไปนะ"
     "ชุน"
     หลิวร้องเสียงดีใจกับคำพูดสุดหวานของชุน สำหรับหลิวแล้วมันเหมือนกับความอ่อนโยนต่อคนที่รักและเคารพ
     "เอ๊ะ"
     ชุนอุทานเสียงดัง เพราะเขาเห็นว่ามีน้ำตาไหลเปื้อนใบหน้าหลิว ทั้งๆที่ไม่มีทางเป็นไปได้
     "หลิว?"
     ชุนส่งเสียงเรียก อยู่ๆหลิวได้เข้ามากอดชุน ซาร่ากับลินดาถึงกับสะดุ้งในสิ่งที่เห็น มีแค่แม่ของชุนคนเดียวพูดอย่างเหนื่อยใจ
     "ให้ตายสิเจ้าลูกคนนี้ หายไปสามวันพาผู้หญิงกลับมาบ้านอีกคนแล้ว"
     ได้ยินคำพูดของแม่ตัวเองชุนอยากจะแก้ตากให้ไว มันติดที่ตอนนี้ไม่สามารถทำได้และดูเหมือนชุนจะติดใจกับคำพูดของแม่เขาจึงถามไป
     "ผมหายไปสามวัน!?"
     "ก็ใช่น่ะสิ อย่าบอกแม่นะว่าลูกเที่ยวจนลืมเวลาน่ะ"
     แม่ของชุนบ่นเสียงดัง ทำท่าบ่นต่อชุดใหญ่ 
     ชุนแทบไม่เชื่อคำพูดของแม่เขา ในร้านตีเหล็กเขาเข้าไปนานก็จริง แต่มันไม่น่าจะถึงหนึ่งวันด้วยซ้ำ ความรู้สึกมันบอกมาแบบนั้น พอได้ยินหลิวกระซิบข้างหูยืนยันอีกเสียงจึงยอมรับความจริง
     "ผ่านไปสามวันจริงๆค่ะชุน เวลาในร้านกับข้างนอกต่างกันมาก"