ระบบแม่ทัพไร้พ่าย

    ตอนที่10ผ่านการคัดเลือก หรือ ถูกฝังทั้งเป็น

    ตอนที่ 10


    ผ่านการคัดเลือก หรือ ถูกฝังทั้งเป็๲


    เช้ามืด


    หมอกบางปกคลุมค่ายทหาร


    หลินรุ่ยถือป้ายไม้ของหน่วยเจ็ด เดินออกจากเต็นท์


    ไม่มีสัมภาระมาก


    มีเพียงหอก เกราะเก่า และกระบี่สั้น


    จางเหอเดินมาส่ง


    เงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนถาม


    “ต้องไปจริง?”


    หลินรุ่ยมองป้ายในมือ


    “อยู่ต่อก็ตาย”


    “ไป อย่างน้อยเลือกวิธีตายได้”


    จางเหอหัวเราะแห้ง


    ก่อนหยิบถุงผ้ามาโยนให้


    “เสบียงสองวัน”


    หลินรุ่ยรับไว้


    ไม่ได้พูดขอบคุณ


    แต่พยักหน้า


    จางเหอเข้าใจ


    —


    ค่ายฝึกหน่วยเจ็ด


    อยู่ด้านหลัง๺ูเ๳า


    ต่างจากค่ายหลัก


    ที่นี่ไม่มีธง


    ไม่มีเสียงฝึก


    เงียบเกินไป


    หน้าประตูมีชายแก่คนหนึ่งนั่งอยู่


    ใส่เสื้อผ้าธรรมดา


    กำลังดื่มชา


    หลินรุ่ยเดินเข้าไป


    ยื่นป้าย


    ชายแก่ไม่รับ


    ถามเพียงประโยคเดียว


    “ทำไมถึงมา”


    หลินรุ่ยตอบ


    “ถูกเรียก”


    ชายแก่ส่ายหัว


    “ผิด”


    หลินรุ่ยเงียบ


    คิดอยู่ครู่หนึ่ง


    ตอบใหม่


    “เพื่อมีชีวิต”


    ชายแก่หัวเราะ


    “ก็ผิด”


    หลินรุ่ยมอง


    ชายแก่ยกถ้วยชา


    “คนที่เข้าหน่วยเจ็ด”


    “ส่วนใหญ่ตายเร็ว”


    “เ๽้ามาเพื่ออะไร”


    หลินรุ่ยตอบหลังเงียบไปครู่หนึ่ง


    “เพื่อไม่ให้คนอื่นกำหนดชีวิตข้า”


    ชายแก่หยุดดื่มชา


    มองเขาอยู่สองลมหายใจ


    ก่อนยิ้ม


    “เข้าไป”


    —


    ข้างในมีคนอยู่แล้วสิบกว่าคน


    บางคนใส่เกราะ


    บางคนแต่งตัวเหมือนทหารรับจ้าง


    ทุกคนมองกันเอง


    ไม่มีใครคุย


    ทันใดนั้น—


    เสียงระฆังดัง


    ชายร่างสูงเดินออกมา


    มีแผลพาดหน้า


    สายตาดุเหมือนสัตว์ป่า


    【ฉีเหยียน】


    หัวหน้าฝึกหน่วยเจ็ด


    ระดับ: รวมลมปราณ ขั้น 1


    สถานะ: อันตรายสูง


    —


    ฉีเหยียนกวาดตามองทุกคน


    พูดเพียงประโยคเดียว


    “วันนี้คัดสิบสอง”


    “เหลือสาม”


    ทั้งลานเงียบ


    ฉีเหยียนโยนกระดาษลงพื้น


    แผนที่


    “ข้างหลัง๺ูเ๳า”


    “มีธงสามผืน”


    “ใครเอากลับมาได้ อยู่”


    “คนไม่มีธง…”


    เขาหันหลัง


    “…กลับไป”


    ทุกคนเริ่มขยับ


    แต่หลินรุ่ยไม่ไป


    ฉีเหยียนมอง


    “เ๽้าไม่เข้าใจ?”


    หลินรุ่ยถาม


    “มีข้อมูลไม่ครบ”


    ทั้งลานเงียบ


    คนอื่นมองเหมือนเขาบ้า


    ฉีเหยียนหรี่ตา


    “อะไรไม่ครบ”


    หลินรุ่ยตอบ


    “จำนวนคน”


    “เวลา”


    “ข้อห้าม”


    ฉีเหยียนมองอยู่พักหนึ่ง


    จากนั้น…


    ยิ้ม


    ครั้งแรก


    “ดี”


    “มีสมอง”


    เขาพูดต่อ


    “เวลา ครึ่งวัน”


    “ฆ่ากันได้”


    “ธงมีปลอม”


    “แล้ว…”


    หยุดเล็กน้อย


    “ไม่มีสามผืน”


    ทุกคนหน้าเปลี่ยน


    ฉีเหยียนยิ้มเย็น


    “มีแค่ผืนเดียว”


    เงียบ


    บางคนสบถทันที


    แปลว่า—


    ๻ั้๹แ๻่เริ่ม


    มีคนต้องตกรอบ


    และถ้าคิดแย่งกันตรง ๆ


    จะเหลือคนเดียว


    คนอื่นพุ่งออกไปทันที


    แต่หลินรุ่ยยังยืน


    ระบบทำงาน


    > ภารกิจใหม่




    ผ่านการคัดเลือกหน่วยเจ็ด


    เงื่อนไขลับ:


    อย่าเป็๲คนแรกที่หาธงเจอ


    รางวัล: 【แผนผังฝึกกองกำลัง】


    —


    หลินรุ่ยมอง๺ูเ๳า


    แล้วยิ้มบาง


    ในที่สุด…


    เกมที่ใช้สมองจริง ๆ ก็เริ่มแล้ว



    ---


    ตอนที่ 10 จบ