ตอนที่ 10
ผ่านการคัดเลือก หรือ ถูกฝังทั้งเป็
เช้ามืด
หมอกบางปกคลุมค่ายทหาร
หลินรุ่ยถือป้ายไม้ของหน่วยเจ็ด เดินออกจากเต็นท์
ไม่มีสัมภาระมาก
มีเพียงหอก เกราะเก่า และกระบี่สั้น
จางเหอเดินมาส่ง
เงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนถาม
“ต้องไปจริง?”
หลินรุ่ยมองป้ายในมือ
“อยู่ต่อก็ตาย”
“ไป อย่างน้อยเลือกวิธีตายได้”
จางเหอหัวเราะแห้ง
ก่อนหยิบถุงผ้ามาโยนให้
“เสบียงสองวัน”
หลินรุ่ยรับไว้
ไม่ได้พูดขอบคุณ
แต่พยักหน้า
จางเหอเข้าใจ
—
ค่ายฝึกหน่วยเจ็ด
อยู่ด้านหลังูเา
ต่างจากค่ายหลัก
ที่นี่ไม่มีธง
ไม่มีเสียงฝึก
เงียบเกินไป
หน้าประตูมีชายแก่คนหนึ่งนั่งอยู่
ใส่เสื้อผ้าธรรมดา
กำลังดื่มชา
หลินรุ่ยเดินเข้าไป
ยื่นป้าย
ชายแก่ไม่รับ
ถามเพียงประโยคเดียว
“ทำไมถึงมา”
หลินรุ่ยตอบ
“ถูกเรียก”
ชายแก่ส่ายหัว
“ผิด”
หลินรุ่ยเงียบ
คิดอยู่ครู่หนึ่ง
ตอบใหม่
“เพื่อมีชีวิต”
ชายแก่หัวเราะ
“ก็ผิด”
หลินรุ่ยมอง
ชายแก่ยกถ้วยชา
“คนที่เข้าหน่วยเจ็ด”
“ส่วนใหญ่ตายเร็ว”
“เ้ามาเพื่ออะไร”
หลินรุ่ยตอบหลังเงียบไปครู่หนึ่ง
“เพื่อไม่ให้คนอื่นกำหนดชีวิตข้า”
ชายแก่หยุดดื่มชา
มองเขาอยู่สองลมหายใจ
ก่อนยิ้ม
“เข้าไป”
—
ข้างในมีคนอยู่แล้วสิบกว่าคน
บางคนใส่เกราะ
บางคนแต่งตัวเหมือนทหารรับจ้าง
ทุกคนมองกันเอง
ไม่มีใครคุย
ทันใดนั้น—
เสียงระฆังดัง
ชายร่างสูงเดินออกมา
มีแผลพาดหน้า
สายตาดุเหมือนสัตว์ป่า
【ฉีเหยียน】
หัวหน้าฝึกหน่วยเจ็ด
ระดับ: รวมลมปราณ ขั้น 1
สถานะ: อันตรายสูง
—
ฉีเหยียนกวาดตามองทุกคน
พูดเพียงประโยคเดียว
“วันนี้คัดสิบสอง”
“เหลือสาม”
ทั้งลานเงียบ
ฉีเหยียนโยนกระดาษลงพื้น
แผนที่
“ข้างหลังูเา”
“มีธงสามผืน”
“ใครเอากลับมาได้ อยู่”
“คนไม่มีธง…”
เขาหันหลัง
“…กลับไป”
ทุกคนเริ่มขยับ
แต่หลินรุ่ยไม่ไป
ฉีเหยียนมอง
“เ้าไม่เข้าใจ?”
หลินรุ่ยถาม
“มีข้อมูลไม่ครบ”
ทั้งลานเงียบ
คนอื่นมองเหมือนเขาบ้า
ฉีเหยียนหรี่ตา
“อะไรไม่ครบ”
หลินรุ่ยตอบ
“จำนวนคน”
“เวลา”
“ข้อห้าม”
ฉีเหยียนมองอยู่พักหนึ่ง
จากนั้น…
ยิ้ม
ครั้งแรก
“ดี”
“มีสมอง”
เขาพูดต่อ
“เวลา ครึ่งวัน”
“ฆ่ากันได้”
“ธงมีปลอม”
“แล้ว…”
หยุดเล็กน้อย
“ไม่มีสามผืน”
ทุกคนหน้าเปลี่ยน
ฉีเหยียนยิ้มเย็น
“มีแค่ผืนเดียว”
เงียบ
บางคนสบถทันที
แปลว่า—
ั้แ่เริ่ม
มีคนต้องตกรอบ
และถ้าคิดแย่งกันตรง ๆ
จะเหลือคนเดียว
คนอื่นพุ่งออกไปทันที
แต่หลินรุ่ยยังยืน
ระบบทำงาน
> ภารกิจใหม่
ผ่านการคัดเลือกหน่วยเจ็ด
เงื่อนไขลับ:
อย่าเป็คนแรกที่หาธงเจอ
รางวัล: 【แผนผังฝึกกองกำลัง】
—
หลินรุ่ยมองูเา
แล้วยิ้มบาง
ในที่สุด…
เกมที่ใช้สมองจริง ๆ ก็เริ่มแล้ว
---
ตอนที่ 10 จบ