ภายในค่ำคืนที่มืดมิดและเงียบสงัด มันก็คงจะไม่ต่างอะไรกับค่ำคืนที่ผ่านๆ มา โลกยังคงหมุนรอบตัวเอง ดวงจันทร์ยังคงโคจรรอบโลก และโลกก็ยังคงโคจรรอบดวงอาทิตย์ มันเป็เช่นนี้เสมอมา ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไป แต่มันจะเป็เช่นนี้ตลอดไปจริงๆ หรือ …
อเล็กซ์กำลังนอนหลับกอดภรรยาของเขาเหมือนกับทุกวันหลังเลิกงาน โดยมีลูกชายวัย 10 ปี นอนอยู่ห้องตรงกันข้ามที่ห่างออกไปไม่มากนัก โดยมีห้องนอนรับแขกขว้างกั้นเอาไว้ ทุกอย่างดูเหมือนมันจะเป็ปรกติเหมือนกับทุกคืน แต่แล้วเมื่อเวลาที่แสดงอยู่ที่หน้าจอของโทรศัพท์มือถือแสดงตัวเลข
" 00:01 "
" ปึง !!!!!!! "
อยู่ๆ ก็เกิดแรงสั่นะเืที่มาพร้อมเสียงะเิดังกึกก้อง มันทำให้อเล็กซ์ตื่นขึ้นจากการหลับลึกในทันที พร้อมกับความเ็ปเหมือนหัวของเขากำลังถูกมือขนาดใหญ่บีบอยู่จนเขาต้องภาวนาให้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่นี้เป็เพียงแค่ความฝัน อเล็กซ์ดิ้นทุรนทุรายอยู่นานหลายนาทีจนตกจากเตียงลงไปนอนกองที่พื้น แต่ที่หน้าแปลกใจ ภรรยาของเขาไม่ได้รู้สึกตัวเลย
อเล็กซ์อยากะโขอความช่วยเหลือจากภรรยาดังๆ แต่เขาไม่สามารถแม้แต่จะร้องหรือแหกปากออกมาเลยมาแต่นิดเดียว เพราะอาการปวดหัวของเขามันทำให้ร่างกายมันกระตุกเกร็งไปหมด เขาทำได้แค่เพียงพยายามรักษาสติเอาไว้ไม่ให้กัดลิ้นของตัวเองฆ่าตัวตายเพื่อจะได้หลุดพ้นจากความเ็ปนี้ จนเวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ความเ็ปก็เริ่มทุเลาลง แล้วสติของอเล็กซ์ก็เริ่มกลับมาดั่งเดิมอีกครั้ง และเขาเริ่มขยับร่างกายได้แล้ว
" ที่รัก~ เฮเลน~ "
อเล็กซ์พยายามเรียกภรรยาของเขาที่ยังคงนอนนิ่งไม่ขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากพื้นเพื่อไปดูภรรยาของเขา เสียงะโขอความช่วยเหลือของลูกชายก็ดังขึ้น
" พ่อครับ ! ช่วยผมด้วย ! เ้าซีมันกัดผม ! "
อเล็กซ์ไม่รอช้าเขาไม่มีเวลามาตรวจดูภรรยาของเขาอีกแล้ว เขารีบลุกจากพื้นพุ่งตัวออกจากห้องนอนของตัวเองตรงไปยังห้องนอนของลูกชายในทันที พร้ะโกนออกมาเพื่อให้ลูกชายได้รับรู้ว่าเขากำลังไป
" อาเธอร์ !! พ่อมาแล้ว !! "
อเล็กซ์ใช้เวลาไม่กี่วินาทีก็เข้าไปภายในห้องของลูกชายได้สำเร็จ แต่เมื่อเขาใช้มือเปิดไฟภายในห้อง เขาก็พบกับเื่ที่ผิดปรกติ หลอดไฟส่องสว่างทุกดวงภายในบ้านในนับหมด เพราะปรกติห้องนอนของอาเธอร์จะมีไฟสีเหลืองเรืองๆ เปิดอยู่เสมอ
แต่ด้วยเสียงร้องขอความช่วยของอาเธอร์ยังคงดังไม่หยุด อเล็กซ์จึงไม่รอช้า วิ่งตรงไปยังตำแหน่งที่เสียงของลูกชายกำลังขอความช่วยเหลือในทันที แต่ภายในความมืดที่จุดนั้นซึ่งเป็มุมห้องที่มีเตียงนอนต้องอยู่ เขาเห็นดวงตาของสัตว์ร้ายคู่หนึ่งที่ทอประกายแสงสีแดงส้ม มันไม่ใช้ดวงตาของแมวที่มองเห็นในเวลากลางคืนทั่วไป เพราะสิ่งที่เรียกว่าเ้าซีนี้เป็เพียงแมวหนุ่มที่ยังไม่โตเต็มวัยซ้ำมันจะเอาแรงที่ไหนมาทำร้ายลูกชายของเขาได้
หัวใจของอเล็กซ์เต้นผิดจังหวะในทันที และด้วยสัญชาตญาณของความเป็พ่อ เขากระโจมเข้าไปใช้มือทั้งสองข้างคว้าไปที่ลำคอของแมวตัวนี้โดยไม่รอช้า จะด้วยกลิ่นคาวเืหรือความโกรธก็ไม่อาจทราบได้ หลังจากอเล็กซ์ดึงแมวที่มีชื่อว่าซีออกมาจากลูกชายของเขาได้แล้ว เขาใช้มือข้างหนึ่งบีบคอของมันเอาไว้จนสุดแรงทางด้านหลังคอของมัน เขารู้สึกถึงแรงอันมหาศาลของแมวตัวนี้ รวมถึงอันตรายที่มันส่งออกมา มันพยายามดิ้นอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากมือของชายวัย 30 ปีที่แข็งแรงอย่างอเล็กซ์ให้ได้
เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว อเล็กซ์จึงใช้มืออีกข้างจับไปที่หัวของเ้าซีแล้วบิดอย่างแรงจนได้ยินเสียงของกระดูกที่แตกหัก และแมวบ้าตัวนี้ก็ไม่ดิ้นอีกเลย ตอนนี้อเล็กซ์ไม่รู้เลยว่ามันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้น แต่เสียงร้องไห้ของลูกชายก็ดึงสติของเขากลับมา
" ฮือ~ ฮือ~ พ่อครับผมเจ็บแขน มันมีเืออกด้วยครับ "
" ไม่ต้องร้อง พ่ออยู่นี่แล้วลูก "
อเล็กซ์รีบเอามือเปิดไปที่ลิ้นชักหัวเตียงของลูกชาย เขาพยามควานหาไฟฉายขนาดเล็กที่เขาเก็บเอาไว้ในยามฉุกเฉิน แล้วเขาก็หามันเจอ แต่มันกลับใช้ไม่ได้ ในระหว่างนี้อเล็กซ์ไม่ได้สังเกตเลยว่า ที่ศพของเ้าซีแมวบ้าที่ตายไปมีดวงแสงขนาดเล็กสีทองลอยขึ้นมาจากศพของมันจากนั้นก็ลอยตรงเข้าไปในร่างของอเล็กซ์โดยที่เขาไม่ทันสังเกต อยู่ๆอเล็กซ์ก็เริ่มมองเห็นในความมืดขึ้นมาเล็กน้อย เขาคิดว่ามันเป็เพราะดวงตาของเขามันเริ่มปรับตัวเข้ากับความมืดได้แล้ว เขาจึงถอดเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางของเขาออก จากนั้นก็เริ่มทำแผลให้อาเธอร์อย่างชำนาญ พร้อมกับพูดปลอบลูกชายไปด้วย
" ไม่ต้องกลัวคนเก่งพ่ออยู่ตรงนี้ จะไม่มีอะไรมาทำอันตรายลูกได้อีก "
" ฮือๆ ~ ครับพ่อ "
เมื่อสถานการณ์เริ่มกลับมาเป็ปรกติ อเล็กซ์จึงพยุงลูกชายให้ลุกขึ้น แล้วให้อาเธอร์ขี่หลังของเขา และกระซิบข้างหูของอาเธอร์ว่า
" เราจะไปนอนในห้องร่วมกัน ในห้องพ่อมีกล่องที่สามารถรักษาลูกได้ ลูกต้องหยุดร้องและไม่ส่งเสียงดังเข้าใจไหม เพราะถ้าส่งเสียงดัง เ้าเอ กับ เ้าบี ที่อยู่ชั้นล่างมันจะขึ้นมาทำร้ายเราเข้าใจไหมครับ ? "
อาเธอร์พยักหน้าเบาๆ เป็การตอบรับพร้อมกับซุกใบหน้าลงไปที่บ่าของอเล็กซ์เพื่อให้เสียงสะอึกสะอื้นจากการร้องไห้นั้นเบาลง อเล็กซ์เมื่อเห็นว่าลูกชายได้สติกลับมาแล้ว เขาก็ค่อยๆ ก้าวขาออกไปช้าๆ ให้เกิดเสียงที่เบาที่สุด เพราะที่บ้านของเขานอกจากเ้าซีที่เป็แมวแล้ว ยังเหลือ เ้าเอ กับ เ้าบี ที่เป็สุนัขพิทบูลโตเต็มวัยอีกสองตัว ซึ่งถ้าพวกมันเป็บ้าเหมือนกับเ้าซีแล้ว เขาไม่อยากคิดเลยว่ามันจะเป็ยังไง
แต่ก่อนที่อเล็กซ์จะก้าวขาออกมาจากห้องนอนของอาเธอร์ สิ่งที่เขาไม่อยากจะเชื่อก็เกิดขึ้น เมื่อเขาเห็นภรรยาของเขากำลังยืนอยู่หน้าห้องนอนของเขาที่ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร แต่ด้วยสายตาที่มองเห็นในเวลาคืนที่ดูผิดปรกติของเขาในเวลานี้ มันได้บอกให้อเล็กซ์รับรู้ว่าภรรยาสุดที่รักของเขาเธอจากไปแล้ว และสิ่งที่กำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่นี้มันไม่ต่างอะไรจากแมวบ้าที่เขาพึ่งฆ่าไปเมื่อกี้เลย
หัวใจของอเล็กซ์ที่พึ่งกลับมาเต้นได้ตามปกติ มันก็เริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแรงเท่านั้น น้ำตาลูกผู้ชายอดีตเสนารักษ์หรือเรียกอีกอย่างว่าแพทย์ทหารนั้นไหลออกมาจากทั้งดวงตาทั้งสองข้างทันที แต่ความอบอุ่นของลูกชายที่อยู่บนหลัง มันร้องบอกให้เขาตั้งสติ แล้วอเล็กซ์ก็กล่าวกับลูกชายที่อยู่ด้านหลังเบาๆ ว่า
" อาเธอร์ลูกต้องหลับตาเอาไว้ตลอดเวลา จนกว่าพอจะบอกให้ลืมตาขึ้นมา ลูกถึงจะลืมตาขึ้นมาได้ แล้วต้องกอดคอของพ่อให้แน่นๆ ห้ามปล่อยมือเด็ดขาด เข้าใจไหม ? สัญญากับพ่อด้วย ? "
" ครับ ~ ผมสัญญา ~ "
สิ้นเสียงของอาเธอร์ เฮเลนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็เริ่มส่งเสียงที่น่ากลัวออกมา พร้อมกับเริ่มอ้าปากออกกว้าง จนเห็นฟันทุกซี่ของเธอ แล้วจากนั้นเธอก็วิ่งพร้อมกับกระโจนเข้าหาอเล็กซ์ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ล่าเนื้อเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ในจังหวะที่เธอพุ่งตัวมาได้ครึ่งทาง สิ่งที่น่ากลัวกว่าเฮเลนก็กระโจนขึ้นมาจากบันไดด้วยความเร็วสูง จนทำให้เห็นเฮเลนและเ้าสิ่งนั้นกระแทกเข้ากับประตูของห้องนอนที่เอารับแขกของบ้านอเล็กซ์
แต่มันยังไม่จบเมื่อเฮเลนพยายามจะลุกขึ้นพร้อมกับต่อสู้กลับ ก็มีสิ่งที่น่ากลัวอีกตัวกระโจนใส่เธออีกครั้ง อเล็กซ์ก็รับรู้ด้วยสัญชาตญาณว่ามันคือเ้าเอกับเ้าบี สุนัขพิทบูลสองตัวที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุดในเวลานี้ และด้วยการโจมตีในครั้งนี้ของสุนัขพิทบูลอีกตัว มันเลยทำให้ประตูของห้องนอนรับแขกพังทันที แล้วสิ่งมีชีวิตที่กำลังบ้าคลั่งทั้งสามที่อยู่ภายในห้อง ก็เริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง
ในจังหวะเดียวกันนี้เอง อเล็กซ์วิ่งด้วยความเร็วสูงสุดเข้าไปภายในห้องนอนของเขาแล้วรีบล็อคประตู จากนั้นก็ตรงยังตู้เสื้อผ้าที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะเอื้อมขึ้นไปบนหลังตู้นำกระเป๋าสะพายข้างที่ทำจากหนังอย่างดีมาเปิดออกแล้วหยิบปืนพกที่มีกลิ่นน้ำมันจางๆออกมา มันบ่งบอกให้เห็นว่าปืนกระบอกนี้ถูกดูแลรักษาไว้เป็อย่างดี อเล็กซ์ปลดเซฟตี้ของปืนอย่างชำนาญ เขายังไม่ทันได้หันกลับไปด้วยซ้ำเสียงกระแทกประตูอย่างแรงก็ดังขึ้น
" ปึง !!!! "
อเล็กซ์หันหลังกลับมาพร้อมกับเล็งปืนไปยังบานประตูด้วยมือข้างเดียว โดยอีกมือเขาเอื้อมไปจับลูกชายเอาไว้แน่น แล้วพูดขึ้นมาว่า
" อาเธอร์อย่าลืมตานะลูก แล้วเอามืออุดหูเอาไว้ด้วย พ่อจับลูกเอาเอาไว้แล้ว อุดหูอาเธอร์ !!! " สิ้นเสียงของอเล็กซ์ เสียงกระแทกก็เกิดขึ้นอีกครั้งในทันที พร้อมกับการพังของประตู
" ปึง !!! โครม "
" ปัง ! ปัง ! ปัง ! "
อเล็กซ์ลั่นไกปืนในทันทีเช่นกัน เมื่อเขาเห็นเป้าหมายที่เป็สุนัขพิทบูลตัวใหญ่ที่มีดวงตาเรืองแสงสีแดงในความมืดไม่ต่างอะไรจากแมวบ้าที่เขาพึ่งฆ่าไปเลย ด้วยเสียงดังของปืนมันได้เรียกร้องความสนใจในทันที แต่อเล็กซ์ในเวลาเขามีอาวุธคู่ใจที่เขาได้ใช้มันมาเป็เวลานับสิบปี มันได้ผ่านความเป็ตายกับเขามาอย่างช้านาน แล้วการต่อสู้ของอีกห้องก็เงียบเสียงลง
อเล็กซ์ยังคงเล็งปืนไปยังทิศทางเดิมไม่เปลี่ยนแปลง แล้วผู้ชนะของอีกห้องก็เดินออกมาด้วยความหิวกระหายในการฆ่า เขาได้คาดการณ์ผลลัพธ์เอาไว้แล้วว่า สุนัขพิทบูลต้องเป็ฝ่ายชนะแน่นอน แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ ั้แ่เขาลั่นไกปืนออกไปสามนัด เวลาผ่านไปยังไม่นาทีด้วยซ้ำ แล้วดวงตาเรืองแสงสีแดงก็จ้องมองมายังอเล็กซ์ และเมื่อมันเห็นพวกพ้องที่นอนนิ่งไม่ไหวติง มันก็กระโจนเข้าใส่อเล็กซ์ในทันทีโดยไม่มีการเห่าหอนใดๆ ทั้งสิ้น
" ปัง ! ปัง ! ปัง ! "
ยังคงเป็สามนัดเช่นเดิม อเล็กซ์ใช้การยิงสองนัดแรกไปยังร่างกายของสุนัขบ้าเหล่านี้เพื่อตัดกำลังและให้เป้าหมายช้าลง แล้วเมื่อมันเข้าใกล้ที่สุด นัดสุดท้ายก็จะเล็งไปที่กลางหน้าผากเพื่อปลิดชีวิตที่รนหาที่ตายในทันที
เมื่อแน่ใจแล้วว่า สุนัขบ้าทั้งสองตัวนี้กำลังจะสิ้นลม อเล็กซ์ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกมันจะอึดแบบนี้ ขนาดโดนยิงเข้าไปที่กลางหน้าผากอย่างจังพวกมันทั้งสองยังคงไม่ตายในทันที แต่เขาก็ไม่ได้สนใจพวกมันอีกแล้ว เขานำอาเธอร์วางลงในตู้เสื้อผ้าแล้วกล่าวกับลูกชายว่า
" สัญญาของเรายังไม่สิ้นสุด พ่อจะนับ 1 ถึง 30 ลูกค่อยลืมตาแล้วออกจากตู้ได้ พ่อจะออกไปเอาตุ๊กตาตัวโปรดมาให้ลูกเข้าใจไหมครับ ? "
" ครับพ่อ~ "
" หนึ่ง สอง … "
อเล็กซ์เริ่มนับไปเรื่อยๆ พร้อมกับลากสุนัขบ้าทั้งสองตัวเข้าไปภายห้องนอนรับแขก ที่ตอนนี้มีร่างที่กำลังหายใจโรยริน มีเืหลั่งไหลออกมาจากปากของเธอ อเล็กซ์ยืนมองภรรยาสุดที่รักเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะลั่นไกปืนอีกครั้ง
" ปัง ! "
" สิบห้า สิบหก … "
อเล็กซ์ลากทั้งสามศพเข้าไปซ่อนไว้ในห้องน้ำของห้องนอนรับแขก เพื่อไม่ให้ลูกชายของเขาได้เห็นเมื่อเวลาเช้ามาถึง แต่ก่อนที่เขาจะได้เดินออกมาจากห้องน้ำ สิ่งแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น อยู่ๆ ก็มีดวงแสงสีขาว สีแดง แล้วก็สีทอง อย่างละหนึ่งดวงลอยขึ้นมาจากศพทั้งสาม แล้วมันก็ลอยเข้าไปในร่างกายของอเล็กซ์โดยที่เขาไม่สามารถหลบได้ ใน่เวลาที่อเล็กซ์กำลังใอยู่นั้น ก็มีเสียงดังขึ้นมาในหัวของเขา
" ยินดีด้วย ท่านทำแต้มสังหารได้ครบตามจำนวนในเวลาที่เร็วที่สุด ได้รับพร์เป็ระบบไร้ขีดจำกัด จงใช้พร์นี้เพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไป "
แล้วภายในการมองเห็นของอเล็กซ์ ก็ปรากฏข้อมูลเกี่ยวกับตัวของเขาขึ้นมาให้เห็น
" ชื่อ อเล็กซ์ เรนเดลล์ อายุ 30 ปี
เผ่าพันธุ์ มนุษย์ ระดับวิวัฒนาการ 1
แต้มสังหาร 10
พร์
ระบบไร้ขีดจำกัด ระดับ 1
ใช้แต้มสังหาร 0/1,000,000
ค่าสถานะ
พลังชีวิต 130/130 แต้มสีแดง 1
พละกำลัง 112/125 แต้มสีเขียว 0
ความแข็งแกร่ง 120/120 แต้มสีน้ำเงิน 0
ความแม่นยำ 130/130 แต้มสีฟ้า 0
ความเร็วความคล่องตัว 120/120 แต้มสีขาว 1
สติปัญญาและการตอบสนอง 125/125 แต้มสีส้ม 0
ทักษะพิเศษ แต้มสีทอง 0
1)มองเห็นในที่มืด
ติดตัว ระดับ 1
ยิ่งมีระดับสูงขึ้นความคมชัดยิ่งมากขึ้น
2)เพิ่มความแข็งแกร่ง 2 เท่า
เรียกใช้ ระดับ 1
ลดพละกำลัง 10 หน่วยทุกวินาทีที่ใช้ "
อเล็กซ์ถึงกับพูดไม่ออกที่เื่ราวต่างๆ มันนำพาชีวิตของเขามาถึงจุดนี้ได้ยังไง แล้วเขาก็เริ่มนับเลขต่อไป พร้อมกับเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเขา แล้วก็พบว่าอาเธอร์นั้นหลับไปแล้ว จากนั้นอเล็กซ์ก็ใช้มือตบไปที่ใบหน้าของตัวเองอย่างแรงหลายครั้งจนปากแตก
" เพี๊ยะ ! เพี๊ยะ ! เพี๊ยะ ! "
เมื่อพบว่าไม่ได้ฝันอยู่ อเล็กซ์ก็ลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างของห้องนอนออกไปอย่างเบามือเพื่อดูบรรยากาศโดยรอบ สิ่งที่เขาเห็นในเวลานี้มีเพียงสิ่งเดียวคือความมืดมิด พร้อมกับได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คน ตอนนี้เขายังพอมีเวลาให้ได้ครุ่นคิดอยู่บ้างว่าจะทำสิ่งใดต่อไป เนื่องจากบ้านของเขามีระบบกันป้องกันขโมยที่แ่าพอสมควร ไม่นานอเล็กก็ใช้มือปิดหน้าร้องไห้ออกมาอีกครั้งให้กับภรรยาที่จากไป…..