วันสุดท้ายของเดดไลน์วันที่เจ็ด ริมแม่น้ำเ้าพระยาค่ำมืด ลมเย็นพัดผ่านไฟสลัวจากโคมไฟริมทาง คินเดินเคียงข้างพายุ ใจเต้นตูมตามด้วยความกดดัน แวมไพร์มือใหม่ยังดูดเืมนุษย์ไม่ได้สักที! พ่อของคินแวมไพร์าุโเพิ่งกลับไปเมื่อวานหลังเข้าใจผิดว่าคินดูดเืสำเร็จ คินขออยู่ต่อ บอกพ่อว่า
“อยากลองดูดเืมนุษย์ต่ออีก!”
พ่อเลยยอม ปล่อยให้ลูกชายลุยต่อในโลกมนุษย์ คินถอนหายใจ มองพายุที่เดินข้าง ๆ ร่างกำยำ กล้ามเนื้อสีแทนตึงเปรี๊ยะใต้เสื้อยืดรัดรูป กลิ่นเืหอมหวานโชยมาเตะจมูก
“พี่พายุ...ผมจะรอดมั้ยเนี่ย วันที่เจ็ดแล้วเืยังไม่ได้กินเลย?”
คินพึมพำ หน้าตาน่ารักแบบเด็ก ๆ บูดบึ้ง
พายุยิ้มมุมปาก สายตาน้ำตาลเข้มแยิ้มเ้าเล่ห์
“กังวลอะไร? ไม่ได้ดูดเืก็ได้ดูดอย่างอื่นแทน”
เขาแซว มือใหญ่ลูบผมของคินเบา ๆ
“พี่! อย่ามาหยอก!”
เขาโวย แต่หัวใจเต้นแรงเมื่อพายุโน้มตัวลง ใบหน้าคมเข้มเข้าใกล้จนลมหายใจร้อนเป่ารดหน้า
“ยังจะดูดอีกมั้ย? หรือให้พี่ดูดคืนบ้างดี?”
เสียงทุ้มของพายุแฝงความยั่วเย้า มือใหญ่เลื่อนลงแตะเอวคิน กล้ามเนื้อแขนตึงเมื่อกดร่างเล็กให้แนบชิด คินตัวสั่น
“พี่...ที่นี่คนเยอะนะ!”
เขากระซิบ ดวงตาสีแดงอ่อนของคินสั่น
ยืนรอพี่ที่นี้แปปหนึ่งนะ
พูดเสร็จพายุไม่รอคำตอบทิ้งให้คินยืนงง อยู่ริมน้ำ สักพักพายุก็วิ่งกระหืบกระหอบหอบกระเป๋ากลับมาโดยไม่บอกอะไร
พายุจับมือคินเดินเลียบแม่น้ำไป ไฟริมทางส่องใบหน้าพายุให้ดูนวลตา คินมองแล้วใจเต้นแรง
“พี่นี่...หล่อชิบหาย”
เขาคิดในใจ พายุหยุดเดิน หันมามองด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“มีเซอร์ไพรส์”
เขาพูด มือล้วงกระเป๋าเป้ หยิบถุงพลาสติกที่ส่งกลิ่นหอมฉุยของเืไก่ต้มจากร้านข้าวมันไก่ คินตาโต
“เห้ย! อะไรวะเนี่ย?”
เขาโวย
“นี่มันไม่ใช่เืมนุษย์!”
พายุหัวเราะ
“ลองกินก่อน อย่าเื่มาก”
เขายื่นถุงให้ คินหน้าบูด
“ผมแวมไพร์นะ! ไม่ใช่กินเืไก่!”
แต่พายุยิ้ม
“ลองสิ เดี๋ยวรู้”
พายุพูดเสร็จก็แถะจากถุงใส่ถ้วยพลาสติก
คินกลืนน้ำลาย ใจค้านแต่ยอมจิบเืไก่ต้ม *ซวบ!* รสชาติอุ่น ๆ ไหลลงคอ ร่างของคินสั่นสะท้าน ดวงตาสีแดงอ่อนเปล่งแสงวาบ ผิวขาวซีดยิ่งเปล่งปลั่ง กล้ามเนื้อบาง ๆ ตึงขึ้น
“เห้ย...กู...สมบูรณ์แล้ว!”
คินะโ รู้สึกถึงพลังแวมไพร์ที่พุ่งพล่าน พายุตาโต
“จริงดิ? เจ๋งว่ะ!”
คินยิ้มกว้าง หลับตาเพ่งพลังจิตสะกดพายุทันที คราวนี้ได้ผล! ร่างกำยำของพายุแข็งค้าง แต่แกนกายใต้กางเกงตึงเปรี๊ยะ!
“คิน...ทำไรพี่วะ?”
พายุคราง เสียงแหบ คินหัวเราะร้าย
“คราวนี้กูชนะ!”
คินมองซ้ายขวา เมื่อไม่มีคนคินผลักพายุให้นอนหงานลง ร่างล่ำของพายุนอนหงายนิ่ง เป้านูนตั้งโด่เด่
“อื้อ...พี่...”
คินโน้มลงจูบคอพายุ
“สะกดพี่ได้แล้วคิดจะทำอะไรกับพี่”
พายุถามยวน
“ผมจะรีดไม่ให้พี่ลุกได้เลย”
“สิบรอบมั้ย? พี่ไหวแน่นอน”
พายุท้าทาย คินตัวสั่น ใจเต้นแรง ร่างบางของคินนั่งคร่อมพายุ ที่ริมน้ำวิวสวยนั้นทั้งคนทั้งแวมไพร์สนุกด้วยกันไม่รู้กี่รอบ
-- End --
1K
![[มี E-Book] ถ้าฉันสวยคุณจะรักฉันไหม?](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723809053_91849297.webp)
