หลินซูลี่นั่งรอให้น้ำเดือดอยู่อย่างเหนื่อยล้า วันนี้เป็วันหยุดเธอตั้งใจว่าจะเตรียมน้ำอุ่นไว้แช่เท้าสักหน่อย มันคงจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว และเธอกำลังคิดทบทวนว่าจากที่ได้ใกล้ชิดกับซ่งจื่อหยวนมาหลายวัน เธอก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าในชีวิตที่แล้วทำไมเธอไม่เคยสังเกตถึงการมีตัวตนของเขาเลยล่ะ
เธอคงเอาเวลาทั้งหมดไปทำงานในไร่และนั่งรอจดหมายจากเฉินเฮ่าจงจริงๆ สินะ ชีวิตในแต่ละวันของเธอก็เลยผ่านไปอย่างไม่มีความหมายอย่างนั้น หลินซูลี่นั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยจนเธอได้ยินเสียงเรียกของฟางซินเยว่
“เธอไปสนิทสนมกับคุณจื่อหยวนั้แ่เมื่อไหร่” ฟางซินเยว่ตั้งใจเข้ามาถามหลินซูลี่ ก่อนที่เธอจะเข้าเมืองเพื่อไปส่งจดหมาย
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย”
“เธออย่าลืมสิว่าเธอมีคนรักอยู่แล้ว เธอลืมเฉินเฮ่าจงไปแล้วหรือ ผ่านไปแค่สองปีเองนะ ทำไมเธอถึงลืมคนรักของเธอไปแล้วล่ะ”
หลินซูลี่ได้แต่นิ่งเงียบ เธอไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ได้ยังไงเหมือนกัน เพราะตอนนี้เธอกับเฉินเฮ่าจงก็ยังไม่ถือว่าได้เลิกรากันอย่างจริงจัง เธอรู้จักนิสัยของเฉินเฮ่าจงดีว่าคนอย่างเขาจะต้องไม่ทิ้งเธอไปโดยไม่บอกลาอย่างนี้ แต่มันยังมีเหตุผลอะไรอีกล่ะที่ทำให้เขาไม่เคยเขียนจดหมายมาหาเธอเลย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ หรือทนฟังฉันพูดแทงใจดำไม่ได้ ฉันขอบอกเธอไว้ตรงนี้เลยนะซูลี่ว่าฉันชอบคุณจื่อหยวน เพราะฉะนั้นเธอก็ห้ามยุ่งกับเขาอีก”
“คุณจื่อหยวนก็ชอบเธอเหมือนกันหรือ” หลินซูลี่ถามกลับ
“อีกหน่อยเขาก็ชอบฉันเองล่ะ เอาเป็ว่าเธออย่าไปยุ่งกับเขาก็พอ”
“งั้นเธอกับฉันก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก หลีกทางด้วย ฉันจะกลับห้องของฉันแล้ว” หลินซูลี่ยกกะละมังใส่น้ำอุ่นเตรียมจะกลับห้อง แต่ฟางซินเยว่ก็ยังไม่ยอมหลบ “ฉันบอกให้หลีกไปไง”
ฟางซินเยว่โกรธกับท่าทางไม่ยอมคนของหลินซูลี่มาก เธอปัดกะละมังในมือของหลินซูลี่ทิ้งไปอย่างไม่สนใจ “เธอจำเอาไว้ให้ดีว่าอย่ามายุ่งกับคุณจื่อหยวน เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน”
แม้นิสัยเดิมของหลินซูลี่เป็คนหัวอ่อนและขี้กลัวก็จริง แต่การได้มีโอกาสกลับมาแก้ไขเื่ราวในอดีตอีกครั้ง เธอก็อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็คนที่เข็มแข็งและปกป้องตัวเองได้ เมื่อเห็นฟางซินเยว่ปัดกะละมังของตัวเองร่วงไปบนพื้น
หลินซูลี่ผลักฟางซินเยว่จนล้มลงไปนั่งบนพื้นข้างๆ กะละมังของเธอ ทำให้กระเป๋าสะพายของฟางซินเยว่ร่วงลงไปด้วย และข้าวของในกระเป๋าก็เทออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
“เธอทำบ้าอะไรของเธอ นี่ถึงขนาดกับกล้าลงมือกับฉันเลยหรือ เธอคิดว่าฉันจะยอมเจ็บตัวฟรีๆ หรือยังไง” ฟางซินเยว่ทำท่าว่าจะลุกขึ้นมาตอบโต้หลินซูลี่ โดยที่เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าหลินซูลี่กำลังมองของสิ่งหนึ่งอยู่อย่างสนใจ ไม่ทันที่ฟางซินเยว่จะรู้ตัว หลินซูลี่ก็คว้าจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่าน
“นี่มันจดหมายที่เฉินเฮ่าจงส่งถึงฉันไม่ใช่หรือ แล้วมันมาอยู่ที่เธอได้ยังไง” หลินซูลี่ะโถามอย่างไม่พอใจ และต้องยอมรับว่าเวลานี้เธอโกรธมาก
“เอ่อ...ฉัน...ฉันลืมน่ะ”
“เธอเก็บจดหมายของฉันไว้ตลอดเลยหรือฟางซินเยว่ เธอทำอย่างนี้ทำไม เธอไม่รู้หรือว่าฉันรอจดหมายของเขามาตลอด”
“ฉัน...ฉันขอโทษ เพิ่ง...เพิ่งมีฉบับนี้เองที่ฉันลืมเอาให้เธอ”
“แสดงว่าก่อนหน้านี้เฉินเฮ่าจงก็เคยเขียนจดหมายมาหาฉันเหมือนกันล่ะสิ แล้วจดหมายฉบับอื่นอยู่ที่ไหน”
“ไม่...ไม่...ไม่มี มีแค่ฉบับนี้ฉบับเดียวจริงๆ”
“ฟางซินเยว่ ฉันเกือบจะโง่เป็ครั้งที่สองแล้วล่ะที่คิดจะให้โอกาสเธอได้แก่ตัวอีกครั้ง แต่นิสัยคนเรามันก็คงจะเปลี่ยนไม่ได้จริงๆ ต่อไปนี้เธอกับฉันก็ต่างคนต่างอยู่ก็แล้วกัน” หลินซูลี่ผลักฟางซินเยว่ให้ล้มลงอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเดินกลับห้องไปพร้อมกับจดหมายของเฉินเฮ่าจง
ถึง ซูลี่ที่รัก
ที่รักอยู่ทางโน้นคุณยังสบายดีใช่ไหม ผมได้ยินมาว่างานในไร่มันหนักมาก แต่นี่ก็ผ่านไปตั้งสองปีแล้ว คุณเป็คนมองโลกในแง่ดี ผมคิดว่าคุณคงปรับตัวได้มากแล้วล่ะสิ
พวกเราติดต่อกันผ่านทางจดหมายได้แค่ครึ่งปี ทำไมหลังจากนั้นคุณถึงไม่เคยเขียนจดหมายหาผมอีกเลยล่ะ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังสละเวลาเพื่อเขียนจดหมายถึงคุณด้วยความตั้งใจ คุณไม่เข้าใจผมจริงๆ หรือว่าผมไม่ได้เต็มใจที่จะหมั้นกับน้องเว่ยถฉิง ที่ผมทำไปก็เพราะเป็ความ้าของคุณพ่อคุณแม่ ผมเป็ลูกชายเพียงคนเดียวของครอบครัว ผมไม่อาจทำให้ท่านผิดหวังได้
คุณอย่าโกรธผมเลยนะ ผมเขียนบอกแผนของผมให้คุณรู้หมดแล้วนี่ว่าถึงผมจะแต่งงานกับน้องเว่ยฉิง แต่ผมก็จะไม่ทิ้งคุณไปแน่นอน คุณรอผมหน่อยไม่ได้หรือ รอจนกว่าผมจะหย่ากับเธอ ถึงตอนนั้นผมก็จะกลับมาแต่งงานกับคุณเหมือนเดิม คุณก็รู้นี่ว่าครอบครัวของผมคัดค้านเื่ของเรามากขนาดไหน และก็มีแค่วิธีนี้เท่านั้นล่ะที่จะทำให้พวกเขายอมรับได้ หรือถ้าคุณรอไม่ไหวพวกเราก็แอบไปซื้อบ้านหลังเล็กๆ เพื่ออยู่ด้วยกันเลยดีไหมล่ะ
ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจและยอมรับในการตัดสินใจของผม ผมคิดว่าวิธีนี้เป็ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับพวกเราทั้งสามคนแล้ว
รักเสมอ
เฉินเฮ่าจง
หลินซูลี่นั่งมองจดหมายในมืออยู่อย่างว่างเปล่า เธอคิดมาตลอดว่าเฉินเฮ่าจงไม่เคยเขียนจดหมายตอบกลับมาหาเธอเลย แต่กลายเป็ว่าเขายังเขียนจดหมายมาหาเธออยู่ แล้วจดหมายที่เธอเขียนไปหาเขาล่ะ ตอนนี้จดหมายพวกนั้นไปอยู่ที่ไหน
แต่นั่นก็ยังไม่ทำให้เธอแปลกใจเท่ากับข้อความที่ปรากฏอยู่ในจดหมาย ในชีวิตที่แล้วเฉินเฮ่าจงกับหลินเว่ยฉิงได้แต่งงานกันก็เพราะเฉินเฮ่าจงเสียใจที่เธอทำเื่ผิดพลาดร้ายแรงต่อเขาและเป็หลินเว่ยฉิงที่เข้ามาดูแลเขาในเวลาที่เขาอ่อนแอที่สุดไม่ใช่หรือ แล้วเื่ที่เขากับหลินเว่ยฉิงหมั้นกันล่ะทำไมเธอถึงไม่รู้มาก่อน อดีตไม่ได้เปลี่ยนไปใช่ไหม แต่นี่คงเป็ความจริงที่เธอเพิ่งได้รู้ต่างหาก ตอนนั้นเธอคงเป็แค่ตัวเลือกหนึ่งของเขาเท่านั้นเองสินะ พอเธอหมดความสวย เขาก็หันไปเลือกคนที่เขาคิดว่าเหมาะสมกับเขามากกว่า
เพราะตลอดหลายปีที่หลินซูลี่มาใช้ชีวิตในชนบท เธอไม่ได้ดูแลร่างกายให้ดี กินอาหารไม่เคยอิ่มท้อง แถมยังพักผ่อนไม่เพียงพอ เธอก็เลยไม่ใช่หลินซูลี่คนสวยคนเดิมในสายตาของเฉินเฮ่าจงอีก เมื่อรูปลักษณ์ของเธอเปลี่ยนไป มีหรือที่เฉินเฮ่าจงจะยังเลือกเธออยู่
แต่คนเย่อหยิ่งและถือตัวอย่างเขามีหรือที่จะยอมให้คนอื่นมามองเขาในทางที่ไม่ดีได้ และการที่เธอได้แต่งงานกับอดีตสามีก็คงเป็แผนการที่เฉินเฮ่าจงได้วางเอาไว้เพื่อทำลายชื่อเสียงของเธอแน่ๆ
ตอนที่มีข่าวว่าเธอนอกใจเฉินเฮ่าจงก็มีแต่คนสงสารและเห็นใจเขา อีกทางหนึ่งก็มีแต่คนต่อว่าและประณามเธอว่าเป็ผู้หญิงไม่ดีอยู่สารพัด สุดท้ายเธอก็จำใจต้องแต่งงานกับอดีตสามีทั้งที่ยังรู้สึกผิดต่อเขามาก และนั่นก็เป็่ที่หลินเว่ยฉิงได้เข้าไปดูแลและคอยปลอบใจเขา เธอก็เลยคิดไปเองว่าเฉินเฮ่าจงคงจะใจอ่อนให้กับความดีของหลินเว่ยฉิง จนทำให้ทั้งคู่ตกลงแต่งงานและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข หลินซูลี่ยังจำได้ดีว่าเธอร้องไห้ยินดีไปกับคนทั้งคู่มากขนาดไหนที่ในที่สุดเฉินเฮ่าจงก็จะได้แต่งงานกับคนที่พร้อมจะดูแลเขาอย่างแท้จริงแล้ว มานึกได้ตอนนี้หลินซูลี่ก็อยากจะหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเองนัก
89
