และผลสุดท้ายคือ เมื่อนายชานกับผู้กองพลขับมาถึงที่เกิดเหตุก็เห็นเ้าพ่อถือปืนคุกเข่าร้องไห้ ะโเรียกนิชากับลูก พร้อมกับโทษตัวที่มาไม่ทัน ส่วนหมอยินถูกยิงที่หน้าผากเสียชีวิตคาที มองไปพบร่องรอยรถตกเหว นายชานได้แต่ช่วยประคองเพื่อนให้กลับไปนั่งพัก พร้อมกับปลอบใจ ส่วนผู้กองได้แจ้งไปยังรถมูลนิธิให้มารับศพเพื่อชันสูตร และเตรียมแจ้งให้มีการยกรถนิชาขึ้นมา
เมื่อยกรถขึ้นมาได้ก็เห็นศพนิชาตายทั้งกลม งานศพจัดไปท่ามกลางความโศกเศร้าของทุกคน
ผู้กองไปร่วมงานศพนิชา
“ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับเ้าพ่อ”
“ครับ” แล้วก็เดินไปอย่างเลื่อนลอย เพื่อนๆ ได้แต่มองดูด้วยความสงสารที่เ้าพ่อต้องเสียทั้งลูกและเมีย
*************************************************
ฉายยี่เมื่อไม่ได้รับยาพิษก็หายเป็ปกติ ในใจคิดว่าตัวเองไม่อยากเป็ตัวถ่วงให้กับนายชานและนายฟานอีกแล้ว จึงตัดสินใจปล่อยนายฟานไป แม้จะมีใจให้นายฟานไปแล้วเพราะเห็นนายฟานดูแลตนด้วยใจจริง จึงเขียนจดหมายลา และทิ้งหนังสือหย่าไว้ให้
แล้วฉายยี่ก็ไปลาพี่ชายตัวเอง แม้พี่ชานจะห้ามแล้ว แต่ฉายยี่ก็ยังยืนยันที่จะไป
“ขอฉายยี่ไปใช้ชีวิตด้วยตนเองเถอะนะคะ ฉายยี่สัญญาจะรักษาตัวเองให้ดี ไม่ให้เกิดภัยแบบนี้อีกค่ะ”
“แล้วนายฟานล่ะ”
“ฉายยี่เป็คนขอให้นายฟานแกล้งเป็แฟนเองค่ะ เขาจำใจยอมทำค่ะพี่ ฉายยี่อยากปล่อยเขาให้เป็อิสระ”
นายชานจำต้องตามใจน้องสาว เพราะรู้ดีว่าฉายยี่เสียใจเื่นิชาที่จากไป เป็ประสบการณ์ที่สาหัสมากสำหรับฉายยี่
*************************************************
ณ สนามบิน นายชานมาส่งน้องสาว
“ดูแลตัวเองดีดีนะฉายยี่ อย่าให้พี่เป็ห่วง แล้วจะไม่รอนายฟานมาส่งหรอ”
“รายนั้นคงไม่ว่าง ต้องทำงานตลอดค่ะ ลาก่อนนะคะพี่ชาน”
ทันใดนั้นก็มีเสียงเรียก
“เดี๋ยว เดี๋ยว รอก่อน ยังไม่ถึงเวลาจะรีบไปไหนน่ะ ฉายยี่”
ฉายยี่มองไปเห็นนายฟานมาพร้อมกระเป๋าเดินทางเหมือนตัวเองก็แปลกใจ
“นายมาทำไมน่ะนายฟาน ลากกระเป๋ามาจะไปไหนไม่ทราบ”
“ก็ตามเมียไปต่างประเทศด้วยไง”
“พวกเราหย่ากันแล้วนี่ หรือไปตามใครที่ไหนอีกล่ะ”
“หนังสือนี่น่ะหรอ พวกเรายังเป็สามีภรรยาอยู่นะ” (สภาพขาดเป็สี่ส่วน)
นายชานสงสัย เลยว่า
“แล้วนายไม่ทำงานหน้าที่หัวหน้าจตุรทิศใต้แล้วหรอ”
“ฉันลาออกแล้ว เตรียมไปทำการค้าที่ญี่ปุ่น ติดต่อเรียบร้อยแล้ว และจะไปคุมเมียด้วย”
“บ้าสินายน่ะ” ฉายยี่พูดด้วยความเขิน
นายฟานเลยลากกระเป๋าให้ฉายยี่และของตัวเอง เตรียมตัวออกเดินทางโดยเครื่องบิน
นายชานเห็นภาพนั้นก็หายห่วงทันที แล้วก็เริ่มคิดถึงหมวดนัดบ้างแล้ว ไม่ได้ติดต่อกันนานเป็เวลาสามเดือน