"หมะ หมายความว่าอย่างไร”
แม่นมว่านผู้ยืนอยู่ด้านหน้าประตู เป็ผู้กล่าวตอบนายท่านของนางว่า “คนของพระชายารองเพิ่งมารายงานเมื่อสามวันก่อน ว่าพระชายาจะมารับตัวคุณหนูเย่วซินในอีกสิบวันหลังจากนี้เ้าค่ะ” นางมิได้กล่าวต่อว่าพระชายารองกำลังเดินทางกลับมาจากบ้านเกิด หลังสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีแล้ว อีกทั้งยังมีหลักฐานการลอบทำร้ายคือ มีดดาบอาบยาพิษเล่มนั้นก็ยังคงอยู่ ข้อความสั่งการให้สังหารนางและบุตรในครรภ์จากฝีพระหัตถ์ของพระชายาเอกผู้เป็องค์หญิงจากต่างแคว้นก็ยังคงอยู่ จะติดค้างแค่เพียงองครักษ์เงาผู้ถูกสั่งการเท่านั้นที่ถูกจับและสิ้นชีพไปก่อนหน้า
ใบหน้าของนายอำเภอขั้นหนึ่งเริ่มซีดลงไปทุกขณะ ความรังเกียจเื่ชาติสกุลของเย่วซินหายวับไปราวกับมันไม่เคยมีอยู่จริง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขารู้ว่าเย่วซินเป็บุตรสาวบุญธรรมที่ไร้ที่ติ สี่คุณธรรม สามคล้อยตาม มิเคยก่อเื่ เว้นเสียแต่วันนั้น วันที่ซือหลิวเยี่ยนเข้ามาในจวนสกุลเสิ่น ‘มันอาจจะผิดที่เขาบอกให้นางออกห่างซัวหยางผู้เป็บุตรชายใช่หรือไม่’ เย่วซินจึงตัดสินใจทำร้ายซือหลิวเยี่ยน ทั้งๆ ที่นางมิใช่สตรีเช่นนั้น!! แต่เวลานี้เื่ที่ต้องจัดการเหนือสิ่งอื่นใดคือเื่ตามหาคนให้พบก่อน “ท่านอ๋องรู้หรือไม่ว่าบุตรสาวของพระองค์ อยู่กับเรา”
“ใยจะไม่รู้"
ยิ่งกว่ามีคมดาบทิ่มแทงฟาดฟันร่างนับร้อยแผล เสิ่นซูฉีถึงกับนั่งลงอย่างหมดสภาพ ความเสียใจที่มองคนแต่เพียงภาพนอกและดูถูกผู้อื่นในครานี้ คล้ายกับบทเรียนครั้งใหญ่ที่เขาจะจำมันไปจนวันตาย ในความเสียใจนั้น ตัวเขาผู้เป็เ้าของจวนรีบเดินออกไปหน้าลานมงคลสมรสเมื่อคืน พร้อมกับสั่งการบ่าวไพร่เสียงดังกึกก้อง “พวกเ้าทุกคน ออกไปตามหาคุณหนูเย่วซินให้พบให้ได้!”
“ขอรับนายท่าน!”
‘หวังว่านางคงจะยังไปไหนได้ไม่ไกล’
เสิ่นซัวหยางยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยหัวใจอันหนักอึ้ง เื่ราวระหว่างเขาและเย่วซินจบสิ้นแล้ว ความจริงที่มิมีผู้ใดรู้ของนาง ช่างทำร้ายเขาจนเจ็บลึก ‘ที่แท้แล้ว เป็เขาเองไม่คู่ควรกับเย่วซินเลย นางเป็ถึงบุตรีของท่านอ๋อง…ในขณะที่เขาเป็เพียงบุตรของนายอำเภอ!!’ ร่างแกร่งถึงกับเข่าทรุด...อยู่หน้าห้องของท่านแม่!!
หลังจากนอนพักในโรงเตี๊ยมไปได้ไม่กี่ชั่วยาม เย่วซินและเสี่ยวเม่าจึงออกไปเช่ารถม้าเพื่อเดินทางไปจากเมืองหลวงโดยที่สตรีทั้งสองได้ใช้ผ้าคลุมปกปิดใบหน้าเอาไว้ จนข้ามไปนอกเขตของประตูเมือง ตลอดเวลาที่เดินทางมาเสี่ยวเม่าขอจอดพักและคอยบอกเส้นทางกับคนขับรถม้าเป็ระยะ ดีเท่าใดที่คนขับรถม้าผู้นี้ชำนาญเส้นทางเป็อย่างดี การเดินทางแบบเหมาจ่ายรายวันจนกว่าจะถึงหมู่บ้านจึงง่ายต่อการเดินทางของพวกนาง ย้อนกลับไปนึกถึงหมู่บ้านที่เป็จุดหมายนั้นก็คือหมู่บ้านปินเหอ หมู่บ้านแห่งนี้มีเส้นทางขึ้นเขาสำหรับรถม้าเพียงหนึ่งคัน สองข้างทางเป็ป่าไม้ มีที่เว้นระยะให้รถม้าที่ขับสวนทางมาได้เป็จุดๆ ไป หากคนขับรถม้าเดินทางขึ้นเขาในเส้นทางนี้ ถ้าไม่ชำนาญเส้นทางก็ย่อมกล่าวได้ว่าอันตรายมากและสาเหตุที่ต้องเลือกเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลจากตัวอำเภอ นั่นเพราะที่นี่คือบ้านเกิดของเสี่ยวเม่า!
“พี่เสี่ยวเม่า มีบ้านเป็ของตัวเองใช่หรือไม่เ้าคะ” เย่วซินใกับคำถามของตน ไม่ใช่ว่านางอยากจะดูถูกอะไรพี่เสี่ยวเม่า แต่เพราะนางแค่คิดว่าหากพี่เสี่ยวเม่าไม่มีบ้าน นางก็จะร่วมสร้างมันด้วยเบี้ยหวัดที่นางมีทั้งหมดและหากวันหน้านางต้องจากไปอยู่ที่อื่น นางตั้งใจว่าจะทิ้งบ้านหลังนั้นเอาไว้ให้พี่เสี่ยวเม่า “คือข้ามิได้ว่าอะไรนะเ้าคะ คือถ้าหากเราไม่มีบ้านอยู่ เรามาร่วมกันสร้างใหม่ด้วยกันเถอะ ตัวข้าเองไม่รู้หัวนอนปลายเท้า” ก้มหน้าซึมๆ “นับจากวันนี้ไปข้าขออยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้กับพี่เสี่ยวเม่าได้รึไม่เ้าคะ”
เ้าของนามรีบกอดปลอบสตรีงดงามที่นางเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องมิใช่คนที่ชาติกรรมเนิดต่ำต้อยแล้วกล่าวว่า “ใยจะไม่ได้เล่า ตัวพี่ออกมาจากจวนสกุลเสิ่นกับเ้าเช่นนี้เพราะรักเ้าเหมือนน้องสาว อีกเื่คือพี่สาวมีบ้าน เป็บ้านเดิมของท่านย่าซึ่งท่านได้เสียชีวิตไปแล้วั้แ่พี่สาวยังเด็ก เมื่อเราไปถึงที่นั่น เราต้องปัดกวาดเช็ดถูกันเสียมากหน่อยและถึงแม้พี่สาวจะไม่ได้อยู่ที่นั่นมาร่วมสิบกว่าปีแล้ว แต่เ้าอย่าห่วงเลยนะเย่วซิน เพราะพี่มั่นใจว่าผู้คนในหมู่บ้านต่างมีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กัน มิมีผู้ใดละโมบอยากได้อยากมีของของผู้อื่น จะกล่าวว่าต่างกับคนในเมืองหลวงก็ไม่ผิด เ้าสบายใจได้”
“เ้าค่ะ ข้าเชื่อพี่” ^^ เพราะนางเองในตอนนี้ก็ไม่มีใครให้พึ่งพิงแล้ว แม้จะน้อยใจที่ทั้งชีวิตของนางมีแต่คนอยากจะทอดทิ้ง แต่เมื่อมีโอกาสได้ใช้ชีวิตต่อ นางก็จะเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำเท่านั้น ดวงตาหวานเหม่อมองไปนอกหน้าต่างของรถม้า พลันนึกไปถึงค่ำคืนที่ผ่านมากับอาการปวดเมื่อยเนื้อตัวจนจับไข้ สาเหตุมาจากเื่ใดหากมิใช่เพราะ สิ่งที่หวงแหนที่สุดในชีวิตถูกมอบให้กับบุรุษอันเป็ที่รักไปแล้วและนางไม่นึกเสียใจหากชั่วชีวิตที่เหลืออยู่จะไม่ได้พบเจอบุรุษให้รักใคร่อีก ยามนี้คือยามซื่อ (10.00) ท่านพ่อ ท่านแม่และทุกคนในจวนสกุลเสิ่น คงรู้แล้วกระมังว่านางกับพี่เสี่ยวเม่าหายตัวไป การตามหาคงไม่มีแน่นอน สังเกตได้จากเมื่อคืนนี้ มีบ่าวสามคนมองเห็นนาง…แต่ก็ปล่อยผ่าน นั่นหมายถึงหากนางจะเป็ตายร้ายดี ก็มิเกี่ยวข้องกับพวกเขาอีกใช่หรือไม่ ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจแต่มิอาจเอ่ยบอกใครได้
2K
