เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกตอนนี้ผมท้องลูกหมูได้เดือนที่สามแล้วท้องนูนขึ้นกว่าเดือนแรกอีกแถมยังกินเก่งกว่าเก่าหนึ่งวันฟาดเข้าไปเจ็ดแปดคาบ ผมยังอาศัยอยู่กับแม่น้อมท่านเป็ห่วงไม่ยอมให้ย้ายไปอยู่คนเดียวกลัวจะเกิดอัตรายแม่น้อมพูดถูกนี่เป็ท้องแรกผมไม่รู้เื่พวกนี้มากนักพยายามศึกษาก็พอเข้าใจบ้างประปรายและผมก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ นะผมช่วยงานพี่แต๋วทุกอย่างเสียบหมูใส่ไม้นี่งานถนัดเลย
่ระยะสามเดือนนายท่านทำตามคำขอของผมจริงๆ ถึงอย่างนั้นก็มีลูกน้องมือขวาอย่างคาสตามประกบดูแลไม่ห่างบอดี้การ์ดอีกเป็สิบ บ้างครั้งอารมณ์มันก็เคว้งคว้างผมคือคนเลือกที่จะถอยออกมาแต่กลับคิดถึงนายท่านทุกลมหายใจไม่ยุติธรรมเลยว่าไหม
"คุณกรดหมอพลอยบอกครับเชิญด้านในเลยครับ"
"คาส ไม่เข้ามาด้วยกันเหรอ"
"เอ่อ ผมว่าผมรออยู่ด้านนอกดีกว่า"
ผมพยักหน้าเดินตรงไปที่ประตูวันนี้เป็วันที่ผมจะอัลตราซาวด์ดูเพศเ้าลูกหมูผมดีใจจนเนื้อเต้นถึงกับนอนไม่หลับกันเลยทีเดียวจึงทำให้ผมก็ได้รู้อีกอย่างว่าโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี่มีนายท่านถือสิทธิเป็เ้าของ เห้อ
ผมเปิดประตูจังหวะนั้นเอง ผมเงยหน้าขึ้นชะงักถอยหลังเล็กน้อยเพราะคนที่นั่งหน้าเข้มอยู่ข้างหมอพลอยคือคนที่ผมคิดถึงมาตลอด ธนู เขายังหล่อดูดีเหมือนเดิมไม่ใช่สิดูหล่อกว่าเดิมซะด้วยซ้ำร่างสมส่วนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมจนเห็นแผงอกที่มีรอยข่วนนั่งไขว้ขาสองมือวางไว้บนตักใบหน้าหล่อถูกเติมด้วยแว่นสายตาราคาแพง
ผมจ้องหน้าอกนายท่านรอยข่วนนั่นใครเป็คนทำ?
ความจุกเจ็บเอ่อขึ้นกำลังหล่อหลอมออกมาเป็น้ำตาแม้ขายังไม่กล้าก้าวเข้าไป เข้มแข็งสิทรงกรปลอบใจตัวเองให้เบาสมองกลับคิดแต่เื่รอยข่วนบนอกพ่อของลูกนั่น
"นายหญิงเป็อะไรหรือเปล่าคะ"
"ปะ เปล่าครับ"
"งั้นก็เข้ามาสิคะนายท่านมารอั้แ่เช้าๆ แน่ะ"
ผมทำตัวเงอะงะล้มตัวนั่งบนเตียงกำกระเป๋าสตางค์แน่นหมอพลอยยิ้มหวานก่อนจะขอตัวเดินหายเข้าไปอีกห้องเพื่อเอาอุปกรณ์ คุณหมอเห็นดียังไงปล่อยผมไว้กับตัวอัตรายกันนะ
"กลัวเหรอ"
เสียงทุ้มที่คิดถึงผมควรจะตอบดีไหม
"ขอโทษ ธนูคิดถึงลูกน่ะแต่"
แค่ลูกเหรอ...ทรงกรดแกกำลังคาดหวังอะไรอยู่ผมเงยหน้ามองนายท่านสบตาสวยคู่เดิม
"คิดถึงแม่ของลูกมากกว่า"
ผมรีบก้มหน้าซ่อนความรู้สึกเอาไว้ผมควรทำสีหน้าและตอบเขายังไงในเมื่อคนที่เคยเ็าใจร้ายมาพูดแบบนี้หัวใจแถบะเิความขัดแย้งเริ่มก่อตัวขึ้น
"สามเดือนมานี่ธนูงานเยอะมากเลยทรงกรด"
ผมไม่ขยับปากปล่อยให้นายท่านพล่ามคนเดียว
"ธนูถอนตัวออกจากตระกูลนักรบแล้วด้วยโดนคุณนักรบตามราวีตั้งสองเดือนแต่ธนูดีใจที่ทรงกรดและลูกปลอดภัย"
ผมตัวสั่นเมื่อฟังสิ่งที่นายท่านเล่าถอนตัวจากตระกูล? หมายถึงคุณนักรบจะไม่มายุ่งกับชีวิตของนายท่านอีกแล้วใช่ไหม
"หุ้นลดลงไปเยอะเลยแถมคาสิโนตอนนี้ก็มีปัญหาหนักจนธนูท้อแก้ปัญหาต่อไปไม่ไหว"
กระทั่งปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาผมกลั้นเสียงเพื่อไม่ให้อีกคนรู้ทัน สามเดือนที่ผ่านมา ผม มะ ฮือ ไม่รู้เื่เกี่ยวอะไรกับนายท่านเลยคาสไม่เคยปริปากบอก
"ทรงกรดกลับมาหาธนูได้ไหม กลับมาเป็กำลังใจให้ธนู"
ฮือ ฮึก ถ้าให้ผมกลับไปอยู่ในฐานะเดิมที่มีปลอกคอล่ามเหมือนสัตว์ผมขอปฏิเสธ
"ทรงกรดพูดกับธนูหน่อย"
ผมส่ายหัวเมื่อไรหมอพลอยจะมาผมอยากกลับไปหาแม่น้อมเต็มที
"ทรงกรด"
"ฮือ หยุด ผมไม่อยากฟัง"
"กลับมาหาธนูนะ"
" มะ "
"ในฐานะภรรยา"
**
ปลายนิ้วของนายท่านััแก้มผมเบาๆ เลื่อนลงปลายคางก่อนช้อนมันขึ้นแสดงแววตาอ้อนวอนแบบที่ไม่เคยพบเห็นผมกลืนน้ำลายเลือกที่จะเบี่ยงหน้าหนีเมื่อนายท่านขยับเข้ามาใกล้ลมหายใจเย็นรดต้นคอทำเอาผมเสียวซ่าไปหมด ผมคิดถึง..คิดถึงััของธนู
"ฮึก พะ พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่าครับ"
นายท่านยิ้มแล้วจ้องผมไม่ให้คลาดสายตาก่อนจะคุกคามด้วยการเอาแขนที่ผมชอบกักกันตัวผมไว้ยื่นหน้าเข้ามาใช้ปากจุ๊บปลายจมูก
"ธนูยอมทรงกรดขนาดนี้ไม่เชื่อกันเลยเหรอ"
"เผื่อนายท่านลืมว่าแต่ก่อนนายท่านเคยทำนิสัยยังไงกับผมบ้าง"
"ขอโทษ จะไม่ทำอีกแล้วสำนึกผิดแล้วครับกลับไปอยู่กับธนูนะ"
เอาตัวเองมานั่งข้างผมฉวยโอกาศสวมกอดซบหน้าสูดดมหน้าอกผมผ่านเสื้อเหมือนเด็กผมเผลอโอนเอนไปกับความอ่อนโยนที่ได้รับใช้มือลูบเส้นผมนุ่มสวยโดยไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคนปากแข็ง นายท่านซับจูบคอผมย้ำๆ ลากลิ้นขึ้นมาสันกรามมือเริ่มอยู่ไม่เป็สุขสอดเข้ามาภายใต้กางเกงกำลังจะปลดมันออก
"ธนูคิดถึงกลิ่นตัวหอมๆ ของทรงกรดคิดถึงสีหน้าน่าแกล้งแบบนี้คิดถึงผิวขาวๆ นุ่มๆ ที่ธนูจับลูบทุกวันคิดถึงมากที่สุด"
"อ๊ะ หยุด นี่มันโรงพยา บะ "
"ทรงกรดครับ"
แววตาสวยของนายท่านเจื่อไปด้วยความอบอุ่น
"กลับมาเป็แม่ของลูกและภรรยาของธนูนะสัญญาจะเปลี่ยนนิสัยให้ดีกว่าเดิมจะเป็สามีที่เชื่อฟังภรรยาเป็พ่อที่ดีให้กับลูกหมู ทรงกรดธนูน่ะรักทรงกรด รักคนเดียวและจะรักตลอดไป"
ผมเหมือนต้นไม้ใกล้ตายที่ถูกฉุดด้วยหยดน้ำหัวใจที่เจ็บบีบรัดและความสับสนก่อนหน้านี้กลับหายไปในชั่วพริบตาเพราะคำว่า รัก คำเดียวเสมือนมันกำลังช่วยหล่อเลี้ยงจิตใจที่เหี่ยวแห้งให้แบ่งบานมีชีวิตขึ้นอีกครั้ง
ฮึก ฮือ ่สามเดือนของผมมันคือขุมนรกชัดๆ ผมต้องทนคิดถึงคนใจร้ายร้องไห้กอดเสื้อของนายท่านทุกๆ วันทนเจ็บฝืนเข้มแข็งเพื่อลูกทั้งๆ ที่ตัวเองก็อ่อนแอ
รักทรงกรดคำนี้วนหลอกหลอนผมเพียงแค่พูดไม่กี่วินาทีฉายซ้ำไปซ้ำมา
"อย่าร้องธนูไม่ชอบน้ำตาของทรงกรด"
"ฮือ นายท่านผมสับสนใจหนึ่งผมก็อยากกลับแต่"
"ไม่มั่นใจในตัวธนูใช่ไหม"
ผมทำได้แค่พยักหน้า
"ธนูเสียใจที่ทำให้เื่มันเป็แบบนี้ธนูกลับไปแก้ไขไม่ได้แต่ขอร้องให้โอกาสธนูเชื่อมั่นว่าธนูจะรักซื่อสัตย์จะไม่ใจร้ายไม่ออกคำสั่งจะตามใจทรงกรดทุกอย่างเลยครับ"
จบคำพูดนายท่านก็ขยับริมฝีปากเข้ามาใกล้ๆ กดจูบที่ริมฝีปากผมถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่มีทั้งหมดเข้ามาในรสจูบ ผมปล่อยน้ำตาหยดสุดท้ายตอบรับความรู้สึกที่อีกฝ่ายมอบให้ดำดิ่งมันลงให้ลึก ผมไม่มีอะไรจะปฏิเสธผมขอเชื่อใจคนที่เคยใจร้ายได้หรือเปล่า
" ฮึก ผม ยะ ยอมแล้วครับยอมแล้วจริงๆ "
"ธนูรักทรงกรด "
"ผมคิดถึงนายท่านเหลือเกิน"
"ธนูก็คิดถึงทรงกรด"
ผมยิ้มดีใจกดจูบใบหูไม่วายได้ยินเสียงครางทุ้ม นายท่านจับผมให้นั่งบนตักพลางลูบจับเอวบดใส่ท่อนลำเอ็นใต้กางเกงที่กำลังแข็งตัวดันขึ้นจนผมกลัวว่ากางเกงราคาแพงของอีกฝ่ายจะขาด
"อืม ทรงกรดถ้าธนูขอ"
"มะ ไม่ได้ครับ"
"แต่ธนูไม่ได้ปลดปล่อยเลยั้แ่ทรงกรดไป"
"ไหนนายท่านว่าจะยอมผมทุกอย่างไงครับ"
"ทรงกรด"
"ขึ้นเสียงสั่งผมเหรอครับ"
นายท่านขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าตนเองเผลอตัว เขาพูดขอโทษผมจึงค่อยหลับตาเก็บอารมณ์อย่างว่าแล้วปล่อยมือออกจากเอวผม จังหวะนั้นเองหมอพลอยก็เดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์พอดี
"เตรียมพร้อมนะคะนายหญิง"
ผมพยักหน้าใช้มือกำกางเกงตื่นเต้นลุ้นว่าเ้าลูกหมูจะเป็เพศอะไรแค่คิดก็ถึงกับน้ำตารื้นไว้รอหันไปมองนายท่านในขณะที่เขาเองก็มองแล้วส่งยิ้มให้ผมเขาเดินมาทิ้งตัวลงที่ข้างเตียง
จับมือผมไปกุมไว้
ไม่นานหมอพลอยก็ทาเจลบนหน้าท้องผมก่อนจะใช้เครื่องมือหมอถูวนรอบกระทั่งผมได้ยินเสียงตุบๆ ถี่ๆ เร็วเหมือนเสียง...ผมจึงรีบหันไปดูหน้าจอขนาดปานกลางเห็นเป็จุดกระพริบเล็กๆ
"เสียงหัวใจน้องนะคะ"
หมอพลอยพูดพร้อมยกสองนิ้วขึ้นทำเอาหัวใจผมเป็ประกายเหมือนจุดพลุขึ้นบนฟ้าเป็สิบๆ ครั้งเสียงหัวใจลูกหมูเต้นเป็จังหวะผมลองเชิงปรายตามองพ่อของลูก
นายท่านจ้องหน้าจอไม่กระพริบตากำมือของผมแน่นกว่าที่ผมจับเขาเสียอีก
ดีใจ ไม่มีคำไหนหาเปรียบไปกว่านี้แล้ว
"เห็นหัวใจน้องไหมคะมีสองดวงแต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะขี้หวงนะคะดูสิหมอเลื่อนไปทางไหนน้องจะบังอีกคนทันทีเลย"
"ฉันได้ลูกแฝดใช่ไหมหมอพลอย"
"ใช่ค่ะลูกแฝดยินดีด้วยนะคะนายท่าน"
นายท่านตาแดงก่ำผมยิ้มกว้างแล้วปล่อยน้ำตาด้วยความดีใจแฝดงั้นสิก็คงหนีไม่พ้นนิสัยร้ายกาจเหมือนพ่อเขาเป็แน่
"เพศน้องไว้หมอนัดอีกทีนะคะตอนนี้น้องปิดไว้มิดเลยสงสัยอาย"
หมอพลอยเอ่ยพลางนั่งพิมพ์คอมพิวเตอร์ค่อยเดินออกหายไปสักพักนายท่านก็พยุงผมขึ้นก่อนจะดึงเข้าไปกอดจนหน้าจมอก ผมขยับตัวเล็กน้อยนี่มันโรงพยาบาลนะแถมหมอพลอยก็นั่งมองอยู่
"เรียบร้อยแล้วค่ะหมอจัดวิตามินฝากสมุดไว้ที่คาสหมดแล้วกลับได้เลยนะคะ"
"ขอบคุณครับหมอพลอย"
"ไม่เป็ไรค่ะ นายหญิงดูแลตัวเองดีๆ นะคะเพื่อลูกแฝดจะได้แข็งแรง"
ผมยิ้มรับมีนายท่านกอดเอวไม่ห่างผมเลือกที่จะไม่สนใจจับมือเขาเดินออกมาหาคาสซึ่งยืนรออยู่หน้าห้องตรวจคาสแสดงความดีใจใหญ่เห็นบ่นว่าต้องฉลองๆ สักอย่าง
"พวกเราได้ลูกแฝดทรงกรดดีใจไหม"
"ดีใจครับ"
"อืม ถึงไม่ตรวจธนูก็รู้อยู่แล้วเราว่าต้องได้ลูกแฝดแน่นอน"
ผมทำหน้างงคาสแค่นหัวเราะแล้วเดินหนีซะงั้นด้วยความที่ไม่ทันระวังตัวผมเลยโดนนายท่านเอาแขนมาเกี่ยววัดรอบเอวพยายามดึงให้ผมตกเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด
"นะ นายท่าน "
"จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าธนูรู้ได้ยังไง"
"อ๊ะ คนเยอะปล่อยก่อนสิครับ"
"แก้มแดงแล้วน่ารักจนธนูอยากฟัดทรงกรดตอนนี้เลยรู้ตัวไหม"
ตึก ตึก ตึก
"หัวใจเต้นแรงนะคุณแม่"
ผมกำลังจะตายเพราะคำพูดของนายท่านให้ห้ามไงไหวเมื่อเขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือขณะทางนี่เองก็ไม่ทันได้ตั้งรับนายท่านอาศัยจังหวะที่ผมเขินหอมแก้มหนึ่งทีก่อนจะตวัดร่างผมขึ้นอุ้มต่อหน้าคนทั้งโรงพยาบาล
"กลับบ้านเราดีกว่า"
"ผมบอกนายท่านตอนไหนครับว่าจะกลับไปอยู่ด้วย"
"ทรงกรดเราคุยกันรู้เื่แล้วไม่ใช่เหรอ"
"ผมยังอยากอยู่กับแม่น้อมนายท่านเข้าใจไหมครับ"
ผมอยากให้นายท่านเข้าใจใช่ว่าผมไม่อยากอยู่กับเขาแต่ผม ไม่รู้สิ มันเป็ความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ เหมือนยังมีอะไรติดค้างอยู่...นายท่านเงียบระหว่างก้าวขาออกจากโรงพยาบาลคาสเห็นแบบนั้นเลยรีบเปิดประตูรถก่อนที่เขาจะวางผมลงเบาะอย่างทะนุถนอม
" เอ่อ "
"......"
ผมหันไปมองนายท่านที่ดึงหน้าตึงแล้วถอดหายใจผมพอจะเดานิสัยของคนเผด็จการได้บ้าง ผมทำเป็ไม่ใส่ใจบอกคาสให้ไปส่งที่บ้านแม่น้อมพร้อมกับสังเกตอาการนายท่านอยู่ตลอดจนกระทั่งรถหรูกำลังเลี้ยวเข้าซอยคาดจะถึง
" อุบ อึก "
"นายท่านเป็อะไรครับ"
"จะอ้วกเวียนหัว"
ก่อนจะจ้องคาสด้วยสายตาที่ผมเดาไม่ออก
"ใครสั่งให้แกฉีดน้ำหอม ห้ะ! อึก "
"ผมเหรอ? อ่อ ใช่ แห่ะๆ ขอโทษครับคือวันนี้ผมต้องเจอหมอพลอยเลยอยากตัวหอมเผื่อจีบติด"
อ้าว แล้วไหนคาสเคยบอกผมว่านายท่านหายแพ้ท้องละไงตกลงมันยังไงกันแน่ผมหยิบยาดมที่ใช้ประจำยื่นไปให้พ่อของลูกนายท่านส่ายหัวปัดมันทิ้งโถ้มตัวลงมาซุกหน้าแถวๆ คอ
"ไม่ไหว ถ้าขาดทรงกรดธนูต้องตายแน่ๆ "
พูดจบนายท่านก็จับมือผมไปวางไว้บนศีรษะตัวเองบังคับให้ลูบ อ่า ผมไม่ชินกับนายท่านโหมดนี้เลย
"ดีขึ้นหรือยังครับ"
"ไม่เลย สงสัยวันนี้ทรงกรดต้องอยู่ดูแลธนูทั้งคืน"
"เอ่อ คือผม "
"คุณกรดอยู่เถอะนะครับเวลานายท่านแพ้ท้องแทนคุณกรดเนี่ยถึงกับกินไม่ได้นอนก็ไม่หลับกันเลยทีเดียวเพราะไม่ได้กลิ่นเมีย เนี่ย เห็นไหมครับน่าสงสารมาก"
"อุบ แกก็พูดเกินไปคาส"
ผมหน้าเสียเมื่อเห็นคาสพูดแบบนั้น
"งะ งั้นวันนี้ผมอยู่กับนายท่านก็ได้ครับ"
ทรงกรดตอบกลับด้วยความใสซื่อผสมเป็ห่วงส่วนธนูที่กำลังกอดภรรยาก็ผละหน้าออกเล็กน้อยเมื่อแผนสำเร็จพลางจับแม่ของลูกมาจูบเพราะความคิดถึงไม่สิมันมากกว่าคิดถึงไม่ลืมที่จะเหยียดยิ้มส่งซิกให้ลูกน้อยคนสนิท
อืม ใจร้อนอยากได้ลูกหมูคนที่สามแล้วทำไงดี?
2K
