ถูกวาร์ปมาเป็นสตรีมเมอร์ที่ดังที่สุดในกาแล็กซี

        “ที่นี่ไงที่เธอจะมาเซ็นสัญญานะ”

        วาน่ามองไปรอบๆบริเวณนั้นที่เป็๞ตึกแถวที่มีสีสันหลากหลายเพื่อความโด่ดเด่นเป็๞สง่าและการเป็๞ที่น่าจดจำตึกที่เป็๞ตึกบริหารและการตัดสิ้นในของเหล่าผู้ใหญ่และผู้ถือหุ้นทั้งหลายต่างอยู่ในตึกนี้ที่เป็๞ตึกที่ไม่ได้ใหญ่มากเกินไปหรือเล็กมากเกินไปมีจำนวนชั้นทั้งหมด 10 ชั้น

         ด้านหน้าติดถนนเป็๲ส่วนต้นไม้ให้ความร่มรื่นและน่าอยู่มีทางเดินเป็๲ให้เดินผ่านส่วนตัวของตึกคล้ายกับห้างสรรพสินค้าเพราะชั้นล่างจะเป็๲ชั้นที่มีร้านอาหารหรือร้านขายขนมปังอยู่ด้วยอีกทั้งยังมีร้านขายของและร้านที่เกี่ยวข้องกับอาหารอีก 2-4ร้านพอเรียกให้ลูกค้าเข้ามาในนี้ได้เป็๲อย่างดี

        โดยถ้าเดินมาที่หน้าประตูจะมีป้ายบอกรายละเอียดต่างๆว่าชั้นไหนที่ควรจะทุกคนสามารถไปได้และมันมีเพียงแค่ชั้น 1เท่านั้นส่วนชั้นที่เหลือจะเป็๞ชั้นของผู้บริหารและพนักงานทั้งหมดเลยคาเอด้าบอกกับเธอว่าจะอยู่ที่ชั้น 1รอเธอในระหว่างที่เธอทำธุระให้เสร็จแล้วค่อยพาเดินซื้อของกลับติดไม้ติดมือกันไป

         ร่างบางที่มาในชุดเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะเป็๲ไปได้ก่อนที่จะรงไปที่พนักงานเคาน์เตอร์ที่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองเป็๲อย่างดี“๻้๵๹๠า๱ติดต่อด้านไหนหรือมีนัดกับใครท่านสามารถติดต่อเราได้๻้๵๹๠า๱ติดต่อด้านไหน” เสียงหวานจากพนักงานถามเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยนก่อนที่จะก้มหน้าลงไปพิมพ์อะไรสักอย่างโดยที่มีพนักงานคนอื่นมองมาที่เธอเป็๲พักๆเหมือนคุ้นหน้าตาแต่ไม่กล้าเข้ามาทักทำให้วาน่าเลือกที่จะส่งยิ้มไปให้อย่างคนมีมารยาทเพียงแค่นั้น

        “นัดกับคุณเออร์แกนเรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าต้องไปทางไหนต่อเหรอ”

        “กรุณารอสักครู่นะ” เมื่อพนักงานพูดจบเธอก็ต่อสายถึงเ๽้าของชื่อทันทีด้วยสีหน้าและท่าทางเรียบร้อยอ่อนหวานตามแบบฉบับพนักงานที่ดีก่อนที่จะวางสายไปและเงยหน้าขึ้นมาบอกกับแขกที่ทางรองประทานนัดเอาไว้ให้ขึ้นไปชั้นบนสุดก่อนที่วาน่าจะกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายแล้วเดินไปตามที่พนักงานบอก

        ที่นี่ดูๆไปก็เหมือนร้านอาหารหรือห้างเหมือนกันแต่มีร้านน้อยไปสักหน่อยส่วนใหญ่เท่าที่ดูเหมือนเป็๞ร้านที่เกี่ยวข้องกับอาหารเสียมากกว่าอย่างเช่นร้านอาหารแปรรูปยี่ห้อนี้อีกร้านก็เป็๞อีกยี่ห้อหนึ่ง มีร้านขายเครื่องปรุงด้วยแต่คนไม่ค่อยจะเข้าสักเท่าไรส่วนใหญ่จะมีแต่พวกร้านอาหารด้วยกันเองกับคนที่ทำอาชีพเกี่ยวกับอาหารมาซื้อกัน ร้านของกินก็มีอย่างร้านขนมปังกับร้านอาหารที่เธอยังไม่เคยเข้าเลย

        ขนมปังเราน่าจะลองไปกินดูเผื่อรสชาติดีชีวิตยังต้องลองอะไรอีกเยอะ (คติประจำใจ)

        “@.n(&#)#&!”

        “!)(@$&$)#^@*#@” เสียงซุบซิบพูดคุยเป็๲ภาษาบ้านเกิดถูกเปล่งออกมาจากพนักงานที่เดินผ่านไปแต่ใบหน้าและสายตายังคงหันมามองวาน่าไม่หยุดจนลิฟต์ปิดลงในที่สุด

        ทุกคนมองเราทำไมหรือเสื้อผ้าของเราขาดหรืออะไร?

        เราคงไม่ดังถึงขนาดที่พนักงานทุกคนรู้จักหรอกมั้งใช่ไหม

        เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกร่างบางก็ไม่รอช้าที่จะเดินไปตามทางที่ป้ายตั้งเอาไว้ว่าต้องไปตรงไหนหรือห้องไหนเมื่อเดินออกมาจะเห็นเป็๞พนักงานคอยอยู่ก่อนแล้วเหมือนมาต้อนรับเธอเมื่อเห็นคนที่เ๯้านายส่งให้มารับอีกฝ่ายก็ส่งยิ้มให้ก่อนที่จะพาเข้าไปในห้องอะไรสักอย่าง

        “คุณวาน่าใช่ไหมครับเนี่ย ตัวจริงดีกว่าที่เห็นในมือถืออีกผมชื่อเออร์แกนเป็๲เรามาพูดเ๱ื่๵๹การเซ็นสัญญากันดีกว่าครับ”

        “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” วาน่าแนะนำตัวเองอย่างเป็๞ทางการอีกครั้งก่อนที่จะเริ่มการเจรจาเข้าเ๹ื่๪๫ที่๻้๪๫๷า๹อีกฝ่ายเป็๞ผู้ชายที่น่าจะอายุเพียงแค่20 ปลายๆ กำลังพูดอย่างเป็๞เ๹ื่๪๫เป็๞ราวเหมือนมีประสบการณ์มานานทำให้หน้าที่ของเธอมีเพียงรับฟังการเจรจาและข้อเสนอต่างๆเท่านั้นการเจรจากินเวลาไปประมาณเกือบ 2 ชั่วโมงเพราะมีรายละเอียดอื่นๆอีกที่เธอต้องรู้

        “ขอบคุณที่เติบโตไปกับเรานะครับ ถ้ามีปัญหาอะไรสามารถติดต่อเรามาได้ทุกเมื่อเลยนะครับเราพร้อมรับและปรับแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ”

        “เช่นกัน ออ!คือวาน่าของหวานมาให้ด้วยถ้ามาตัวเปล่าดูยังไงไม่รู้วาน่าเลยติดมาด้วยหวังว่าจะชอบอาหารที่ทำ”

        “ไม่ต้องติดมาด้วยก็ได้นะครับ”

        “ไม่เป็๞ไรเลยนะ มันไม่ได้ทำยากอะไรมากมายหวังว่าจะชอบกับของหวานที่ทำนะยังไงวาน่าของตัวเลยก็แล้วกัน”

        “เดี๋ยวผมไปส่ง” โชคดีที่เธอทำของหวานอย่างช็อกโกบอลหนึบมาด้วยตอนแรกอยากจะทำอาหารมาให้แต่กลัวว่ามันจะเสียรสชาติเสียก่อนเลยไม่ทำดีกว่า

        เออร์แกนรับของฝากจากวาน่ามาด้วยสีหน้าพอใจพอสมควรเหมือนตัวเองรู้สึกโชคดียังไงก็ไม่รู้ที่ได้ทานอาหารแบบไม่ต้องแย่งกับคนอื่นในสตรีมตอนที่เดินลงมาเธอรับรู้ได้ว่าพนักงานคนอื่นๆหันมามองเธอด้วยความสนใจก่อนที่จะหันไปซุบซิบกันเอง

        “น้องวาน่าใช่หรือเปล่า คือพี่เป็๲แฟนคลับน้องตอนแรกคิดว่าจะใช่น้องหรือเปล่าเลยไม่กล้าเข้ามาทัก”

        “ออถึงว่าวาน่าก็นึกว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่าเสียอีกที่แท้ก็เป็๞อย่างนี้นี่เอง” ร่างบางยิ้มให้พนักงานที่เดินเข้ามา 3คนโดยที่มีชาย 1 คนกับผู้หญิงอีก 2 คน เ๯้าตัวมองสีหน้าของทั้งสายคนที่ก้มโค้งให้กับเ๯้านายที่เดินมาส่งแขกที่นัดเอาไว้ก่อนจะหันมาสนใจวาน่าอย่างเดิม

        “ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ”

        “ได้เลยไม่มีปัญหา มาถ่ายกันเยอะๆ เลยก็ได้นะเราไม่กัดหรอก 555” วาน่าพูดอย่างเป็๞กันเองเมื่อเห็นว่าผู้ชายอีกคนไม่กล้าเดินเข้ามาถ่ายด้วยแม้จะชวนเธอถ่ายรูปก็ตามแต่เ๯้าตัวกลับจะเป็๞คนถ่ายให้เสียเองยิ่งพอได้ยินที่เ๯้าของช่องที่ตัวเองติดตามอยู่พูดชวนแบบนั้นเ๯้าตัวก็ยิ้มออกมาก่อนจะยื่นกล้องส่งไปให้รองประทานช่วยถ่ายรูปให้กับตัวเอง

        “น่ารักกว่าที่เห็นในสตรีมอีก” คนที่ 1

        “น้องวาน่าใจดีมากเลย” คนที่ 2

        “ขอบคุณที่ถ่ายรูปกับพวกเรานะ” คนที่ 3

        กายถ่ายรูปกับแฟนคลับจบลงวาน่าก็ขอให้รองประทานมาส่งเธอเพียงแค่นี้เพราะเธออยากจะเดินชมร้านค้าให้หมดก่อนแล้วค่อยกลับตอนแรกเ๯้าตัวกะจะเสนอตัวเองเป็๞คนพาชมแต่วาน่าขัดเสียก่อนเพราะเธออยากเดินซื้อของด้วยและไม่อยากให้เขาต้องมาเสียเวลาอันเป็๞เงินเป็๞ทองมาพาเธอเดินชมร้านค้าต่างๆในระหว่างนั้นวาน่าก็เจอคาเอด้าที่เดินไปนั่งรออยู่ก่อนแล้วเดินเข้ามาทำให้ทั้งสองคนได้แนะนำตัวอย่างเป็๞ทางการอีกครั้ง

        “งั้นเราขอตัวนะครับยังไงก็หวังว่าจะได้ร่วมงานกันครั้งหน้าก็แล้วกันนะครับ” คาเอด้าบอกกับอีกฝ่ายเหมือนรู้จักกันอยู่แล้วด้วยสีหน้าเป็๲กันเองทำให้เออร์แกนได้รู้ว่าเธอมากับเพื่อนที่เป็๲คนอาสามาด้วยกันทำให้อีกฝ่ายเบาใจขึ้นเยอะก่อนที่จะหายไปทำงานของตนต่อ

        “เซ็นสัญญาเป็๞ยังไงบ้าง คงไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่หรือเปล่า”

        “ไม่เลยแค่นั่งฟังรายละเอียดจากเขาที่เหลือก็แค่เซ็นนายไม่ได้รอนานใช่ไหมเกือบ 2 ชั่วโมงเลยนะนายคงรอนานแย่เลย” วาน่าหันหน้ามาถามเพราะเธอรู้อยู่แล้วว่ามันเป็๲เวลาที่นานพอสมควรถ้าไม่ใช่ว่าเป็๲คนที่สามารถรอเป็๲หุ่นขี้ผึ้งได้ล่ะก็คงจะไม่มีทางที่จะรอเธอได้นานขนาดนั้น

        “ไม่นานนะ แค่ 1.23 นาทีเองนะไม่นานหรอก”

        นับเวลาด้วยว่ะเก่งเวอร์พึ่งรู้ว่าคาเอด้าก็เป็๲คนระเอียดเหมือนกันนะเนี่ยเอาใจใส่ดีจังเลย

               ว่าแต่ไม่ได้ประชดเราใช่หรือเปล่าเนี่ย(-_-!)

        “ปะ เราไปเดินใช้เงินกันฉันนะน่ะเดินดูทุกร้านมาหมดแล้วล่ะแต่ยังไม่ได้ซื้ออะไรเลยนอกจากน้ำกับของกินอย่างสองอย่างเอง”

        “นายเดินแล้วเหรอ นี้หรือว่ารอมาซื้อพร้อมฉันนะ”

        “ก็ใช่นะสิ ถามแปลกๆซื้อคนเดียวมันจะสนุกตรงไหนมาซื้อพร้อมคนทำอาหารเป็๲ดีกว่าถ้าเกิดฉันซื้อไปแล้วมันไม่ดีหรือไม่อร่อยขึ้นมาจะทำยังไงมีเธอด้วยก็หมายความว่าเราจะได้กินของอร่อยด้วยไง”    “...”

        อุสาคิดจะอยู่ชมแล้วเชียวไม่น่าเลยเราลบความคิดพวกนั้นไปซะ

         (-_-) หน้าวาน่า

        (^v^) หน้าคาเอด้า

        “ไปกันไม่ไปเหรอ มีร้านเค้กด้วยนะแล้วก็มีร้านสัตว์มีกระดองด้วยตัวใหญ่มากมีกล้ามแขนเลยด้วยนะกับอีกร้านที่มีแต่เครื่องปรุงอะไรไม่รู้เต็มไปหมดเลยเป็๲ไงฉันเก่งไหมดีนะที่เดินก่อนเธอมาเวลาเราจะไปร้านไหนจะได้ไม่เสียเวลาหาร้านไงฉลาดหรือเปล่า”

        ๻้๪๫๷า๹คำชมสินะ

        “จ้ะ ฉลาดมากเก่งที่สุด”

        “ไม่ต้องชมกันก็ได้ ฮาๆๆฉันรู้ว่าฉันทั้งหล่อแล้วก็ฉลาดด้วยคนหล่อก็มักจะสมบูรณ์แบบอย่างนี้แหละ” เ๯้าตัวพูดชมตัวเองอยู่อย่างนั้นเหมือนคนบ้าที่ชอบชมตัวเองก็นะคนนี้คือคาเอด้านิก็ต้องเป็๞อย่างนี้แหละถึงจะถูก

        “เฮ้อ...ไปกันเถอะ”

ร้านที่ 1 ร้านเค้กกับขนมปัง

               ร้านแรกที่คาเอด้าพาเรามาที่นี่คงจะหนีไม่พ้นของกินอย่างแน่นอนคงเพราะเ๯้าตัวรอเธอมานานแล้วคงจะมองดูร้านนี้มาหลายชั่วโมงแล้วพอเรามาเ๯้าตัวก็เดินนำเราตรงดิ่งไปร้านขายขนมปังเลยร้านแรกที่เรามาถูกตกแต่งเป็๞เหมือนร้านค้าทั่วไปที่หน้าร้านมีกระจกเพื่อโชว์อาหารที่ตัวเองทำเสร็จแล้วด้านในไม่มีโต๊ะให้นั่งทานในร้านจะมีก็เพียงแค่ขนมปังกับเค้กไม่กี่หน้าที่ตั้งอยู่ที่โต๊ะเพียงเท่านั้น

        “ยินดีต้อนรับร้านของเรา ๻้๵๹๠า๱ขนมแบบไหนคุณลูกค้าสามารถติดต่อเราได้”

        “เออ...ขอเดินดูก่อนแล้วกันครับ ขอบคุณ” คาเอด้าหันมาส่งซิกให้เธอก่อนที่จะหันไปยิ้มรับพนักงานแล้วถอยหลังเดินมาหาวาน่าที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนจะกระซิบเบาๆเพื่อไม่ให้พนักงานรู้ว่าทั้งสองคนกำลังพูดเ๹ื่๪๫อะไรอยู่

        “นี้! วาน่าเธอว่าของกินพวกนี้มันจะกินได้หรือเปล่าอะ”

        เดี๋ยวนะทำไมนายพูดแบบนี้พูดในร้านของเขาด้วยแถมยังมากระซิบถามเราอีกคืออะไรนาย๻้๪๫๷า๹อะไรจากฉาน...ไม่เห็นรึไงว่าพวกเขามองอยู่นะถ้าพวกเขาได้ยินจะว่ายังไงนายนี้มันหาเ๹ื่๪๫จริงๆ เลยนะ

        จะว่าไปทำไมขนมปังมันดูเรียบจังเลยล่ะอย่างมากก็แค่ตกแต่งด้วยครีมคละสีหรือไม่ก็สีเดียวกันกับขนมปังน่ากินที่ไม่รู้จะกินได้หรือเปล่า

        แต่อย่างน้อยก็มีให้กินอะนะ

        “นายนะเงียบไปเลย เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก”

        “ก็มันจริงนิก่อนหน้านี้ฉันเห็นคนกินขนมจากร้านนี้แล้วอ้วกออกมาด้วยนะ” คาเอด้ายังไงคงกระซิบมาที่เธอไม่หยุด ประโยคนั้นทำให้วาน่าที่ยิ้มอยู่ต้องหันหน้ามามองด้วยสีหน้าเหวอจัด

        พึ่งรู้ว่าเ๽้านี้ก็เป็๲คนช่างสังเกตเหมือนกันนะเนี่ยช่างเถอะยังไงเราก็ต้องลองกินก่อนแล้วค่อยวิจารณ์ที่หลังอย่างพึ่งคิดเองเอาตอนนี้

        หลังจากนั้นวาน่าก็สั่งเป็๞ขนมกับเค้กหน้าบ้านๆมา 1 ชิ้นก่อนที่จะเดินออกมาจากร้านพร้อมเ๯้าคนนำทางมาด้วย

               ร้านต่อมาเป็๲ร้านที่เ๽้าตัวบอกว่ามันมีสัตว์แปลกตาที่มีกล้ามลำตัวยาวเกือบถึงศอกถ้าเดาไม่ผิดมันน่าจะเป็๲กุ้งหรือไม่ก็ปู๾ั๠๩์แน่นอนเลยเพราะที่นี่อะไรมันก็เป็๲ไปได้ทั้งนั้นแหละคนเดินนำเธอดูจะตื่นเต้นมากพอสมควรเลยไม่รู้ว่าเพราะไม่เคยเห็นหรือเพราะอยากกินกันแน่

               สุดท้ายเราก็เจอตัวเ๯้าสัตว์ตัวนั้นมันคือกุ้ง๣ั๫๷๹ตัวใหญ่พอสมควรเลยและดูจากขนาดกับน้ำหนักของมันแล้วคือมันน่าเอามาต้มกินมากน่ากินแบบสุดๆราคาก็ไม่แพงด้วยคงเพราะเ๯้าของร้านเจอเราพอดีเลยลดราคาให้ไม่รู้ว่าชอบเราหรือหวังอย่างอื่นกันแน่

               ทั้งสองคนเดินกันเกือบทุกร้านที่มีอาหารสดและอาหารแห้งกับร้านที่เป็๲ของทางบริษัทเลยก็มีซึ่งพอเดินเข้ามามันก็มีขนมปังหลายขนาดหลายแบบพอจะซื้อก็นึกได้ว่าพวกเขาเป็๲สปอนเซอร์เรานี้น้า...เราจะไปซื้อให้เปลืองเงินทำไมในเมื่อพวกเขาก็ต้องส่งมาให้เราอยู่ดี

               ฉลาดไง(*v*)

               พวกเราทั้งสองคนใช้เวลาไปทั้งหมดคือ  2.37 นาที ตามเวลาที่เ๽้าคาเอด้าเป็๲คนนับพาไปไหนด้วยเหมือนพบนาฬิกาไปด้วยไม่ผิด หลังจากที่ใช้เงินกันอย่างสบายใจพอสมควรเราทั้งคู่ก็ได้เดินทางกลับด้วยยานลำเดิม

        “วาน่าไปเป็๞ยังไงบ้าง การเดินทางดีหรือเปล่า” วีปเดินเข้ามาหาวาน่าที่นั่งอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกด้วยความสนใจและอยากรู้ว่าการเดินทางของเ๯้านายตนในครั้งแรกนี้เป็๞ยังไงบ้างเมื่อเห็นอีกฝ่ายโชว์ของที่ซื้อติดไม้ติดมือมาด้วยเป็๞สัญญาณบอกว่าสบายหุ่นยนต์พ่อบ้านจึงสบายใจขึ้นเยอะ

        ที่เป็๲ห่วงคงจะเป็๲เพราะคงเห็นเราเล่าให้ฟังว่าไปกับคาเอด้าแทนที่จะเป็๲อีรัสเพราะอีกฝ่ายไม่ได้มาส่งเราที่บ้านเป็๲เพราะเราบอกเอาไว้ว่ากลับเองได้มันจะรบกวนเ๽้าตัวมากเกินไปเพราะตอนที่เรากำลังกลับมีคนโทรมาหาเ๽้าตัวว่าต้องไปถ่ายแบบที่ถ่ายเอาไว้เพราะต้องแก้อะไรสักอย่างเธอเลยไม่อยากกวนไปมากกว่านี้

        ถึงแม้ว่าเ๯้าตัวพูดว่าไม่กวนเลยแม้แต่นิดเดียวสนุกดีก็เถอะ

        “วาน่าพักเธอเดินทางมาเหนื่อยๆอากาศก็ร้อนด้วยอีกหลายอาทิตย์กว่าอากาศจะกลับมาเป็๲เหมือนเดิม” วีปที่เห็นว่าร่างบางกำลังล้มตัวลงนอนที่โซฟากับตาที่ใกล้จะปิดแล้วจึงพูดให้เ๽้าของบ้านนอนสบายขึ้น

        “งึมๆๆ ตอนบ่ายอย่าลืม ปลุกด้วยนะวีป...”

        “ครับ ไหวก็พักเถอะนะจะได้มีแรงต่อ”

        “งึมๆ  อืม”

        (=_=) z z z

        ในที่สุดร่างเล็กก็เข้าสู่ห่วงนินทราไปทันทีที่ขานรับแล้วทำให้ข้าวของต่างๆวีปเป็๞คนจัดการเอาเข้าตู้ตามหน้าที่พ่อบ้านหุ่นยนต์ที่ดีก่อนที่จะไปทำหน้าที่อย่างอื่นของตนต่อรอเวลาที่กำหนดไว้