บทที่ 9 หุบเขาัปีศาจ
ณ ยอดเขาเมฆาอินทนิล…เยี่ยฉวนเริ่มเข้าสู่สมาธิเพื่อฝึกตนหลังกลับจากหอศาสตราวุธ
เขาต้องเตรียมพร้อมเพื่อเข้าร่วมการประลองครั้งใหญ่ระหว่างศิษย์ทั้งสามสำนักในสนามประลองเมฆาวาโยที่ไกลออกไปหนึ่งร้อยลี้
ตัวอักษรคำว่า คืบอรุณ ปรากฏขึ้นหลังจากเยี่ยฉวนปัดฝุ่นออก สายตานั้นจับจ้องตัวอักษรพร้อมลูบไล้มันอย่างเบามือ
ความทรงจำครั้งที่าาโอสถหัตถ์ิญญามาพบ ก่อนที่จะเอ่ยขอให้เขาชี้แนะวิธีการฝึกยังแจ่มชัดอยู่ในใจ...
าาโอสถหัตถ์ิญญามีเคล็ดวิชาคืบอรุณติดตัวมาแต่กำเนิด เยี่ยฉวนใช้เวลาศึกษามันอย่างพิถีพิถันและเป็ผู้ชี้แนะ ทำให้เคล็ดวิชาของกระต่ายเฒ่ามีระดับสูงขึ้นและก้าวขึ้นไปยังจุดสูงสุดในเวลาต่อมา จนกลายเป็เ้าสำนักรุ่นแรกที่คนอื่นๆ รู้จักกันในนาม ‘มหาปราชญ์หัตถ์ิญญา’
กระต่ายที่เ้าเล่ห์อาจมีสามโพรง ทว่าาาโอสถหัตถ์ิญญานั้นหาใช่เพียงกระต่ายเ้าเล่ห์พวกนั้น เขาเป็กระต่ายเฒ่าที่มีความละเอียดอ่อนยิ่ง เนื้อหาส่วนใหญ่ในเคล็ดวิชาคืบอรุณอาจชวนให้เข้าใจผิดว่าไร้ประโยชน์ ทว่าแท้จริงมีเคล็ดลับสามข้อซ่อนอยู่ในทุกๆ สามหน้า สามประโยค และสามคำ
แม้เยี่ยฉวนล่วงรู้เคล็ดลับที่ซ่อนอยู่ในตำราของาาโอสถหัตถ์ิญญาแต่ก็ยังใช้เวลาเรียบเรียงถึงครึ่งชั่วยาม ครั้นศึกษาจนจำได้ทุกตัวอักษรแล้วจึงเผาตำราทิ้ง เขานั่งขัดสมาธิบนพื้น แขนทั้งคู่ตรงนิ่ง มือขวาใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางคีบใบมีดบางและเริ่มหมุน
เริ่มแรกใบมีดค่อยๆ หมุนช้าๆ และติดขัดเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็เคลื่อนเร็วขึ้นโดยที่แขนกับข้อมือไม่ขยับเลย ด้วยนิ้วมือเพียงไม่กี่นิ้วส่งผลให้ใบมีดนั้นหมุนเคว้งอย่างรวดเร็ว หากขยับเพียงนิดใบมีดนั้นก็สามารถเชือดเฉือนและเคลื่อนไหวไปมาในอากาศ
ความแกร่งฉกาจของเคล็ดวิชาคืบอรุณใกล้จะปรากฎออกมาแล้ว!
จุดเด่นของเคล็ดวิชาคืบอรุณคือการปะทุพลังรุนแรงออกมาได้ในระยะเวลาอันสั้น อีกทั้งการโจมตียังรุนแรงจนถึงแก่ชีวิต! หากเขาใช้ใบมืดนี้ในระหว่างการประลองก็จะสามารถตัดเส้นเืใหญ่บริเวณลำคอของฝ่ายตรงข้ามได้ในพริบตา!
เยี่ยฉวนนั่งลงแล้วเข้าสู่สมาธิเพื่อฝึกฝนอีกครั้ง ไม่นานใบมีดในมือเขาก็เพิ่มจำนวนเป็สอง สาม และสี่เล่ม มือทั้งสองที่ปรากฎใบมีดถึงสี่คู่ค่อยๆ ขยับ ในปากของเขาก็มีใบมีดอยู่เช่นกัน หากแลบลิ้นออกมาจะเห็นใบมีดส่องประกายแวววับ ใบมีดทั้งเก้าหมุนด้วยความเร็วสูงพร้อมแผ่รัศมีสังหารอันเย็นเยียบออกมาโดยที่เขาไม่ขยับร่างกายแม้แต่น้อย อีกทั้งดวงตาทั้งสองยังปิดสนิท
แมลงวันตัวหนึ่งไม่สามารถอดทนต่อจิตสังหารที่รุนแรงนั้นได้ มันพุ่งทะยานออกจากมุมห้องและบินผ่านหน้าของเยี่ยฉวนไปด้วยความเร็วสูง
ดวงตาของเขายังคงปิดสนิท ทว่าหูของเขากลับกระดิกตอบสนองเมื่อได้ยินเสียง ใบมีดพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงเฉียดผ่านลำตัวของแมลงนั้นในทันใด!
ราวกับรู้ตัวว่ากำลังจะเกิดอันตราย แมลงวันเร่งความเร็วของปีกจนถึงขีดสูงสุด
ครั้งนี้ใบมีดอีกเล่มพุ่งออกมาจากมือเยี่ยฉวนตัดปีกซ้ายของแมลงวันจนขาดครึ่ง!
แมลงตัวเดิมร่วงลงบนโต๊ะและส่งเสียงหึ่งๆ มันพยายามบินไปทางหน้าต่างอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันกลับบินส่ายไปมา
“หึ่งๆ!” ขณะที่แมลงวันตัวนั้นบินไปจนเกือบจะออกจากหน้าต่าง เยี่ยฉวนก็พ่นใบมีดออกจากปากลอยพุ่งตรงไปตัดกลางลำตัวจนขาดสองท่อน
“น่าเสียดายนักที่ข้ายังไม่สามารถควบคุมเคล็ดวิชานี้ได้อย่างชำนาญพอ”
เขามองซากแมลงบนขอบหน้าต่างพลางส่ายศีรษะก่อนเก็บใบมีดทั้งเก้าเล่ม เขาหยิบขวดแก้วใสที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู แม้เวลาจะผ่านไปสองวันแล้ว ทว่าแมลงวันอสูรในขวดก็ยังมีชีวิตอยู่! และมันกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำยาสมุนไพร ทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจในพลังความแกร่งของมัน
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าท้องฟ้ามืดลงั้แ่เมื่อใด แสงจันทร์สีนวลส่องประกายลงมา ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นนั้นมีกลิ่นจางๆ ลอยมาตามสายลม บรรดาแมลงที่หลบซ่อนตัวใน่กลางวันก็เริ่มบินออกมาและตรงไปยังพุ่มพืชสมุนไพรเพื่อดูดเอาความชื้นทันที
เยี่ยฉวนเขย่าขวดแก้วพร้อมกับเปิดฝาออก
แมลงวันอสูรที่ถูกขังอยู่ในขวดแก้วเริ่มดิ้นรนจนเกิดเสียงดังและบินออกมาอย่างรวดเร็ว มันต่างจากแมลงวันทั่วไปเพราะไม่บินไปเกาะต้นสมุนไพรใดๆ เลย แต่กลับบินตรงไปยังูเาที่อยู่ด้านหลังสำนัก
เยี่ยฉวนจึงเดินติดตามมันไปห่างๆ
ยาสมุนไพรที่หยดลงไปในขวดแก้วแม้จะดูเหมือนกับของเหลวทั่วไป แท้จริงแล้วมันให้ฤทธิ์มึนเมาสำหรับมนุษย์แต่เมื่อใช้กับแมลงก็ให้ผลเช่นเดียวกัน! ก่อนหน้านี้มันตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเยี่ยฉวนทำให้ไม่สามารถดูดเอาความชื้นจากสมุนไพรได้ ตอนนี้มันจึงบินกลับรังโดยไม่รอช้า
การปรากฏตัวของแมลงวันอสูรเป็เื่ที่แปลกยิ่ง เยี่ยฉวนจึง้าตรวจสอบอย่างละเอียดว่าเกิดจากสาเหตุใดกันแน่!
โดยปกติสำนักหมอกเมฆามีค่ายกลโบราณปกป้องอยู่ทำให้สัตว์ร้ายไม่กล้าเข้าใกล้ ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไป! เขามาถึงด้านหลังของูเาที่ทอดยาวออกไปหลายพันไมล์แล้ว ที่แห่งนี้มีอันตรายแฝงตัวอยู่ทุกหนแห่ง ทั้งยังมีสัตว์ร้ายหลายร้อยชนิดส่งเสียงคำรามระคนโหยหวนอยู่รอบๆ
เขาเดินตามอย่างสงบ ไม่รีบเร่ง
หลังจากติดตามแมลงวันอสูรมาครึ่งชั่วยาม เขาก็เดินมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง เยี่ยฉวนกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างพิจารณา ทันใดนั้นสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาตื่นตระหนกยิ่ง!
มันคือหุบเหวลึกไร้ก้น!
เมื่อมองลงไปในหุบเหวโดยมีเพียงความสว่างจากแสงจันทร์อันรางเลือน จะพบกลุ่มหมอกสีแดงฉานดุจเืลอยขึ้นมา เมื่อยืนอยู่บนขอบผาสูงชันเช่นนั้นเขาเริ่มควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้ ภายในอากาศมีพลังปราณหยางอันปั่นป่วนลอยอยู่ กลิ่นที่โชยมาตามลมชวนให้รู้สึกกังวลใจ รับรู้ได้ว่านั่นคือเศษซากของค่ายกลโบราณ
นั่น...หุบเขาัปีศาจ!
เยี่ยฉวนตามรอยแมลงวันอสูรไปจนถึงพื้นที่ต้องห้ามของเทือกเขาหมอกเมฆา!
หุบเขาัปีศาจมีอยู่ั้แ่ประมาณหนึ่งล้านปีก่อน สมัยาาโอสถหัตถ์ิญญาเริ่มก่อตั้งสำนักหมอกเมฆา มีเื่เล่าขานว่าก้นหุบเขานี้มีปราณหยางไหลเวียนอยู่มากเหตุเพราะมีัปีศาจถูกกักขังอยู่ในเหวลึกแห่งนี้! นับแต่นั้นนั้นมันก็กลายเป็สถานที่ลงโทษศิษย์ทรยศหรือศิษย์ที่กระทำผิดร้ายแรงจนต้องโทษปะา ใครเล่าจะรู้ว่ามีโครงกระดูกกองทับถมในหุบเขามากมายเท่าใดตามคืนวันผันผ่าน! หุบเขาแห่งนี้จึงถูกเปลี่ยนเป็สถานที่ต้องห้าม!
ก่อนเยี่ยฉวนจะติดอยู่ในสุสานเทพเ้า เขาเคยมาที่นี่แล้ว ตอนนั้นมันถูกเรียกว่าสถานที่ต้องห้ามแต่กลับไม่ดูน่าสะพรึงเท่านี้มาก่อน...เขายืนอยู่บนขอบหน้าผาพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้เลยว่า่หลายล้านปีที่ผ่านมามีสิ่งใดเกิดขึ้นที่ก้นเหวนั้น!
“ปราณหยางที่นี่เข้มข้นยิ่ง จริงอยู่ที่มันมีประโยชน์ต่อผู้ฝึกเคล็ดวิชาหยางวิสุทธิ์ แต่อย่ายืนบนหน้าผานานนักล่ะ หมอกที่ลอยขึ้นมาจากเหวลึกนั้นมีพิษ …” เสียงแหบแห้งดังขึ้น
เขาหันขวับไปตามเสียง พบเข้ากับชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ ชายผู้นั้นโพกศีรษะด้วยผ้าทรงสี่เหลี่ยมและสวมชุดสีเขียว คาดเดาได้ว่าเขาอาจเป็เพียงนักปราชญ์รูปงาม เนื่องจากพลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ในร่างเบาบางเกินไป! ชายผู้นั้นเดินคืบเข้ามาใกล้ ฝีเท้าและการหายใจของเขานั้นไร้เสียง แม้เยี่ยฉวนเริ่มฝึกตนใหม่ความทรงจำอื่นของเขาก็ยังคงแม่นยำ แต่เขาไม่อาจจำชายผู้นี้ได้ “เ้าเป็ใคร?!”
“ข้าเป็ใครงั้นหรือ?”
ชายชุดเขียวหัวเราะเยาะตนเอง เขาเผยสีหน้าขมขื่นก่อนกล่าวคำเบา “เ้าเรียกข้าว่าาุโลำดับเจ็ดก็ย่อมได้!”
จากนั้นชายชุดเขียวก็หมุนตัวจากไปโดยที่เยี่ยฉวนไม่ทันได้เอ่ยถามสิ่งใด การก้าวเดินของชายคนนี้ไม่รวดเร็วนักทว่าเขากลับหายไปภายในพริบตา
“าุโลำดับเจ็ดหรือ?” เยี่ยฉวนขมวดคิ้ว
สำนักหมอกเมฆามีผู้าุโเพียงห้าคน! แล้วจะมีาุโลำดับเจ็ดได้อย่างไร?!
ทันใดนั้นเสียงปะทุก็ดังขึ้น หมอกสีแดงฉานดุจเืพลันม้วนตัวขึ้นมาจากเบื้องล่างของหุบเหว พร้อมกันกับสายลมที่พัดเอาหมอกพิษปะทะเข้ากับใบหน้าของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว!
7K
