<เควสหลักบททดสอบของเหล่าผู้ถูกเลือก>
ระดับ : E
รายละเอียด : สังหารก็อบลิน 100 ตัว
รางวัล : อุปกรณ์เริ่มต้น 1 ชิ้น ค่าประสบการณ์ 50%
ขณะนั้นเองพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาพร้อมกับหน้าต่างขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นบนท้องฟ้า
[ขณะนี้มีผู้เล่นในเทอร่าทั้งหมด 3,495,726,041 คน]
[ผู้เล่นทั้งหมดในพื้นที่ 74,638 คน]
[ทำการอัญเชิญก็อบลินครั้งที่ 1 ทั้งหมด 20,000 ตัว]
“อะไรนะ! ก็อบลิน? มีตัวอะไรแบบนั้นจริงงั้นเหรอ” เซโน่พลันตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น
เฝ้ารอว่าก็อบลินมันจะเหมือนกับที่เขาเคยเห็นมาก่อนรึเปล่า
แต่คงจะมีเพียงเซโน่เท่านั้นที่ตื่นเต้น ตอนนี้ทุกคนมีสีหน้าหวาดวิตกกังวล
เควสบอกให้พวกเขาฆ่าก็อบลิน แสดงว่าพวกเขาจะต้องฆ่าสิ่งชีวิตเพื่อเอาตัวรอด
“นี้มันบททดสอบบ้าอะไนกัน! ให้พวกเราไปตายชัดๆ” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดด้วยความหวาดกลัว
ขณะเดียวกัน อยู่ตรงหน้าของพวกเขา ณ อีกฝั่งของทุกหญ้าห่างไปไม่ถึง 100 เมตร สิ่งมีชีวิตบางอย่างจู่ๆ ก็โผล่มาจากอากาศราวกับถูกสร้างออกมาทีละตัวสองตัว
สิ่งมีชีวิตตัวนั้นทั้งตัวเป็สีเขียว ใบหน้าอัปลักษณ์เกินกว่าจะบรรยาย มีใบหูยาวยื่นออกมา พวกมันมีส่วนสูงราว 60-80 เิเ ในมือของพวกมันถืออาวุธต่างๆ ที่ทำขึ้นจากกระดูกไม่ก็หิน สวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นและฉีกขาดจนดูไม่ได้
“นะ-นั้นมันตัวอะไร?”
“ก็อบลิน! มันคือก็อบลิน!”
คนที่ะโว่าก็อบลินนั้นเป็คุณลุงอ้วนคนหนึ่ง เหมือนเขาจะรู้เื่ราวของมอนสเตอร์พวกนี้มาอย่างดี
ส่วนคนอื่นๆ ได้แต่ทำหน้าหวาดกลัวและตื่นตระหนกกับสิ่งมีชีวิตแปลกใหม่ตรงหน้า
บางคนถึงกับกรีดร้องออกมา
“โอ้ นั้นคือก็อบลินงั้นเหรอ? เหมือนกับที่ฉันเคยเห็นในสื่อบันเทิง” ใบหน้าเซโน่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่ได้มีอาการตื่นตระหนกบนใบหน้าแม้แต่น้อย เนื่องมาจากผลของลักษณะเฉพาะ จูนิเบียว
เขามองดูหน้าเควสตรงหน้าและพูด “ฆ่าก็อบลินพวกนี้ 100 ตัวสินะ แต่…ไม่มีอาวุธให้หน่อยรึไงกัน?”
ก็อบลินแต่ละตัวถือมีดกระดูกหรือไม่ก็ขวานหินในมือ ส่วนพวกเขามีแค่ตัวเปล่า
ชายด้านข้างเซโน่ได้ยินสิ่งที่เซโน่พูดถึงกับหันไปมอง ‘หมอนี้มันไม่กลัวบางรึไงกัน นั้นมันมอนสเตอร์ฺของจริงเลยนะ’ เขาได้แค่ติดในใจ เมื่อเขามองดูก็อบลินพวกนั้นที่เหมือนกับหลุดออกมาจากในหนังแล้ว อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว
ก็อบลินถึงแม้จะตัวเล็กแต่พวกมันว่องไวและเ้าเล่ห์มาก
พวกเขามนุษย์สมัยใหม่จะมีใครบ้างที่สู้เป็? แถมให้สู้กับก็อบลินถืออาวุธอีก
คนส่วนใหญ่ถอยหลังเมื่อมองดูก็อบลินพวกนั้น
แต่ก็มีคนส่วนน้อยที่ไม่ถอย ซึ่งเป็ประเภทที่ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ
“นี้มันภาพโฮโรแกรมใช่ไหม? ไม่มีทางที่จะมีสิ่งมีชีวิตแบบนี้ในโลกหรอก! มันต้องเป็ภาพโฮโรแกรมแน่ๆ ต้องมีบริษัทไหนสักแห่งทดลองอะไรพวกนี้กับพวกเราแน่นอน!” ชายมาดนักธุรกิจอธิบายออกมา เขายื่นอยู่ด้านหน้าสุดเผชิญหน้ากับก็อบลิน บนหน้าของเขายังคงมีเหงื่อไหลออกมาแม้เขาจะอธิบายไปแบบนั้น
ชายคนนั้นเริ่มสังเกตเห็นบางอย่าง “พวกมันทำอะไรเราไม่ได้หรอก ดูสิ! เห็นไหม มันไม่ขยับด้วยซ้ำไป”
ใช่ั้แ่พวกก็อบลินโผล่ออกมาพวกมันก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย ราวกับเป็รูปปั้น
หลายคนที่ได้ยินและเห็นสิ่งที่ชายคนนั้นบอกเริ่มคล้อยตาม
“จริงด้วย เหมือนมันจะไม่ขยับจริงๆ หรือจะเป็ภาพโฮโรแกรมจริงๆ กัน?”
ทว่าวินาทีต่อมาเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหน้าต่างขนาดใหญ่บนท้องฟ้า
[บททดสอบคัดเลือก เริ่มต้น!]
ทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลงก็อบลินที่นิ่งเหมือนกับรูปปั้นพลันขยับทันที พวกมันหัวเราะก่อนจะวิ่งตรงมาทางนี้
“มันขยับ มันขยับแล้ว! หลีกไป ฉันไม่อยากตาย” ถึงแม้จะได้รับคำอธิบายว่ามันเป็เพียงโฮโรแกรมแต่คนส่วนมากยังคงกลัวอยู่ดี มันดูเหมือนจริงมากเกินไปสำหรับพวกเขา ดังนั้นปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า
คนจำนวนหนึ่งวิ่งถอยไปด้านหลังได้ไม่ถึง 50 เมตรพวกเขาก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่าง
“อั๊ก นี้มันอะไร? กำแพง?” คนนั้นเอามือแตะอากาศตรงหน้า มันมีกำแพงล่องหนอยู่ตรงหน้าของเขา
“มีกำแพง กำแพงอะไรไม่รู้”
“ปล่อยพวกเรานะ”
บางคนพยายามทุบกำแพงตรงหน้าแต่มันไม่ได้ผลแม้จะใส่แรงมากแค่ไหน มันเหมือนกับว่าพวกเขากำลังทุบอากาศ มันไม่ขยับเขยื้อนเลย
“ทุกคนอย่าไปกลัว มันแค่โฮโรแกรมเท่านั้น! กำแพงนั้นต้องเป็กำแพงอะไรสักอย่างที่ถูกโฮโรแกรมอำพรางไว้แน่” ชายมาดธุรกิจยังคงหาเหตุผลโน้มน้าวทุกคนให้สงบ
“หุบปาก! เอาแต่พูดมากั้แ่เมื่อกี้แล้ว แกจะอธิบายเื่ที่พวกเขามาจากหลายสถานที่และหลายประเทศได้ยังไงกันฮะ? นี้มันไม่ใช่ภาพโฮโรแกรมแล้ว มันคือความเป็จริง!” อีกคนหนึ่งทนไม่ได้และเถียงกลับไป
“เื่นั้น…ใช่! พวกเราอาจถูกลักพาตัวและเอาตัวพวกเรามาทดลองโฮโรแกรมพวกนี้ไง” ชายมาดธุรกิจมีเหงื่อออกทั่วใบหน้าพยายามหาข้ออธิบาย
“หุบ..” คนนั้นกำลังจะหันมาเถียงกลับ แต่เขาก็ต้องหยุดลงและหน้าถอนสีทันที
ขวานเล่มหนึ่งปักลงตรงหัวของชายมาดธุรกิจคนนั้น เืไหลออกมาจากหัวของชายมาดธุรกิจ ชายมาดธุรกิจตาเบิกกว้างและกรอกไปด้านขึ้นบน
ด้านหลังของชายมาดธุรกิจมีก็อบลินตัวหนึ่งเกาะอยู่ มันถือขวานเล่มที่ปักหัวของชายมาดธุรกิจและหัวเราะ
“เคี๊ยกๆ” มันดึงขวานออกจากหัวของชายมาดธุรกิจเืกระฉุดไปทั่ว จนไปโดนคนที่เถียงด้วย
“อ๊าาา ก็อบลินมันเป็ของจริง มันฆ่าคนไปแล้ว!” คนนั้นะโลั่นก่อนที่จะถูกก็อบลินอีกตัวใช้มีดแทงเข้ากลางอกทันที
แต่เสียงของเขาเหมือนกับประกาศแจ้งเตือน ทุกคนที่กำลังหนีอยู่นั้นต่างหันหลังมามอง
ภาพที่พวกเขาเห็นคือศพของคนสองคนและก็อบลินอีกนับสิบรุมล้อม
ไม่นานเสียงกรีดร้องก็ดังไปทั่ว พวกเขาเป็คนสมัยใหม่ไหนเลยจะเคยเห็นเืและอวัยวะภายในของมนุษย์มาก่อน บางคนถึงกับกุมท้องและอ้วกทันที
“ก็อบลิน! มันเป็ของจริง!”
“หนี! พวกเราต้องหนี ไม่มีทางสู้พวกมันได้หรอก ระบบหรืออะไรก็ช่าง ฉันขอถอนตัว! พาฉันออกไป”
“พระเ้า มันไม่ใช่เื่จริงใช่ไหม? พระผู้เป็เ้าบอกลูกทีว่านี้มันเป็ความฝัน”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและความโกลาหล เซโน่กลับสงบมากเขามีสีหน้าราบเรียบเมื่อมองดูเศษซากของมนุษย์ชาติพันธุ์เดียวกันกำลังถูกก็อบลินเอาอาวุธในมือทำลายร่างนั้น
เขาเดินตรงเข้าหาก็อบลินโดยไม่ลังเล
อะดรีนาลีนในร่างของเขาสูบฉีดต่อเนื่อง กำหมัดในมือแน่นจนได้ยินเสียง
กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาราวกับกำลังกู่ร้องเสียงดัง ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน
ก็อบลินตัวหนึ่งกำลังมุ่งตรงมาทางเขาพร้อมกับมีดในมือ
“เคี๊ยกๆ” มันหัวเราะเมื่อมองดูมนุษย์ที่กำลังหนีพวกมัน กระทั่งเสียงหัวเราะมันหยุดลงเมื่อมองดูมนุษย์คนหนึ่งกำลังตรงมาทางมัน ไร้ซึ่งความหวาดกลัวบนใบหน้า
เมื่อมันเห็นมนุษย์คนนี้มันพลันหงุดหงิด มันคำรามเสียงต่ำและกระโจนเข้าหามนุษย์คนนั้น
แน่นนอน มนุษย์คนนั้นคือเซโน่!
เขามองดูก็อบลินที่กำลังกระโจนเข้าหา ในสายตาเขาก็อบลินมันไม่ได้ไวอะไรเลย กลับกันมันช้าอย่างน่าประหลาดใจ เขาสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่งก่อนจะหลบมีดที่ตรงเข้าหาเขาหวังจะแทง่ท้อง
เซโน่เอียงตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย กำหมัดในมือแน่นก่อนจะเหวี่ยงหมัดนั้นเข้าตะบันหน้าก็อบลินตัวนั้นอย่างแรง “กร๊อบ” เสียงเหมือนกับกระดูกหักดังขึ้น
ร่างทั้งร่างของก็อบลินปลิวไปหลายเมตร ใบหน้าของมันยุบลงหลายเิเเป็รอยหมัดชัดเจน
พร้อมกันนั้นเสียงระบบพลันดังขึ้นในหัวของเซโน่
[สังหารก็อบลินอ่อนแอ ได้ค่าประสบการณ์ 1%]
[ภารกิจหลักคืบหน้า สังหารก็อบลิน 1/100 ตัว]
“เอ๊ะ? ตายเลยงั้นเหรอ?” เซโน่มองดูหมัดของตัวเองอย่างใ
ไม่คิดว่าก็อบลินจะอ่อนแอขนาดนี้ เขาใช้กำลังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ แต่ก็อบลินกลับตายไปในหมัดเดียว
“อืม ก็อบลินอ่อนแอ ไม่น่าละทำไมมันถึงอ่อนแอแบบนี้” เขาไม่แปลกใจแล้ว
การกระทำของเซโน่ดึงดูดสายตาของคนบางส่วนทันที แน่นอนคนตั้ง 70,000 กว่าคน มันจะต้องมีสักคนที่สักเกตเห็นการกระทำของเซโน่แน่นอน
“นั้นใครนะ? เขาสู้กับก็อบลินงั้นเหรอ? เอ๊ะ มันตายแล้ว?” เสียงของคนที่พูดดึงดูดคนโดยรอบทันที
“เขาฆ่ามันได้งั้นเหรอ? หรือว่ามันไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิดกัน?”
“เขาฆ่ามันได้ยังไง? ที่หน้าของก็อบลินมีรอยหมัด เขาเป็คนทำงั้นเหรอ?”
ท่ามกลางเสียงแจวจาวของผู้คน เซโน่หาได้สนใจไม่เขาเดินเข้าไปหาก็อบลินตัวนั้นและหยิบมีดกระดูกของมันขึ้นมา “ฉันจะตรวจสอบมันเหมือนกับในเกมได้ไหมเนี่ย?”
พร้อมกันนั้นเมื่อเขาพูดว่าตรวจสอบหน้าต่างใหม่พลันขึ้นมาตรงหน้าเขา
<มีดกระดูกผุพัง>
ประเภท : อาวุธ
ระดับ : ทั่วไป
เมื่อสวมใส่ได้รับ : - ค่าความแข็งแกร่ง +1
- ค่าความว่องไว +1
เอฟเฟคเพิ่มเติม : ไม่มี
ความคงทน : 9/10
เงื่อนไขการใช้งาน : ระดับผู้เริ่มต้นเลเวล 1 ขึ้นไป
รายละเอียด : มีดที่ก็อบลินเร่ร่อนมักใช้ มีดพวกนี้สร้างขึ้นมาจากระดูกสัตว์ทั่วไปจึงมีอายุใช้งานไม่มากนัก
“ของทั่วไประดับต่ำสุดสินะ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าหมัดเปล่า” เซโน่ลองควงมีดในมือ
เขาเคยฝึกใช้มีดมาอยู่บ้างเพื่อป้องกันตัว แถมการศึกษาศาสตร์การต่อสู้ไว้ก็เป็อีกหนึ่งวิธีทำให้เขากลายเป็คนที่แข็งแกร่งสุดได้ ดังนั้นตลอดเวลาหลายสิบปีมานี้เขาฝึกศาสตร์การใช้อาวุธหลายประเภทมาก
ถึงจะเป็แบบนั้นระบบก็ยังให้ค่า ความชำนาญ ของเขาแค่ 3 เท่านั้น ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ
เท่าที่เขาสักเกต แต้ม 5 คือสูงสุดของเลเวลหนึ่งแล้ว ดังนั้นแต้ม ความชำนาญของเขามีแค่สามก็แสดงว่าเขาไม่ได้ชำนาญอย่างที่เขาคิด “ดูเหมือนจะต้องฝึกให้หนักกว่านี้แล้ว”
พูดจบเขาก็แทงมีดไปด้านข้าง เสียง “ฉึก” คล้ายกับแทงทะลุอะไรบางอย่างดังขึ้น
เซโน่หันไปมองมันคือก็อบลินอีกตัวหนึ่ง ซึ่งแอบย่องเข้ามาหาเขาจากด้านข้าง
มีดของเขาแทงทะลุหัวของมันอย่างแม่นยำ
“คิดว่าฉันจะเหม่อจนไม่ได้ระวังตัวระไง” เซโน่ดึงมีดออกพร้อมกับเืไหลทะลักออกมา
[สังหารก็อบลินอ่อนแอ ได้ค่าประสบการณ์ 1%]
[ภารกิจหลักคืบหน้า สังหารก็อบลิน 2/100 ตัว]
จากนั้นเซโน่ก็เริ่มไล่ฆ่าก็อบลินทุกตัวที่ดาหน้าเข้าหาเขาอย่างไร้ปรานี มีดในมือของเขาเคลื่อนไหวราวกับงู รวดเร็วและแม่นยำ ทุกการฟันจะตรงปาดคอหอยของก็อบลินตลอด
แถมเขายังเคลื่อนไหวตัวเองตลอดเวลา หลังจากฆ่าตัวหนึ่งเสร็จก็ไปตัวถัดไปทันที
ก็อบลินเองก็เริ่มปรากฎตัวจากอากาศเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน
จาก 3 ตัวกลายเป็ 5 ตัวและ 8 ตัวกระทั่งตอนนี้เซโน่ฆ่าไปมากกว่า 13 ตัวแล้ว
คนโดยรอบเห็นว่าเซโน่สามารถฆ่าก็อบลินได้อย่างง่ายดายพวกเขาก็เริ่มมีความหวังมากขึ้น
คนที่ตั้งสติได้ดีสุด พวกเขาวิ่งไปยังศพของก็อบลินที่เซโน่ฆ่าไว้และหยิบอาวุธของพวกมันขึ้นมา
“คราวนี้ก็มาสิวะ ไอ้พวกอัปลักษณ์” ชายคนหนึ่งสภาพไม่ต่างจากนักเลงพูดอย่างโอ้อวดพลางถือขวานหินในมือ
ก็อบลินบางตัวตอบสนองทันที มีสองตัวเข้าหาชายนักเลงคนนั้น “เคี๊ยกๆ” พวกมันหัวเราะกับความพยายามของมนุษย์ตรงหน้า ก่อนจะกระโจนเข้าหาเขาทันที
ก็อบลินตัวหนึ่งฟาดขวานหินเข้าใส่ชายนักเลง ด้านชายนักเลงเองก็ใช้ขวานรับได้อย่างทันท่วงที
เขารู้สึกตกตะลึงเนื่องจากพละกำลังของก็อบลินไม่ใช่เล่นๆ แต่สุดท้ายเขาก็หยุดได้
“ฮะ ก็ไม่เห็นเท่าไหร่ นี้หว่า…” ทว่าเขาพูดไม่ทันจบเขาพลันรู้สึกเจ็บตรง่ท้อง
เขาก้มมองดู มีก็อบลินตัวหนึ่งใช้มีดแทงทะลุท้องของเขา
มันหันขึ้นมามองชายนักเลง ยิ้มและหัวเราะ “เคี๊ยกๆ”
“อ๊าาา เจ็บ! ถอยไปนะเว้ย” ชายนักเลงถีบก็อบลินตัวนั้นออกไป
จากนั้นเขาก็กุม่ท้องของตัวเองแน่น “ทำไมถึงเป็แบบนี้กัน? ทำไมหมอนั้นถึงฆ่าพวกมันได้ง่ายขนาดนั้น!” ชายนักเลงหันมองดูเซโน่ที่กำลังไล่ฆ่าก็อบลินอย่างกับว่ามันเป็เพียงขยะ
“ฉันเองก็ทำได้” ชายนักเลงกุมท้องของตัวเองและตรงเข้าหาก็อบลิน
“ตาย!!” เขาฟาดขวานเข้าใส่ ก็อบลินที่แทงเขาสุดแรง
ก็อบลินตัวนั้นพึ่งลุกขึ้นได้จากการถูกถีบ เมื่อมันตั้งหลักได้ขวานก็ตรงเข้าหามันเป็ที่เรียบร้อย
“แผละ” ตัวของก็อบลินตัวนั้นถูกขวาดทุบเข้าอย่างแรงจนแตก
“ฆ่าได้แล้ว? ฉันฆ่ามันได้แล้ว!” ชายนักเลงหัวเราะออกมา
“เอ๊ะ?…” ทว่าเขาหัวเราะได้ไม่เท่าไหร่เขาก็พลันรู้สึกเจ็บที่หัว
ไม่นานสติของเขาก็ค่อยๆ หายไปและล้มลง ปรากฎเป็ก็อบลินตัวแรกที่ถือขวานมันฟาดขวานเข้าใส่ชายนักเลงคนนั้นจนตายไปในครั้งเดียว
ภาพลักษณะเดียวกันเกิดขึ้นทั่วทุ่งหญ้าแห่งนี้ พวกเขาคิดไปเองว่าก็อบลินนั้นไม่ได้แข็งแกร่งและเร็วเหมือนที่พวกเขาคิด แต่พวกเขาคิดผิด ก็อบลินนั้นแข็งแกร่งมากแต่ที่ดูเหมือนพวกมันอ่อนแอนั้นเป็เพราะชายคนเดียว
ชายคนนั้นแข็งแกร่งเกินไป จนดูเหมือนกับว่าพวกก็อบลินอ่อนแอเพียงเท่านั้น
173
