“คุณอีธานครับ แฟ้มประวัติพนักงานส่วนรีเชฟชั่นครับ” ทอมสัน เข้ามาในห้องทำงาน แล้วยื่นเอกสารแฟ้มประวัติที่ชายหนุ่มได้ขอไปให้
“ขอบใจมาก” อีธาน ยื่นมือไปรับแฟ้มเอกสารดังกล่าว และเมื่อทอมสัน ทำตามคำสั่งเสร็จแล้ว ก็เดินออกจากห้องไป อีธาน ไล่ดูแฟ้มประวัติตรงหน้าและก็เจอแฟ้มของผู้หญิงคนที่เขาสะดุดตา
ซึ่งเธอผู้นี้มีชื่อว่า วทัญญา เกริกไกร ‘อายุ 25 ปี สูง 162 น้ำหนัก 48 กม. สถานะ โสด’ พอ อีธาน ไล่อ่านมาถึงตรงนี้ก็ยิ้มพรายขึ้นทันที
“หึหึ! ยังโสดซะด้วย” ชายหนุ่มกล่าวพึมพำกับตัวเอง แล้วไล่อ่านประวัติหญิงสาวไปเรื่อยๆ จนจบ ก็เงยหน้ามองไปข้างหน้าอย่างครุ่นคิดพร้อมกับอมยิ้มในหน้า
เมื่อถึงเวลาพักทานอาหารกลางวัน พนักงานต่างพากันไปทานข้าวกันที่ ห้องอาหารสำหรับพนักงาน ราคาอาหารจะถูกกว่าท้องตลาดทั่วๆ ไปมาก
“คุณอีธานครับ จะไปทานข้าวข้างนอกหรือจะให้ผมโทรสั่งขึ้นมาให้ทานข้างบนครับ?” ทอมสัน เข้ามาในห้องทำงานของ อีธาน แล้วเอ่ยถามขึ้น
“ฉันจะลงไปทานที่ห้องอาหารสำหรับพนักงาน นายก็ควรไปด้วยนะ” อีธาน เงยหน้าขึ้นมาการอ่านเอกสาร มองมาที่ ทอมสัน ก่อนจะกล่าวขึ้น
“ครับคุณอีธาน” ทอมสัน ขานรับ
สักพัก อีธาน ก็ลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะทำงาน
“ป่ะ! ไปกัน” อีธาน เอ่ยชวนบอดี้การ์ดคู่ใจของตนให้ออกเดินไปทานข้าวกัน ทั้งสองจึงเดินออกจากห้องทำงานแล้วเดินตรงไปยังลิฟต์ เพื่อลงไปยังชั้น สิบสอง ซึ่งจัดเป็ห้องอาหารสำหรับพนักงาน ส่วนห้องทำงานของ อีธาน นั้นจะอยู่ที่ชั้นยี่สิบเก้า
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสิบสอง ทั้งสองหนุ่มก็ก้าวออกจากลิฟต์ ตรงเข้าไปในห้องอาหารสำหรับพนักงาน พนักงานที่กำลังทานอาหารอยู่ และกำลังซื้อหาอาหารต่างพากันหันมามองเป็ตาเดียวกัน ก็จะไม่ให้มองได้ยังไงล่ะก็ชายหนุ่มทั้งสองน่าตาหล่อใช่เล่นที่ไหน แถมยังหุ่นงี้ก็ทำให้ผู้หญิงเกือบทุกคนแทบใจละลายเลยที่เดียว แต่คงไม่รวม วทัญญา เพราะหญิงสาวไม่ได้มองใครเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก
“คุณอีธาน กับบอดี้การ์ดของเขานี่ก็หล่อไม่แพ้กันเลยเนอะ” อรษา เอ่ยขึ้นแต่สายตายังหันไปมองจ้องสองหนุ่มอยู่ไม่วางตา และแถมยังทำตาเพ้อฝันล่องลอยไปไกลอีกต่างหาก
“หึหึ! เอ้าๆ เธอก็มัวแต่มองพวกเขาอยู่นั้นล่ะ อิ่มข้าวแล้วเหรอย่ะ หรือว่าได้มองเขาก็อิ่มแล้วน่ะ” วทัญญา หันไปมองสองหนุ่มชาวต่างชาติ ที่เดินเข้ามาในห้องอาหารสำหรับพนักงานนิดหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาลงมือทานข้าวต่อ และกล่าวล้อๆ เพื่อนอย่างเสียไม่ได้
“ญาก็! มองมันไม่อิ่มท้องหรอก แต่มันอิ่มใจย่ะ ถ้าได้มานอนกอดสักคืน คงจะดีนะ ว่ามั้ย!” อรษา เอ่ยเพ้อยังไม่หาย
“อาการหนักนะเราน่ะ” วทัญญา ส่ายหน้าให้กับความเพ้อฝันของเพื่อน แล้วก็ลงมือทานข้าวในจานต่ออย่างไม่คิดจะสนใจ
“ขอพวกผมนั่งด้วยคนนะครับ” อีธาน เอ่ยขอกับสองสาว
“เอ่อ! เชิญค่ะ เชิญนั่งค่ะ”
วทัญญา เงยหน้าขึ้นมองคนที่เอ่ยขอที่นั่ง ต้องสะดุดกับสายตาที่เขามองเธอมาอยู่ก่อนแล้ว วทัญญา จึงเสมองหน้าอกแกร่งของ อีธาน เพราะรู้สึกวูบวาบในร่างกายยังไงบอกไม่ถูกเมื่อสบตากับเขา ก่อนจะเอ่ยเชิญทั้งสองหนุ่ม แล้วหันมามองหน้า อรษา เหมือนกับจะส่งกระแสจิตกันว่า พวกเธอพูดถึงพวกเขาดังไปหรือเปล่า เลยทำให้พวกเขาเข้ามานั่งทานข้าวด้วยซะเลย
“พวกคุณชื่ออะไรกันบ้างครับ” อีธาน หันไปถามชื่อ วทัญญา ซึ่งจริงๆ เขารู้ชื่อเ้าหล่อนอยู่ก่อนแล้ว เพราะพึ่งอ่านประวัติมาหมาดๆ แต่ถามออกไปเพราะอยากฟังเสียงหวานๆ และอยากทำความคุ้นเคยกันให้มากกว่านี้
“ชื่อวทัญญาค่ะ” หญิงสาวจึงแจ้งชื่อของตนให้ อีธาน ได้รับทราบ
“แล้วคุณล่ะครับ ชื่ออะไร?” เมื่อ อีธาน ได้รับทราบชื่อของคนที่นั่งข้างตัวแล้ว จึงหันมาถาม อรษา บ้าง เพื่อจะได้ดูว่าไม่เป็การเจาะจงที่จะถามแต่หญิงสาวข้างๆ ตัวจนเกินไป
“ชื่ออรษาค่ะ หรือเรียก อร ก็ได้นะคะ” อรษา เอ่ยตอบและส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มเลยในคราวเดียวกัน
“แล้วคุณมีชื่อเรียกง่ายๆ ไหม?” อีธาน ส่งยิ้มตอบกลับให้ อรษา ก่อนจะหันกลับมาถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างตัว
“เรียก ญาก็ได้ค่ะ” วทัญญา กล่าวตอบออกไปอย่างเสียไม่ได้
“ผมอีธาน พวกคุณคงจะรู้จักผมแล้วนะ และนี้ทอมสัน เขาเป็ทั้งเลขาและบอดี้การ์ดของผม” อีธาน กล่าวแนะนำตัวและเลยแนะนำ ทอมสัน ให้สองสาวได้รู้จักด้วย
“สวัสดีครับสาวๆ” ทอมสัน ทักทายสองสาวพร้อมกับส่งยิ้มให้ด้วย
“สวัสดีค่ะคุณทอมสัน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” สองสาวเอ่ยขึ้นเกือบจะพร้อมๆ กันเลยทีเดียว
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ” ทอมสัน กล่าวและส่งยิ้มโปรยให้กับสองสาวอีกครั้ง
“คุณทำงานที่นี้มานานหรือยัง?” อีธาน ถามทั้งสองสาว
“เราสองคนทำงานมาได้เกือบจะห้าปีแล้วค่ะ” ซึ่งเป็ อรษา เป็คนกล่าวแจ้งออกไป ส่วน วทัญญา ก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวจนอิ่ม
“อรอิ่มยัง ไปกันเถอะ” วทัญญา เอ่ยถามเพื่อนเมื่อเห็นว่า อรษา ได้วางช้อนลงเรียบร้อยแล้ว แต่ยังคงเม้ามอยกับสองหนุ่มชาวต่างชาติอยู่นั้นแหละ
“อิ่มแล้ว แต่เธอจะรีบอะไรกันนักหนายะ” อรษา ตอบพร้อมเหน็บเพื่อนเข้าให้ เพราะรู้สึกขัดใจที่ วทัญญา ขัดจังหวะการคุยของเ้าหล่อน
“ถ้าเธอไม่ไป ฉันจะไปแล้วนะ” วทัญญา พูดอย่างงอนๆ เพื่อน
“เอ้าๆ ไปก็ไป ชอบขัดฉันอยู่เรื่อยเลยเธอนี่” อรษา กล่าวตำหนิเพื่อนแต่ไม่จริงจังนัก
“พวกเราขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ”
วทัญญา เอ่ยกับสองหนุ่ม สายตาก็ยังสะดุดกับสายตาของ อีธาน อีกแล้ว เขาช่างขยันทำให้เธอวูบวาบ ใจสั่นหวิวทุกทีสิน่า วทัญญา ลุกขึ้นถือจานข้าวของตัวเอง เดินออกมาจากโต๊ะนั่งรับประทานอาหารนั้น เพื่อเดินเอาจานข้าวไปเก็บยังที่ที่จัดไว้ให้พนักงานนำจาน ชาม ช้อน ซ้อม และแก้วน้ำ ที่ใช้แล้วมาเก็บไว้
“อรไปก่อนนะคะ” อรษา ก็กล่าวขึ้นบ้าง ก่อนจะลุกขึ้นเดินตาม วทัญญา ไป อีธาน มองตามร่างบางของ วทัญญา ไปจนลับสายตา
“เ้านายชอบเธอเหรอครับ?” ทอมสัน ถามผู้เป็เ้านายยิ้มๆ อีธาน หันมามองต้นเสียงที่ถามนิดหนึ่ง
“อืม! เธอน่ารักดี” ก่อนจะตอบรับคำถามนั้นแต่โดยดี
๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1703544264_5400509.webp)
2.72M
![ซีรีส์ซิง 7 | เพื่อนโดนพ่อ [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772043476_90157645.webp)
