ตอนที่ 3
บริเวณโถงด้านล่างภายในโรงแรม‘แกรนด์ กุลบดีวงศ์’ มีแเื่มากหน้าหลายตาจากคณะทัวร์ของประเทศจีน กำลังเข้าเช็คอินท์พนักงานของโรงแรมกำลังต้อนรับอย่างขะมักเขม้น จนดูเหมือนวุ่นวาย
แต่ภายในห้องทำงานชั้นบน มีแต่ความเงียบรอบกายชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักโซฟา บนโต๊ะรับแขกมีขวดวอดก้าตั้งอยู่เขายกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว
เขาโทรศัพท์กลับไปที่บ้านป้าแจ่มเป็คนรับสายแล้วก็รายงานถึงความคืบหน้าตามที่เขาสั่งไว้นั่นก็คือคุณนงพะงายังคงเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง
พอเกิดเื่คุณกำธรออกไปพร้อมกับพวงแสดโดยที่คนในบ้านก็ไม่รู้ว่าทั้งคู่ไปไหน แต่เท่าที่ป้าแจ่มสังเกตพฤติกรรมของพวงแสดจึงเห็นได้ว่าท่าทางของแม่สาวรับใช้ดูออกอาการเนื้อเต้นตัวสั่น
แม้ป้าแจ่มจะเล่าไม่กระจ่างนักโดยที่เนื้อความนั้นเป็จริงหรือเท็จก็ไม่อาจทราบแต่ใจเขาก็ร้อนรนจนเกือบจะเป็ไฟลุกนึกเกลียดชังผู้เป็ตากับผู้หญิงที่เขามองหล่อนเป็เพียงแค่ ‘ขี้ข้า’
พวงแสดในสายตาของเขาก็คงเปรียบเสมือนกิ้งก่าได้ทอง เมื่อผู้เป็นายสวมใส่สิ่งของล้ำค่ามันก็ทำท่าชูคอผยอง ประหนึ่งว่ามันคือผู้เลอเลิศ สันนิษฐานได้จากรูปการที่ควรจะเป็
ผู้หญิงก็คงไม่ต่างกันสักคน!
พอเห็นคนร่ำรวยมีทรัพย์สมบัติมากมายแม้ชายผู้นั้นจะหนังเหี่ยวย่นจนเนื้อตัวร่วงโรยไปตามกาลเวลาแต่ผู้หญิงพรรค์นั้นที่เขาตราหน้า ก็ไม่อาจละทิ้งความโลภจนยอมใช้ร่างกายเข้าแลก
นึกแล้วก็สะท้อนใจตน...จะมีหญิงใดสักคนที่ไม่เห็นคุณค่าของเงินเหนือกว่าสิ่งอื่นใดบ้างเพราะบรรดาสาวสวยแต่ละนางที่เขารู้จัก ทุกคนล้วนเข้ามาสนิทสนมกับเขาเพียงเพราะรูปสมบัติทรัพย์สมบัติที่เขามีเชิดหน้าชูตา
ดังนั้นไม่ว่าจะมีสาวสวยสักกี่คนเข้ามารายล้อมผู้หญิงพวกนั้นจึงถูกตีค่าเป็เพียง ‘ดอกไม้ริมทาง’
แล้วห้วงคำนึงก็ปรากฏใบหน้ามนคิ้วเรียวยาวรับกับดวงตากลมโต แม้ในขณะที่เ้าตัวกำลังทำตาวาวเอาเื่อีกทั้งเรียวปากอิ่มที่ขบเม้มเหมือนคนขี้หงุดหงิดแต่ก็ไม่ชัดเจนเท่ากับปลายจมูกเชิดจนดูเป็คนหัวรั้น
หน้าตาของชมพูรักลอยมาวนเวียนในความคิด แม้เขาจะเพิ่งพบหล่อนแค่สองครั้งในรอบวันแต่บางอย่างกลับทำให้เขารู้สึกสะดุดตาสะดุดใจประหนึ่งเจอดอกไม้ที่กำลังเริ่มผลิบาน สีชมพูของกลีบดอกสวยหวานจนตื่นตา
แต่ความคิดที่พึงใจก็โผล่มาเพียงแวบ ความรู้สึกหม่นมัวกลับเข้ามาแทนที่เมื่อเขาตัดสินผู้หญิงทุกคนว่าคงไม่ต่างกัน
ชมพูรักก็คงเป็เหมือนผู้หญิงทุกคนในโลกนี้นั่นล่ะ!
ในขณะที่กงจักรรินวอดก้าใส่แก้วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาดูหน้าจอจึงเห็นว่าเป็เบอร์ของหนึ่งในดอกไม้งาม
“อยู่ที่ไหนคะทูนหัว”
กงจักรลอบถอนใจเพราะรู้ว่าการมาหาของหญิงสาว สุดท้ายก็คงจบลงที่เื่เดิมๆ ไม่ว่าจะเป็เื่ ‘เซ็กส์’หรือเื่ ‘เงิน’
“ผมอยู่ที่ทำงาน พลอยจะมาหาผมเหรอ”
“ไม่ใช่แค่จะมาหานะคะ แต่ว่าตอนนี้พลอยอยู่ใกล้ๆคุณแล้ว”
ชายหนุ่มวางแก้วลงบนโต๊ะยืดตัวขึ้นหันหลังกลับไป จึงพบว่าพลอยพิมพ์ยืนอยู่ด้านหลังโซฟานั่นเองหล่อนโผเข้ากอดเขาอย่างเอาใจ หน้ายิ้มระรื่นแล้วก็หอมเขาไม่รู้กี่ครั้งเหมือนกับคนที่ห่างเหินกันมานาน ทั้งที่ความจริง เมื่อวานก็เพิ่งพบหน้ากันแท้ๆ
“คิดถึงจังเลยค่ะทูนหัว”
พลอยพิมพ์ขยับกายลงนั่งข้างชายหนุ่มเนื้อตัวเบียดชิดจนเกือบจะนั่งบนตักแล้วด้วยซ้ำ มือทั้งสองข้างของหล่อนคล้องแขนเขาไว้แแ่เมื่อสบตาก็เห็นว่าดวงตาคู่หวาน ฉ่ำปรือยามมองตอบมา
เขาฟังคำนี้จากปากหญิงสาวจนชินไม่รู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยิน หรือนึกเคลิ้มไปกับคำหวานหูเพราะมันก็คงเป็คำปะเหลาะที่หล่อนใช้จนคุ้นปาก
เขานึกเช่นนั้นเพราะพลอยพิมพ์เป็คนมีเสน่ห์ หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราดวงตาหวานหยาดเยิ้มแม้ขอบตาจะเข้มจนดูคมดุยิ่งยามที่หล่อนเผยอปากอันอวบอิ่มเข้ามาใกล้เขาเชื่อว่าผู้ชายทุกคนคงจะละลายเป็เหมือนเทียนไขถูกไฟลน
แต่สำหรับเขาแม้พลอยพิมพ์จะเป็สาวสวยต้องตาต้องใจชายหนุ่มมากหน้าเพียงไรแต่หล่อนก็เป็เพียงแค่ดอกไม้งามที่ปักในแจกันได้เพียงชั่วครั้งจะให้ถือไว้เพื่อดอมดม ก็เกรงว่าหนามแหลมของมันจะทิ่มมือ
พลอยพิมพ์เป็เหมือนดอกกุหลาบที่มีกลีบใสดั่งประกายของพลอยสุกเท่านั้น...นั่นเป็เพราะข่าวคราวในตัวหล่อนที่เข้าหูเขามาเป็ระยะทำให้เขาปักใจเชื่อว่าอาชีพนักแสดงของหล่อน กำลังจะอับแสงลงในไม่ช้า
‘ดาราตกอับ’ คำนี้เขาได้ยินมาจากปากของคนขี้นินทาอย่างกมลา
“ยังไม่เห็นตอบพลอยบ้างเลย ว่าคิดถึงกันบ้างหรือเปล่า”
“เมื่อวานพลอยก็เพิ่งถามผม วันนี้จะถามทำไมอีก มันเซ้าซี้น่ารำคาญพลอยก็รู้ว่าผมไม่ชอบ”
หญิงสาวหน้าหงิกทันตาแต่ก็ระงับอารมณ์ ปรับสีหน้าให้เป็ปรกติ “วันนี้พลอยมีข่าวดีจะบอกคุณด้วยนะคะ พลอยกำลังจะได้งานชิ้นใหม่”
“พลอยจะได้เป็พรีเซนเตอร์ประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวของกรุงเทพฯด้วยนะคะเห็นว่าทางกระทรวงการท่องเที่ยวจะโปรโมตกรุงเทพฯให้เป็วิมานแห่งเมืองช้อปปิ้งแล้วก็้าพวกนางแบบนายแบบไปเป็โลโก้ถ่ายประจำสถานที่ต่างๆที่สำคัญ”
กงจักรไม่ได้มีสีหน้าตื่นเต้นขึ้นกว่าเดิมกลับมองเห็นว่าเป็เื่ธรรมดาที่หล่อนจะได้งาน “ดีใจด้วยนะครับ”
“ยังไม่หมดค่ะ ข่าวดีกว่านี้ก็คือ ทางกระทรวงฯเขาจะโปรโมตโรงแรมชื่อดังในเมืองกรุงด้วยน่ะสิคะแล้วโรงแรมของคุณก็เป็หนึ่งในไม่กี่โรงแรมที่เขาเลือกให้เป็ดาวเด่นในงานนี้”
พลอยพิมพ์ยิ้มกริ่ม“แล้วเขาก็เลือกให้พลอยเป็นางแบบประจำโรงแรมของคุณ”
“ทำไมเขาถึงเลือกพลอยล่ะ”
ฝ่ายหญิงไม่ตอบเผยรอยยิ้มเจือจางเป็เชิงยั่วยวน แล้วลงนั่งที่ตักของเขา สองแขนคล้องรอบคอใบหน้าอยู่ห่างเพียงคืบ ดวงตาคู่หวานฉ่ำปรือ
“เพราะว่าพลอยเหมาะกับทุกสิ่งที่เป็ของทูนหัวน่ะสิคะ”
.............................................
23K
![ข้าก็แค่กลั่นลมปราณ 3,000 ปี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649043154_75764459.webp)