เหล่าสามีเจ้า ข้าจะจัดการให้เอง

จางหย่งอ้ายได้แต่ถอนหายใจมองดูกล่องดำสนิทนี้อย่างปลดปลง ก่อนจะเงยหน้ามองหลานถงอวี้ที่ก้มหน้าลง พลางคิดกับตนเองในใจ

ผมของเขาดกดำทั้งยังเงางาม เขาคงรักผมของเขามาก หากปักปิ่นอันนี้ รับรองว่าจะยิ่งทำให้เขาหล่อเหลาแน่นอน

ในเมื่อเขาไม่คิดจะอยากดู อย่างนั้นก็เปิดให้คนทั้งหมดดูก็แล้วกัน

จางหย่งอ้ายเห็นเขาไม่หือไม่อือ ก็คร้านจะสนใจพ่อพระเอกคนนี้ เธอเปิดกล่องยาวออกดู ก็รู้สึกพึงพอใจต่อฝีมือหวังลู่เอิน

ทั้งที่ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์ล้ำสมัย แต่เขาก็สามารถเจียระไนพลอยไพลินและเพชรออกมาได้ สมกับเป็๲ช่างฝีมืออันดับหนึ่งจริง ๆ จึงหันไปชมเขา

"เหมือนฝีมือของเ๽้าจะสูงขึ้นอีกขั้นแล้ว"

"เป็๲เพราะองค์หญิงมอบโอกาสให้ทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ"

หวังลู่เอินประสานมือค้อมศีรษะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ภูมิใจ หากแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการดีใจออกนอกหน้านัก

จางหย่งอ้ายหยิบปิ่นขึ้นมามองดูชัด ๆ แล้วก็นึกเสียดายในใจ

พลอยไพลินสีแดงก้อนนี้ต้องมีขนาดใหญ่มากแน่ ๆ เสียดายการเจียระไนของที่นี่ยังไม่ดีพอ ไม่อย่างนั้นปิ่นไพลินแดงนี้จะต้องงดงามกว่านี้แน่

ไหนจะเพชรนี่อีก หากเจียระไนดี ๆ น้ำต้องงามแน่นอน 

ไม่รู้ว่าเศษที่เหลือจากการทำปิ่นจะยังมีหรือเปล่านะ 

คิดแล้วจึงเงยหน้าถามหวังลู่เอิน โดยไม่ทันสังเกตว่าคนอื่น ๆ จับจ้องมองปิ่นสีแดงสะดุดตานี้อย่างอึ้งงันกันไปทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่องค์หญิงจางฟางเจิน

"พลอยและเพชรที่เหลือเ๯้าไม่ได้ทิ้งไปใช่หรือไม่"

"ไม่ขอรับ"

หวังลู่เอินรีบตอบทันใด ทั้งยังกล่าวต่อในใจ

ผู้ใดจะกล้าทิ้งอัญมณีที่ทั้งชีวิตก็เพิ่งเคยเห็นทิ้งไปได้เล่า ว่าแต่พลอยคืออัญมณีสีใดและเพชรคืออัญมณีสีใด เหตุใดองค์หญิงทรงทราบว่ามันเรียกขานว่าอย่างไร

"เช่นนั้นก็ดี ไว้ตอนบ่ายข้าจะไปดูสักหน่อย"

จางหย่งอ้ายอยากไปดูว่ามันเหลือแค่ไหน จะได้ออกแบบเครื่องประดับต่าง ๆ มอบให้จางหงเวย มารดาขององค์หญิงบ้าง 

อย่างน้อยก็เป็๞การแสดงความกตัญญูแทนองค์หญิง

หลานถงอวี้ที่ถูกหลี่ซีม่อเอื้อมมือมาชี้ไปทางด้านองค์หญิง ก็ได้แต่มองตามนิ้วที่ชี้ไปของเขา จึงได้เห็นปิ่นปักผมหรูหราที่สุดที่เขาเคยเห็นมา

ขนาดเครื่องประดับผมของท่านชายสูงศักดิ์ เขายังไม่เคยเห็นที่งดงามและประณีตเท่านี้มาก่อนเลย

เครื่องประดับราคาแพงเ๮๣่า๲ั้๲ หากไม่ทำจากหยกเนื้อดีก็ทำจากทองคำ หากจะกล่าวว่ามันคือวัสดุที่ใช้ทำลูกปัดก็ไม่น่าจะใช่ 

ทุกคนต่างไม่เคยเห็นอัญมณีสีแดงเช่นนี้มาก่อน 

"น้องสาว ขอข้าดูปิ่นสักหน่อยได้หรือไม่"

องค์หญิงจางฟางเจินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขอดูอย่างตื่นเต้น

"ได้สิเพคะ อย่างไรมันก็จะถูกใช้โดยถงอวี้ ของของเขาย่อมหมายถึงของของพี่สาวด้วยอยู่แล้ว"

จางหย่งอ้ายมอบปิ่นนั้นให้ไปพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงละมุนอ่อนหวาน

องค์หญิงจางฟางเจินมองดูอย่างชื่นชม ไม่ว่าจะเป็๞อัญมณีสีแดงที่เป็๞เนื้อเดียวกันทั้งหมด หรือว่าจะเป็๞ลวดลายที่ถูกสลักเป็๞รูปพยัคฆ์คาบแก้ว

นางนำปิ่นขึ้นมามองดวงแก้วนั้นใกล้ ๆ ก็ได้แต่แปลกใจว่าเหตุใดแก้วถึงได้หนาถึงเพียงนั้น ทั้งยังดูเล่นกับแสงได้เป็๞อย่างดี ไม่เหมือนแก้วใสที่หาได้ยาก

แก้วใสพวกนั้นล้วนได้มาจากการออกสำรวจทะเล ในทะเลมีเรืออับปางอยู่หลายลำ เพียงแต่แก้วใสบอบบางมาก กระทบนิดหน่อยก็แตกหักเสียหาย ไม่คาดว่าจะสามารถนำมาหลอมกลายเป็๞ทรงกลมเล็ก ๆ เช่นนี้ได้

ด้วยความสงสัย จางฟางเจินจึงเอ่ยปากถามกับหวังลู่เอิน

"ท่านหวัง ท่านทำเช่นไรถึงทำให้แก้วใสเป็๞ทรงกลมเช่นนี้ได้ ทั้งยังดูไม่เปราะบางเพียงนั้นด้วย"

หวังลู่เอินหันไปมององค์หญิงจางหย่งอ้าย เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เขาจึงเอ่ยปากตอบ

"นั่นมิใช่แก้วใสพ่ะย่ะค่ะ มันเป็๲อัญมณีพิเศษที่องค์หญิงหย่งอ้ายให้คนไปดำน้ำเสาะหามาจากใต้ทะเลพ่ะย่ะค่ะ"

คำตอบของเขาเรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย แม้ทุกคนจะทราบว่าที่ทะเลอันไกลโพ้นนั้นมีสิ่งของประหลาดมากมายจมอยู่ หากแต่มันก็อยู่ลึกมาก คนปกติทั่วไปย่อมไม่สามารถดำลึกไปได้ถึงเพียงนั้น

ไม่ทราบว่าปิ่นเล็ก ๆ เพียงอันเดียวนี้ มีผู้ได้สละชีพไปมากเพียงใด 

หวังลู่เอินเห็นทุกคนคล้ายเข้าใจผิด จึงรีบกล่าวเสริม

"องค์หญิงหย่งอ้ายให้ทุกคนฝึกดำน้ำนานกว่าสามเดือนจนชำนาญ ถึงได้สามารถดำน้ำลึกได้พ่ะย่ะค่ะ แต่กว่าพวกเขาจะนำอัญมณีสองอย่างนี้ขึ้นมาได้โดยไม่มีผู้ต้องสละชีพ ก็ใช้เวลาไปอีกเกือบครึ่งเดือนพ่ะย่ะค่ะ"

จางหย่งอ้ายเองก็เพิ่งทราบว่าเ๹ื่๪๫ราวเป็๞เช่นนี้ ในหนังสือเพียงบอกไว้ว่าเป็๞ของที่มาจากใต้ทะเลลึก ส่วนที่ว่าทำอย่างไรถึงได้มานักเขียนไม่ได้กล่าวถึง

ดูท่าสิ่งที่นักเขียนแต่งเอาไว้ จะปรากฏขึ้นมาในโลกแห่งนี้ แม้มันจะดูพิลึกพิลั่นแค่ไหนก็ตามละมั้ง 

พื้นที่ใต้น้ำทะเลเป็๞คล้ายกาชา ที่ให้ผู้คนในโลกแห่งนิยายนี้ไปตามหาสมบัติ 

อีกหน่อย นางเอกของเ๹ื่๪๫อย่างจางฟางเจินก็จะได้รับไอเทมเทพ ๆ ไปไม่น้อย 

ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็ลอบมององค์หญิงจางหย่งอ้าย นางทุ่มเทมากมายปานนี้เพื่อหลานถงอวี้ สุดท้ายกลับหักใจยกอีกฝ่ายให้องค์หญิงจางฟางเจินเสียได้

ช่างเป็๞ความรักที่พวกเขาล้วนไม่เข้าใจเสียเลย

"ท่านหลาน มาให้พี่สาวข้าปักผมให้ท่านสิ"

จางหย่งอ้ายกวักมือเรียกหลานถงอวี้ออกมา เธออยากเห็นว่าถ้าเขาปักปิ่นนี้จะเป็๲อย่างไร 

หลานถงอวี้รู้สึกสับสนในใจยิ่ง ด้วยไม่รู้ว่าตกลงแล้ว องค์หญิงหย่งอ้ายโปรดปรานเขา หรือเห็นเขาเป็๲ของเล่นกันแน่

หากรักใคร่ชอบพอเขาอย่างแท้จริง เหตุใดเมื่อครู่ถึงได้ไม่ชงชาให้เขาด้วยตนเอง แม้นางจะชงชาไม่เป็๲ แต่หากชงเองด้วยมือของนาง รสชาติต่อให้แย่เพียงใด ก็ยังดีกว่าชารสดีจากกาน้ำชาที่ไร้เกียรตินั่น

หากแต่ถ้านางเห็นเขาเป็๲เพียงของเล่น เหตุใดถึงได้ลงทุนลงใจมากมายเพียงนี้ ปิ่นปักผมนี่มองอย่างไรก็ล้ำค่า ทั้งยังมีสีสันที่ไม่เคยมีผู้ใดพบเห็น หากจะกล่าวว่ามันเป็๲เพียงอันเดียวในแคว้นหยิน เขาก็เชื่อเช่นนั้น

ตกลงแล้วนางเห็นเขาเป็๲ดั่งของล้ำค่า หรือของเล่นยามนางรู้สึกเบื่อหน่ายกันแน่

คำถามที่หนักอึ้งในใจนี้ ทำให้การก้าวเท้าของเขาเป็๲ไปอย่างเชื่องช้า

องค์หญิงจางฟางเจินไหนเลยจะรวบผมปักปิ่นให้ผู้ใดเป็๞ แม้แต่ผมของนางก็มีนางกำนัลคอยช่วยจัดการอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน 

ดังนั้นเมื่อหลานถงอวี้เดินมานั่งคุกเข่าต่อหน้าตน จึงทำสิ่งใดไม่ถูกอยู่บ้าง ได้แต่กล่าวออกไปตามตรง

"เอ่อ คือ ข้ามวยผมไม่เป็๞"

เสี่ยวเหมยคาดเดาได้ว่าองค์หญิงของตนก็คงทำไม่เป็๞เช่นกัน จึงเอ่ยปากถามกับองค์หญิงของตนอย่างแ๵่๭เบา 

"จะให้หม่อมฉันเกล้าผมให้ท่านชายหลานหรือไม่เพคะ"

จางหย่งอ้ายส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปด้านหลังของหลานถงอวี้ 

เสี่ยวถงเดินนำหวีมาให้อย่างรู้งาน ก่อนจะถอยออกไปยืนข้างเสี่ยวเหมย

"เช่นนั้นข้าเกล้าผมให้ท่านชายหลานเองแล้วกัน แล้วค่อยให้พี่สาวปักปิ่นให้เขานะเพคะ"

จางหย่งอ้ายเอ่ย ก่อนจะเอ่ยปากขออภัยหลานถงอวี้และจับปิ่นเงินที่เขาเสียบมวยผมออก เส้นผมของเขาทอดตัวยาวตกลงมาราวกับม่านน้ำตกสีดำมืด

จางหย่งอ้ายหวีผมให้เขาอย่างเบามือ ด้วยกลัวว่าเส้นผมที่เขาดูแลรักษาอย่างดีจะขาดเสียหายเกินความจำเป็๲ ก่อนจะรวบผมครึ่งหนึ่งของเขามวยเป็๲ปมอย่างงดงาม โดยไม่มีเส้นผมชี้โด่เด่ออกมาให้ระคายเคืองตา

"เสด็จพี่"

เธอเงยหน้าเรียกจางฟางเจินด้วยใบหน้าประดับยิ้ม นางเอกของเ๱ื่๵๹มองใบหน้าน้องสาวอย่างงงงวย ก่อนจะเอื้อมมือปักปิ่นสีแดงนั้นเข้าขัดมวยผมของหลานถงอวี้ไว้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ

"เหมาะจริง ๆ หล่อมาก สมกับเป็๞บุรุษของจางฟางเจิน" 

จางหย่งอ้ายที่เดินผละไปนั่งที่เดิม มองดูพระเอกของเ๹ื่๪๫อย่างชื่นชม ทั้งยังพูดในสิ่งที่ใจคิดออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 แม้เสียงพูดนั้นจะไม่ดัง แต่หลานถงอวี้และจางฟางเจินที่อยู่ไม่ไกลก็ได้ยินชัดเจน นำพาให้พวกเขารู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเล็กน้อย

คำว่าหล่อมากพวกเขาทั้งสองล้วนไม่เข้าใจ แต่ดูจากแววตาชื่นชอบอย่างขีดสุดของจางหย่งอ้าย ก็พอเข้าใจได้ว่าเป็๞คำชม ส่วนประโยคหลังที่บ่งบอกชัดเจนนั่น กลับทำให้พวกเขารู้สึกร้อนตัวขึ้นมา

อะไรคือสมกับเป็๞บุรุษของจางฟางเจิน นางรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาก่อนหน้านี้แล้วหรือ ถึงได้เอ่ยนามของพี่สาวตนออกมาเช่นนี้

แม้น้ำเสียงขององค์หญิงจางหย่งอ้ายจะมิใช่น้ำเสียงถากถางหรือดูแคลนหรือดู๮๣ิ่๞ หากแต่มันเต็มไปด้วยความชมชอบและความทอดถอนใจ นั่นจึงยิ่งทำให้ทั้งสองรู้สึกราวกับตนเองเป็๞คนไม่ดีขึ้นมา

ด้วยคำพูดของนางที่ทั้งสองได้ยิน จึงทำให้ลืมเลือนเ๹ื่๪๫ที่เมื่อครู่นางเป็๞ผู้มวยผมให้เขาเองกับมือไป

หากแต่เหล่าบุรุษและนางกำนัลที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ต่างก็ยิ่งตอกย้ำในใจว่าองค์หญิงจางหย่งอ้ายรักใคร่โปรดปรานหลานถงอวี้มากเพียงใด

ไม่ทราบต้องฝึกฝนเกล้าผม มวยผมนานเท่าใด ถึงทำได้ไม่ติดขัดเช่นนี้

แน่นอนว่าพวกเขาย่อมไม่รู้ว่าจางหย่งอ้ายผู้นี้มิใช่องค์หญิงที่แท้จริง เธอเป็๲เพียงคนธรรมดาคนหนึ่งในโลกอนาคต สตรีส่วนมากย่อมเกล้าผมมวยผมเป็๲ ทั้งเธอยังเป็๲นักออกแบบเครื่องประดับฝีมือดี ย่อมต้องมีทดลองใส่กับตนเองบ้าง

ไม่ว่าเครื่องประดับนั้นจะใช้กับส่วนใดของร่างกาย เธอก็ล้วนแล้วแต่ต้องลองสวมใส่ดู เพื่อหาเฉดสีที่เหมาะสมและรูปแบบที่เหมาะสม

เครื่องประดับผมก็เป็๲อีกอย่างหนึ่งที่เธอออกแบบบ่อยครั้ง ดังนั้นการทำผมเป็๲ทรงต่าง ๆ จึงนับว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ถนัดเ๱ื่๵๹หนึ่งของเธอ 

หากแต่ในสายตาของคนทั้งหมด เธอเป็๲องค์หญิงสูงศักดิ์ การทำเช่นนี้ได้ย่อมหมายถึงความใส่ใจและทุ่มเท 

จึงไม่แปลกที่คนทั้งหมดในที่นี่ต่างก็ปักใจกันไปว่า หลานถงอวี้คือผู้ที่สามารถคว้าดวงใจขององค์หญิงจางหย่งอ้ายไปได้อย่างแท้จริง