ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        พอหลินซือหย่วนแอบได้ยินสาวน้อยพูดว่า‘ถ้าย่าเป็นย่าแท้ๆ ของหนูก็คงจะดี’ หลินซือหย่วนก็ถึงกับหันขวับมาหา

        "ประจบสอพลอ!" หลินซือหย่วนแทบจะเค้นคำพูดเหล่านี้ลอดออกมาจากไรฟัน

        ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังริษยายัยอ้วนคนนี้เสียอย่างนั้น

        ย่าหลินหัวเราะชอบใจกับคำพูดของหลันเยวี่ย"เยวี่ยเยวี่ย ถ้าหนูรู้สึกสนิทใจกับฉันก็ถือซะว่าฉันเป็นย่าแท้ๆ ของหนูแล้วกันนะ"

        หลังจากคีบกุยช่ายผัดไข่ให้หลันเยวี่ยย่าหลินก็หัวเราะและพูดต่ออย่างร่าเริง "ฉันเฝ้ารอหลานสาวตัวน้อยนุ่มนิ่มน่ารักมาตลอดเลยนะ"

        ขณะที่พูดอยู่นั้นสายตาของผู้เฒ่าก็จ้องมองใบหน้าของหลันเยวี่ยอย่างอ่อนโยนปนเอ็นดู

        หลินซือหย่วนที่อยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอออกมา นี่คุณย่าหมายความว่าหลานชายสุดที่รักของย่าไม่น่ารักหรือไงกัน?

        ย่าหลินเมินความรู้สึกของหลานชายจนหมดสิ้น

        หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จหลันเยวี่ยก็รีบช่วยย่าหลินเก็บกวาดโต๊ะ

        ย่าหลินปฏิเสธไปแล้วซ้ำๆแต่หลันเยวี่ยก็ยังแย่งช่วยทำงาน

        เธอรู้สึกว่ากินข้าวฟรีๆบ้านเขาไปมื้อหนึ่งแล้ว ถ้าไม่ช่วยทำงานอะไรเลย ก็คงจะน่าเกลียดเกินไป

        หลินซือหย่วนอุ้มวิทยุไปนั่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้ในสวนฟังคนเล่านิทานเพลินๆ อย่างสบายอารมณ์

        หลันเยวี่ยเห็นหลินซือหย่วนมีความสุขกับการใช้ชีวิตอย่างนี้จึงทั้งอิจฉาและรู้สึกรังเกียจไปพร้อมๆ กัน

        จนกระทั่งเก็บโต๊ะและห้องครัวเสร็จเรียบร้อยย่าหลินก็เข้าไปดูเสื้อตัวนอกที่หลันเยวี่ยเย็บเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        "หนูเยวี่ยเยวี่ย หนูเรียนตัดเสื้อผ้ามาจากใครเหรอ? เสื้อตัวนอกแบบนี้ดูทันสมัยดีนะหรือว่าสาวๆ ในเมืองเขานิยมใส่กันแบบนี้?"

        ย่าหลินพิจารณาเสื้อแขนสั้นที่อยู่ในมืออย่างตั้งใจยิ่งพิจารณาก็ยิ่งถูกใจ

        หลันเยวี่ยยิ้มตอบคำถามของย่าหลิน"หนูเรียนเย็บผ้ากับแม่อุปถัมภ์ค่ะเสื้อแขนสั้นที่หนูทำให้ถิงถิง เป็นแบบที่เพิ่งเริ่มนิยมกันในเมืองต่อไปเสื้อที่หนูจะทำให้แม่กับพ่อก็เป็นแบบที่กำลังนิยมในเมืองเหมือนกัน"

        "ยัยหนูเยวี่ยเยวี่ยมีฝีมือจริงๆ!" ย่าหลินชมเชยจากใจจริงยิ่งมองก็ยิ่งชอบหญิงสาวคนนี้

        หลันเยวี่ยเขินอายเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำชม"ย่าใหญ่คะ หนูจะเก่งอย่างที่คุณย่าว่าได้ยังไงคะ? จริงสิคะย่าใหญ่ ถ้าคุณย่าอยากใส่เสื้อแบบที่กำลังนิยมในเมืองหนูช่วยตัดเสื้อให้ได้นะคะ"

        ย่าหลินหัวเราะเบาๆแล้วตบไหล่ของหลันเยวี่ยอย่างอ่อนโยน "น้ำใจของหนูย่ายอมรับนะ แต่ย่าแก่แล้ว ตามกระแสเสื้อผ้าของคนหนุ่มสาวไม่ทันหรอก"

        จากนั้นย่าหลินก็เปลี่ยนเรื่อง"วันหลังย่าจะไปซื้อผ้ามาให้หนูช่วยตัดชุดแบบที่ทันสมัยๆให้พี่ซือหย่วนใส่สักชุดนะ หนูคงเห็นแล้วว่าเขาน่ะเป็นหนุ่มเจ้าสำอางชอบแต่งตัวตามกระแส"

        "ขอแค่เขาไม่รังเกียจว่าเสื้อที่หนูทำไม่สวยก็พอค่ะ" ลึกๆ แล้วหลันเยวี่ยปฏิเสธที่จะตัดเสื้อให้หลินซือหย่วนแต่ว่าในเมื่อย่าหลินเอ่ยปากแล้ว เธอก็ทำได้แค่ยิ้มรับ

        หลังจากพักผ่อนต่อสักพักหลันเยวี่ยก็กลับไปนั่งหน้าจักรเย็บผ้าต่อ

        ตลอดช่วงบ่ายหลันเยวี่ยก็ตัดเสื้อให้พ่อแม่เสร็จเรียบร้อย เหลือแค่ติดกระดุมเท่านั้น

        หลังจากเอากลับบ้านหลันเยวี่ยก็รีบให้พ่อแม่และถิงถิงลองใส่ดู

        "รีบลองใส่ดูสิคะ ถ้าไม่พอดีหนูจะได้แก้ให้"

        ตอนแรกจ้าวหงเหมยและคนอื่นๆไม่คิดว่าหลันเยวี่ยจะตัดเสื้อผ้าได้จริงๆคิดไม่ถึงด้วยว่าเวลาไม่ถึงวันเธอจะสามารถตัดเสื้อผ้าออกมาได้ตั้งสามชุด

        ไม่ใช่แค่ตัดชุดออกมาได้เท่านั้นแต่เสื้อผ้าที่ตัดออกมายังดีกว่าช่างเย็บผ้าในระแวกนี้เสียด้วยซ้ำ

        "พี่คะ หนูนึกว่าพี่คุยโวเรื่องตัดเสื้อผ้าเป็นซะอีก ที่ไหนได้พี่ทำเป็นจริงๆ ด้วย" ถิงถิงคิดอะไรก็พูดออกมาอย่างนั้น

        หลันเยวี่ยหัวเราะแล้วใช้นิ้วเขี่ยจมูกของถิงถิง"เรื่องแบบนี้จะเอามาโม้ได้ยังไง? ถิงถิงไว้บ้านเราซื้อจักรเย็บผ้าแล้ว พวกเรามาตัดเสื้อผ้าขายกันนะ"

        ในเวลานี้เองที่บ้านมีแขกมาเยือน

        คนที่เข้ามาคือเลขานุการหมู่บ้านซิ่วสุ่ยชื่อหลิวป๋อหมิง

        สกุลหูและสกุลหลิวไม่ได้เป็นญาติกันแถมยังอยู่ห่างไกลกันอีกด้วย

        เลขานุการหมู่บ้านหลิวป๋อหมิงมาถึงบ้านโดยไม่ได้บอกกล่าวไว้ล่วงหน้าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

        เนื่องจากจ่ายค่าปรับให้ยายาและได้ทำเรื่องเข้าทะเบียนบ้านเรียบร้อยแล้วดังนั้นเวลานี้หูฉางหมินกับภรรยาจึงไม่กลัวการมาเยี่ยมบ้านของเจ้าหน้าที่หมู่บ้านมากนัก

        หูฉางหมินก็รีบไปต้อนรับเลขานุการหมู่บ้านเข้ามาในห้องโถงอย่างกระตือรือร้น

        จ้าวหงเหมยกับลูกสาวต่างก็ทักทายหลิวป๋อหมิง

        "เยวี่ยเยวี่ย รีบรินน้ำชาให้ลุงหลิวเร็วเข้า" หูฉางหมินสั่งหลันเยวี่ยรินน้ำชาพร้อมกับล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าเพื่อเตรียมไว้ยื่นให้หลิวป๋อหมิง

        โดยปกติแล้วตอนอยู่ที่บ้านหูฉางหมินจะสูบยาเส้นที่มวนด้วยใบยาสูบแห้งๆแค่เฉพาะเวลาที่มีแขกมาบ้านเท่านั้นเขาถึงจะยอมควักบุหรี่ที่อยู่ในกล่องออกมา

        ไม่นานนักหลันเยวี่ยก็ชงชาเสร็จแล้วเอามาวางไว้ตรงหน้าหลิวป๋อหมิง"ลุงหลิวคะ ดื่มชาค่ะ"

        หลิวป๋อหมิงหัวเราะฮ่าๆพร้อมตอบ"ดีๆ หลันเยวี่ย หนูเพิ่งกลับมาไม่นานพอจะคุ้นเคยกับที่นี่บ้างหรือยัง?"

        เมื่ออยู่ต่อหน้าการแสดงความห่วงใยอย่างอ่อนโยนของเลขานุการหมู่บ้านหลันเยวี่ยก็รีบตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม "ขอบคุณคุณลุงหลิวที่เป็นห่วงค่ะหนูเริ่มคุ้นเคยแล้วค่ะ"

        หลิวป๋อหมิงพยักหน้าและส่งยิ้มให้"คุ้นเคยก็ดี คุ้นเคยก็ดีแล้ว"

        หลังจากดื่มน้ำชาไปอึกหนึ่งดูดบุหรี่ไปอีกสองสามรอบ หลิวป๋อหมิงก็เข้าเรื่อง "ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว โรงเรียนยังขาดครูอัตราจ้างอยู่คนหนึ่ง หลันเยวี่ยหนูจบมัธยมปลายมา การเป็นครูสอนเด็กประถมก็ถือว่าเหลือเฟือแล้วไม่รู้ว่าหนูสนใจเป็นครูอัตราจ้างบ้างหรือเปล่า?"

        ตั้งแต่ต้นจนจบท่าทีของเลขานุการหมู่บ้านหลิวป๋อหมิงดูสุภาพและอ่อนโยนเป็นพิเศษ

        ยังไม่ทันที่หลันเยวี่ยจะตัดสินใจว่าจะเป็นครูอัตราจ้างดีหรือไม่หูฉางหมินก็รีบตอบแทนเธอไปแล้ว "เลขาหลิวระดับการศึกษาของหลันเยวี่ยบ้านผมเป็นครูอัตราจ้างได้สบายๆ เลยครับแค่น่าเป็นห่วงที่เธออายุยังน้อย ประสบการณ์เป็นครูอาจจะยังไม่มากพอ"

        ครูของโรงเรียนประถมส่วนใหญ่มาจากหนุ่มสาวที่มีการศึกษาสูงพอสมควรจากหมู่บ้านนี้และหมู่บ้านอื่นๆ

        ในโรงเรียนประถมในชนบทมีครูที่จบจากวิทยาลัยครูจริงๆ หรือครูที่มีตำแหน่งบรรจุน้อยมาก

        ครูอัตราจ้างจำนวนมากจึงได้รับการบรรจุหลังจากผ่านการสั่งสมประสบการณ์อย่างต่อเนื่องหรือมีผลการทำงานอันโดดเด่น

        เมื่อได้รับการบรรจุแล้วก็จะมีตำแหน่ง เงินเดือนสูงขึ้น และยังมีสวัสดิการต่างๆ ที่รัฐมอบให้ด้วย

        มองไปทั่วทั้งหมู่บ้านซิ่วสุ่ยและหมู่บ้านโดยรอบมีเด็กผู้หญิงที่เรียนจบมัธยมปลายเพียงแค่หลันเยวี่ยคนเดียวเท่านั้น

        เด็กผู้หญิงที่เรียนจบชั้นมัธยมต้นก็น้อยมากแล้ว

        ผู้ชายที่เรียนจบมัธยมปลายหรือโรงเรียนสายอาชีพมีมากกว่าผู้หญิงดังนั้นครูส่วนใหญ่ในโรงเรียนประถมจึงเป็นครูผู้ชาย

        โรงเรียนประถมอยู่ในหมู่บ้านซิ่วสุ่ยเลขานุการหมู่บ้านจะช่วยคัดเลือกหนุ่มสาวที่เหมาะสมไปเป็นครูอัตราจ้างจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

        จ้าวหงเหมยรีบพูดเสริมต่อจากสามี"ท่านเลขาหลิวคะ ถ้าลูกสาวของพวกเราได้ไปเป็นครูพวกเราที่เป็นพ่อแม่ต้องขอบพระคุณท่านมากเลยค่ะ"

        หลิวป๋อหมิงยิ้มและพูดว่า"พวกคุณสองคนไม่ต้องเกรงใจผมขนาดนั้นถ้าหลันเยวี่ยไม่มีความรู้ความสามารถจริง ถึงพวกคุณจะเอาของมาติดสินบนผมก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกครับ"

        หลันเยวี่ยพอจะดูออกว่าพ่อแม่ของเธอหวังให้เธอไปเป็นครูอัตราจ้าง