“เราให้เ้าให้ถือว่าดอกทานตะวันที่เราให้เ้านี้ เป็ตัวแทนหัวใจ ที่เราจะมอบให้เ้าตลอดไป”หญิงสาวยิ้มตอบและรับดอกทานตะวันจากมือชายหนุ่มมาแนบกับอกด้วยความเต็มใจถึงแม้เธอจะเห็นหน้าตาของชายหนุ่มที่ให้ดอกทานตะวันเลือนรางมากแต่เธอััได้ถึงความอบอุ่น ความหวังดี และความจริงใจที่เขามอบให้กับเธอ หญิงสาวชื่นชมดอกทานตะวันที่เธอถืออยู่สีดอกของมันเหลืองอร่ามแต่เพียงไม่นานดอกทานตะวันดอกนั้น ค่อยๆเปลี่ยนสีเป็สีทองเปล่งประกายเจิดจ้าหญิงสาวรู้สึกแสบตาจนเผลอทำดอกทานตะวันหลุดออกจากมือของตนเอง โชคดีที่มีมือหนึ่งมารับดอกทานตะวันดอกนี้ไว้ได้ทันก่อนที่มันจะตกลงพื้น
“ขอบคุณค่ะ”หญิงสาวรีบกล่าวคำขอบคุณโดยทันที เธอเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่เงาดำทะมึนกว่าผู้ชายคนแรก แน่นอนว่าเธอมองหน้าผู้ชายคนนี้ไม่ชัดเจนเช่นกันหญิงสาวยื่นมือออกไปเพื่อรับดอกทานตะวันของเธอคืน ปรากฏว่าผู้ชายคนนั้นกอดดอกทานตะวันของเธอเอาไว้แน่นแสดงความเป็เ้าของและพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่แฝงความน่าเกรงขามเอาไว้
“ดอกทานตะวันนี้เป็ของพี่ และจะต้องเป็ของพี่เท่านั้น” จากนั้นชายหนุ่มทั้งสองก็ค่อยๆเดินหายออกจากเธอไป
" เฮือก!" ทานตะวันสะดุ้งตัวตื่นขึ้น มองบรรยากาศรอบข้างยังคงเป็ห้องนอนของตัวเองหญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกดีที่มันเป็เพียงแค่ความฝันเท่านั้นพอเหลือบตามองดูนาฬิกาที่ฝาผนังของห้องบ่งบอกตอนนี้เป็เวลาหกโมงครึ่งเสียงป้าแช่มมาเคาะประตูเรียกจากหน้าห้อง
“หนูทานลูกตื่นหรือยัง คุณอาให้มาตาม จะไม่ทันใส่บาตรกับหลวงพ่อนะลูก”
“ค่า ตื่นแล้วค่ะหนูล้างหน้าแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวหนูตามลงไปค่ะ” ทานตะวันลุกขึ้นจากที่นอนทันทีเพราะวันนี้เป็วันหยุดของหญิงสาว ซึ่งส่วนใหญ่ในเช้าวันหยุดสมาชิกทุกคนในบ้านจะใส่บาตรพร้อมกันทานตะวัน รัตนา วิศวกรเครื่องกลประจำส่วนกลางโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำในประเทศไทยหญิงสาวกำพร้าแม่ั้แ่เล็กๆ อยู่ในความดูแลของผู้เป็พ่อ อา และอาสะใภ้ท่านทั้งสามดูแลหญิงสาวเป็อย่างดีจนเมื่อเธอเรียนจบปริญญาตรีจากคณะวิศวกรรมเครื่องกล มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศและสอบเข้าทำงานรัฐวิสาหกิจที่ดูแลการจ่ายกระแสไฟฟ้าภายในประเทศสร้างความภาคภูมิใจให้แก่คนในครอบครัวของเธออย่างมาก ต่อมาคุณพ่อของทานตะวันอาจณรงค์ รัตนาสละทางโลกเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ ทำให้ปัจจุบันในบ้านของเธอมีสมาชิกครอบครัวคือ นายอำเภอณรงค์กิจ รัตนา (อา/น้องชายของพ่อ)คุณนายสายหยุด รัตนา (อาสะใภ้)ซึ่งอาสะใภ้ของเธอคนนี้ทานตะวันรักและเคารพเสมือนแม่ผู้ให้บังเกิดเกล้านับั้แ่แม่ของหญิงสาวจากไปอาสะใภ้ผู้นี้ก็เป็ผู้ดูแลอุ้มชูเธอและยังมีลูกพี่ลูกน้องของเธออีกหนึ่งคน นายณรงค์เดช รัตนา (พี่เดช)
“ทาน ลูก มาพอดีเลยหลวงพ่อมาแล้ว” จากนั้นทั้งสี่คนจึงใส่บาตรแล้วอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลพร้อมกัน
“โยมทานตะวันถ้ามีเหตุต้องเดินทางไกล ก่อนไป อย่าลืมไปหาอาตมาที่วัดนะ”หลวงพ่อณรงค์เดชบอกกับโยมผู้เป็ลูกสาวทำให้สมาชิกทุกคนในบ้านเกิดความประหลาดใจในคำบอกกล่าวของหลวงพ่อทันที
“จะมีเหตุอะไรที่ไม่ดีกับหนูทานหรือไม่คะ หลวงพี่” คุณนายสายหยุดถามเพราะเธอรักและเป็ห่วงหลานสาวคนนี้ราวกับลูกในไส้ยิ่งได้ยินคำกล่าวของพระสงฆ์เช่นนี้เธอยิ่งใจคอไม่ดี
“อย่าวิตกจนเกินเหตุโยมสายหยุด ทุกคนมีชะตาเป็ของตนเองจงถือสติอยู่กับปัจจุบันเป็ที่ตั้งและใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาท”จากนั้นหลวงพ่ออาจณรงค์เดินจากไป
“คุณอาทานว่าไม่มีอะไรหรอกค่ะ ถ้ามีเหตุร้ายอะไร หลวงพ่อน่าจะบอกให้ทานหลีกเลี่ยงไม่ต้องไปมากกว่า” ทานตะวันสวมกอดผู้เป็อาสะใภ้
“ใช่คุณ อย่าคิดมากเลย พวกเราเข้าบ้านกันเถอะแดดเริ่มมาแล้ว”
ประเทศภูวธารา
“ท่านนายพลวสุธาเื่การติดตามการสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำที่ภูวธาราร่วมมือกับประเทศไทยตอนนี้ดำเนินการไปถึงไหนแล้ว”เ้าพงษ์นภดลธนดิลก กษัตริย์หนุ่มผู้ปกครองประเทศภูวธาราขึ้นครองราชย์ด้วยพระชนมายุ 37 พรรษาสืบราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาสอบถามนายทหารคนสนิทที่เป็ทั้งสหายและพี่ชายของพระมเหสีในพระองค์องค์ปัจจุบันดำรงตำแหน่งดูแลทางการทหารและเศรษฐกิจของประเทศภูวธารา
“กราบทูลฝ่าพระบาทเดือนหน้าทางรัฐบาลไทยจะส่งวิศวกรทั้งฝ่ายโยธา เครื่องกลและไฟฟ้าเข้ามาควบคุมการก่อสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำพ่ะย่ะค่ะ”
“เราจำได้ว่าข้างบนโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำที่จะทำการก่อสร้างมีป่าพนาไพรที่มีธรรมชาติและน้ำตกที่สวยงามเราอยากไปเดินป่าอีกสักครั้งท่านนายพล”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าพระบาท”
“อย่างนั้น เ้ากับเราและองครักษ์สัก 2 คนไปดูการสร้างโรงไฟฟ้าและถือโอกาสไปเดินป่าด้วยเลย”
“เป็การส่วนพระองค์หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่ ถ้าคนมากเดี๋ยวจะวุ่นวายเกินไป”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าพระบาท”
....................................................................................................................................
“คุณทานตะวันหัวหน้ากองเรียกให้ไปพบ ตอนนี้เลยค่ะ” ทานตะวันลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะทำงานทันที หญิงสาวเดินตามเลขาหน้าห้องของหัวหน้ากองที่มาแจ้งข้อความให้เธอเข้าพบผู้บังคับบัญชา
“สวัสดีค่ะหัวหน้า” ทานตะวันยกมือไหว้ผู้าุโและผู้บังคับบัญชาตามสายงานของตนเมื่อเข้าไปในห้องพบเพื่อนร่วมงานอีกสองคน คือ อำพลหรือพล วิศวกรโยธา สังกัดกองพลังงานน้ำกองเดียวกับเธอและวารุณีหรือวาสังกัดกองบัญชีกลาง ทั้งสามคนยิ้มให้กันเป็ที่รู้กันว่าการที่หัวหน้ากองเรียกมาพบพร้อมกันแบบนี้ต้องมีโปรเจคใหม่เข้ามาแน่นอน
“การติดตั้งเทอร์ไบน์ที่ใช้ผลิตกระแสไฟฟ้าของเขื่อน...(แห่งหนึ่งในประเทศไทย) เป็อย่างไรบ้าง”หัวหน้ากองถามทานตะวันเพราะหญิงสาวพึ่งปิดโปรเจคการติดตั้งกังหันน้ำเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าสำเร็จกลับมา
“เรียบร้อยดีค่ะ ตรงตามเสปคที่กำหนดทุกอย่างตอนนี้ฝ่ายควบคุมประจำเขื่อนได้เข้าไปลองระบบแล้วค่ะคาดว่าหน้าจะเริ่มผลิตกระแสไฟฟ้าได้ทันเวลาที่กำหนดไว้ตอนนี้ดิฉันกำลังเขียนรายงานสรุปอยู่ค่ะ”
“ดีมาก คุณทานตะวันต้องขอโทษคุณด้วยนะ ปกติถ้าปิดเื่การติดตั้งระบบเทอร์ไบน์เสร็จเรียบร้อยผมก็จะให้คุณพักสักเดือนก่อนเริ่มโปรเจคใหม่”
“แต่ครั้งนี้เบื้องบนขอลงมาจริงๆ ให้เรารีบส่งทีมวิศวกรผู้เชี่ยวชาญไปดูแลการติดตั้งระบบเทอร์ไบน์ที่ประเทศภูวธาราคงต้องรบกวนพวกคุณไปควบคุมงาน”
“ค่ะ”ทานตะวันตอบรับหญิงสาวพอจะได้ยินมาบ้างเกี่ยวกับโครงการความร่วมมือการสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำระหว่างประเทศไทยกับประเทศภูวธารา
“หัวหน้าให้ออกเดินทางเมื่อไหร่ครับ”อำพลถามหัวหน้ากอง
“ไปต้นเดือนหน้าเลยเบื้องต้นผมจะทำเื่ให้คุณไปประมาณ 3 เดือนก่อนแล้วถ้ามีการขยายเวลาอาจให้คุณกลับมาพักแล้วส่งทีมใหม่ไป เดี๋ยวเราดูหน้างานอีกที”
“ค่ะ/ครับหัวหน้า”
ทันทีที่ออกมาจากห้องหัวหน้ากองเป็เวลา่พักกลางวันพอดีทั้งสามคนจึงชวนกันไปกินข้าวที่โรงอาหารในที่ทำงาน
“ได้ข่าวว่าตอนนี้กรก็อยู่ที่ภูวธารานะ” อำพลบอกเพื่อนสาวทั้งสองคน
“อ้าวเหรอ โดนส่งเป็แนวหน้าอีกแล้วนายกรนี้ทึกและทนจริง” วารุณีพูดถึงธนกร วิศวกรโยธาซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่บุกเบิกเป็แนวหน้าเพื่อเตรียมการสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานน้ำที่ประเทศภูวธารา
“เราว่าโทรไปหานายกรหน่อยดีกว่า น่าจะพักกลางวันเหมือนกัน”ทานตะวันหยิบสมาร์ตโฟนเข้าแอปพลิเคชันไลน์ใช้การวิดีโอคอลหาธนกร
“ว่าไงทาน โทรมามีอะไร” ธนากรเปิดกล้องคุยกับกลุ่มเพื่อนจากประเทศไทย
“ต้นเดือนหน้าพวกเราได้รับคำสั่งไปดูแลการติดตั้งระบบเทอร์ไบน์ นายไม่เหงาแล้วนะ”
“ดีเลยเราจะได้มีเพื่อนมาถึงเมื่อไหร่จะพาไปเลี้ยงข้าวร้านอร่อยของที่นี้”
“เออกรช่วยส่งรายละเอียดโปรเจคและถ่ายรูปหน้างานมาให้พวกเราด้วยนะเพื่อน ไม่รีบนะเอาที่นายสะดวก” อำพลบอกกับเพื่อน
“ได้แล้วเดี๋ยวเจอกัน ภูวธารายินดีต้อนรับพวกนายทุกคน” หลังจาก วางสายธนกรเสร็จวารุณีโอดครวญ
“ฉันว่างานนี้พวกเราอยู่ยาวชัวร์”ทานตะวันและอำพลพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“คุณอาค่ะทานได้รับคำสั่งไปดูการติดตั้งระบบที่ประเทศภูวธารา”ทานตะวันบอกผู้เป็อาสะใภ้และถือโอกาสบอกพี่เดชลูกพี่ลูกน้องของเธอที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็นอยู่ด้วยวันนี้เป็วันธรรมดาคุณอาแท้ๆ ของเธอท่านเป็นายอำเภออยู่ในอำเภอหนึ่งในจังหวัดฉะเชิงเทราซึ่งไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากท่านจะกลับมาในตอนเย็นวันศุกร์และกลับไปทำงานในตอนเช้าวันจันทร์
“ไม่ไปไม่ได้เหรอลูกหลวงพ่อพูดไม่ทันขาดคำ”
“เป็คำสั่งลงมาค่ะคุณอา ไม่ต้องห่วงนะคะ ทานจะดูแลตัวเองอย่างดี”
“ไปเมื่อไหร่ละทาน” ณรงค์เดชถามน้องสาว
“ต้นเดือนหน้าค่ะ” ทานตะวันตอบพี่ชายและอาสะใภ้ของเธอ
“โธ่ อีกแค่สองอาทิตย์เอง จะเตรียมตัวทันเหรอ”
“ทันอยู่แล้วแม่นี้ไม่ใช่ครั้งแรกนะที่ทานเดินทางไกล” ณรงค์เดชปลอบใจ ผู้เป็มารดา
“อย่างนั้นวันเสาร์นี้ไปหาหลวงพ่อท่านสั่งไว้แล้วว่าถ้าเดินทางไกลให้ไปพบ”
“ค่ะ คุณอา”
3K
