คุณหมอVSมาเฟีย

หลังจากที่ฉันนอนหลับไหลไม่ได้สติอยู่หลายวัน ฉันก็ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทำไมในห้องเงียบจังนะ พ่อไปไหนนะ
“พ่อคะ หนูหิวน้ำจังเลย” ไม่มีเสียงตอบรับจากพ่อของฉัน ฉันลืมตาขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้อง ไม่มีใครเลย
“พ่อคะ พ่ออยู่ในห้องน้ำหรือเปล่าคะ” ไม่มีเสียงตอบรับ พ่อไม่อยู่หรอ ไปไหนกันแน่นะ 
“ตื่นแล้วหรอคะ ไม่ทราบว่าคนไข้อยากได้อะไรคะ ดิฉันจะได้หยิบให้ค่ะ” พยาบาลสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน 
“ไม่ทราบว่าคุณพอจะทราบมั๊ยคะ ว่าพ่อของฉันหายไปไหน” ฉันถามพยาบาลที่กำลังเดินมาหาฉันที่เตียงด้วยความสงสัย
“คุณพ่อของคนไข้ แจ้งไว้แค่ว่าจะกลับไปที่บ้านค่ะ เดี๋ยวคงมาค่ะ” พยาบาลสาวตอบฉันอย่างยิ้มแย้มก่อนจะยกน้ำมาให้
“ขอบคุณค่ะ ฉันจะออกจากโรงพยาบาลได้วันไหนคะ” ฉันเบื่อแล้วกับการนอนที่โรงพยาบาล
“ต้องรอให้ร่างกายแข็งแรงก่อนนะคะ” พยาบาลสาวหันมาตอบฉันแล้วก็ออกไป 
ฉันเลยนอนต่อรอพ่อจนเย็นก็ยังไม่มา ฉันเลยคิดได้ว่าพ่ออาจจะต้องโดนพวกแก๊งทวงหนี้ทำร้ายแน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็รีบถอดสายน้ำเกลือออกและแอบหนีออกจากโรงพยาบาลทันที ฉันหลบออกมาและเรียกแท็กซี่เพื่อกลับมาหาพ่อที่บ้าน แต่เมื่อมาถึงบ้าน ในบ้านกลับเงียบ ฉันเดินเข้าไปในบ้าน ภายในบ้านถูกรื้อค้นจนเละ ข้าวของกระจัดกระจาย ฉันเดินขึ้นไปบนชั้น 2 ด้วยความกลัว แล้วก็พบว่าพ่อนอนจมกองเลืิอดอยู่ที่กลางบ้าน
“พ่อ พ่อคะ ได้ยินหนูมั๊ยคะ พ่อ” ฉันเขย่าตัวพ่อที่หมดสติอยู่ที่พื้น พ่อพอมีสติอยู่บ้าง เงยหน้าขึ้นมาหาฉัน
“ฮานะ ฟังพ่อนะลูก หนีไป ไปให้ไกลจากที่นี้ แล้วอย่ากลับมาที่บ้านหลังนี้อีก ปล่อยพ่อไว้ที่นี้ และไปหาคุณหมอที่เค้าช่วยเราไว้นะลูก ไปอยู่กับเค้า พ่อคุยกับคุณหมอไว้แล้ว เค้ารับปากพ่อแล้วว่าจะช่วยดูแลลูก” คำสั่งเสียจากปากพ่อ ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อ พ่อจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้ และจะให้ฉันไปอยู่กับที่ฉันไม่รู้จัก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าเป็๲ใคร นอกจากรู้ว่าเค้าเป็๲หมอ แล้วพ่อไปไว้ใจเค้าได้ยังไง
“ไม่ หนูไม่ไป พ่อต้องอยู่กับหนู” ฉันพยายามประคองร่างของพ่อขึ้นมา แต่ว่าไม่ไหว ฉันตัวเล็กเกินไปและร่างกายก็ยังไม่ฟื้นตัวดีเลย 
“เชื่อพ่อนะลูก พ่อขอโทษ” หลังจากคำนั้น พ่อก็แน่นิ่งไป 
“ไม่นะ พ่อ!” ฉัน๻ะโ๠๲เรียกพ่อจนสุดเสียง แต่ไม่มีเสียงตอบใดๆ จากพ่ออีก 
แอ็ด! เสียงประตูจากด้านหลังของฉันเปิดออก ฉันหันไปมอง ชายคนหนึ่งที่ฉันจำได้ว่าเค้าเป็๲หมอ มาพร้อมกับกลุ่มชายชุดดำนับสิบกว่าคนได้ เดินตรงเข้ามาหาฉัน พร้อมปืนและอาวุธครบมือ
“เรามาช้าไปครับนายใหญ่” ชายชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาเอามือมาอังที่จมูกพ่อฉันที่ไม่หายใจแล้ว 
“ไปกับฉัน” นายคนที่เป็๲หมอ พูดกับฉันพร้อมดึงฉันขึ้นมาจากที่นั่งกอดพ่ออยู่
“ไม่ ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่กับพ่อ นายไม่ต้องมายุ่ง” ฉันปัดมือของเค้าออก ชายชุดดำทั้งหมดทำท่าจะเดินเข้ามาหาฉัน แต่ถูกเค้ายกมือขึ้นห้ามไว้ 
“พ่อของเธอ ฝากเธอไว้กับฉัน เธอต้องไปกับฉัน” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เถียงอะไรเค้า เค้าก็เอาเข็มฉีดยาปักลงมาที่แขน หลังจากนั้นฉันก็หลับไป