ตอนที่ 2 จ้าวแห่งแมวสีเงิน
ด้วยระบบวิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงหวังเย่าก็พบว่าตัวเองไม่ใช่ขยะอีกต่อไป ตราบใดที่มีระบบอยู่ แม้ว่าต้าฮวงจะเป็แค่อสูรกากๆ แต่เขาก็สามารถพัฒนาให้มันเป็อสูรในตำนานได้
ตอนที่หวังเย่าตรวจสอบระบบอยู่นั้นเขาก็ค้นพบว่าระบบไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มเลเวลของสัตว์อสูร แต่ยังเลื่อนระดับให้กับสัตว์อสูรอีกด้วยแต่ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ก็คือ 10,000 หน่วย
ระดับของอสูรนั้นแสดงถึงพลังต่อสู้ของสัตว์อสูร อสูรระดับสูงแค่ตัวเดียวสามารถบดขยี้อสูรขั้นต้นหลายตัวพร้อมๆ กันได้
ต้าฮวงเป็อสูรระดับทองแดงทั่วไปเท่าที่หวังเย่ารู้มานั้นเหนือกว่าระดับทองแดงก็ยังมีระดับเงิน, ทอง หรือแม้แต่ระดับ์สำหรับข้อมูลที่สูงกว่านี้แล้ว หวังเย่าคนเก่านั้นไม่รู้
ตามความทรงจำของร่างเดิมแล้วหวังเย่ารู้ว่าอสูรระดับเงินในตลาดมืดนั้นราคาหลายหมื่นเครดิต ส่วนอสูรระดับทองนั้นราคาสูงเสียดฟ้าโดยพื้นฐานแล้วไม่อาจจะตีราคาได้ !
ดาวของโรงเรียนก็มีอสูรระดับทองดังนั้นเธอจึงโด่งดังอย่างมากในโรงเรียน
หากระบบสามารถยกระดับของอสูรได้งั้นหวังเย่าก็รู้สึกว่าอนาคตของเขาไร้ขีดจำกัด สักวันเขาจะกลายเป็ผู้ใช้อสูรขั้นสูงได้
ด้วยการค้นพบเื่นี้หวังเย่าก็ออกจากบ้านพร้อมกับเงินที่พ่อแม่ทิ้งเอาไว้ให้และมุ่งหน้าไปยังตลาดมืด เพื่อหาซื้ออาหารที่มีคุณภาพสูงแล้วนำมาให้ต้าฮวงกิน
....
ผ่านไปสองวันภายใต้ความเ็ปและความสุขต้าฮวงที่ถูกหวังเย่าเลี้ยงดูด้วยอาหารคุณภาพสูงเป็จำนวนมาก ได้กลายเป็ลูกบอลเนื้อสีส้มนอนพะงาบอยู่บนโซฟาและมองไปที่หวังเย่าด้วยความโมโห
หลังจากที่กินอาหารไปมากมายค่าประสบการณ์ของต้าฮวงก็เพิ่มขึ้นมากถึง 15,000 หน่วย ซึ่งเพียงพอที่จะเลื่อนระดับต่อไปได้แล้ว
“เอาหน่อย นี่คืออนาคตของฉันเลยนะ ! ” หวังเย่าเพ่งสมาธิไปที่ปุ่มพัฒนาหลังจากที่ต้าฮวงผ่านเงื่อนไขในการเลื่อนระดับได้แล้ว
ค่าประสบการณ์ในบ่อประสบการณ์หายไปอย่างรวดเร็วราวกับน้ำไหลในพริบตามันก็เหลือค่าประสบการณ์แค่ 5,000 หน่วยจาก 15,000 หน่วย
ต้าฮวงที่นอนย่อยอาหารอยู่ที่โซฟาก็ตัวแข็งทื่อไปมันเปล่งแสงสีเงินออกมาจากตัว ก่อนที่ร่างกายของมันจะเปลี่ยนแปลงไป ตัวที่อ้วนกลมเหมือนกับลูกบอลก็เริ่มเติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตาลำแสงสีเงินก็จางหายไป
ต้าฮวงที่ตอนแรกสูงแค่20 ซม. กลับสูงขึ้นมาถึง 50 ซม. แม้ว่ามันจะยังตัวอ้วนกลมแต่ร่างกายของมันก็เหมือนอัดแน่นไปด้วยพลัง
ข้อมูลของต้าฮวงในระบบก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
*****
ต้าฮวง
เ้าของ : หวังเย่า
สายพันธุ์ : จ้าวแห่งแมวสีเงิน
เลเวล : 7
ระดับ : เงิน
อายุ : 2 ปี
ความสามารถ : เพิ่มพลัง, ดูดซึมไร้ขีดจำกัด ,กลายร่าง
เพิ่มพลัง--- จ้าวแห่งแมวสีเงินสามารถเปลี่ยนไขมันในตัวให้กลายเป็กล้ามเนื้อได้ ซึ่งจะเพิ่มความแข็งแกร่งเป็เท่าทวีคูณ
ดูดซึมไร้ขีดจำกัด--- จ้าวแห่งแมวสีเงินมีความสามารถในการดูดซึมที่น่าทึ่งมันสามารถดูดซับอาหารและเปลี่ยนเป็ไขมันได้
กลายร่าง --- จ้าวแห่งแมวสีเงินสามารถเผาผลาญไขมันทั้งหมดในพริบตาทำให้เกิดการกลายร่างขึ้นมา หลังจากที่กลายร่างแล้วพลังในการต่อสู้จะเพิ่มขึ้นหลายเท่า
ความสามารถในการต่อสู้: 63 [หลังกลายร่าง : 100]
*****
หลังจากที่ขึ้นมาถึงระดับเงินแล้วความแข็งแกร่งของต้าฮวงก็เพิ่มขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งแม้ว่ามันจะดูเป็แมวอ้วนเหมือนเดิม แต่ตอนนี้มันได้กลายเป็สัตว์อสูรระดับสองแล้ว
หวังเย่ามองไปที่ต้าฮวงก่อนจะพัฒนาขึ้นมา พลังต่อสู้ของมันอยู่ที่ 9แต่ตอนนี้พลังของมันมากกว่าเดิมถึง 6 เท่า และด้วยสกิลกลายร่างของมันต้าฮวงก็สามารถดึงพลังออกมาใช้ทั้งหมดถึง 100
ตามความทรงจำของร่างเก่าในโรงเรียนนั้น แม้แต่นักเรียนระดับหัวกะทิก็มีไม่กี่คนที่มีพลังต่อสู้ใกล้เคียง 100 ยังไงซะ แม้แต่สัตว์อสูรระดับเงินก็ยังหาได้ยาก
“ถ้าจะขึ้นระดับทองก็ต้องใช้ค่าประสบการณ์ 100,000 หน่วย” หวังเย่าเห็นว่าการเลื่อนขั้นครั้งต่อไปของต้าฮวงนั้นคงเป็ไปไม่ได้สำหรับเขาในตอนนี้
“เหลือแค่ 5,000 หน่วย งั้นก็ใช้มันทั้งหมดเถอะ” หวังเย่าใช้ค่าประสบการณ์ทั้งหมดเพื่อพัฒนาเลเวลของต้าฮวง
ค่าประสบการณ์5,000 หน่วยในบ่อประสบการณ์ได้หายไปในทันที ต้าฮวงได้เปลี่ยนจากเลเวล7 เป็เลเวล 10ความสามารถในการต่อสู้ของมันเพิ่มขึ้นเป็ 98 หลังกลายร่าง พลังต่อสู้ของมันก็พุ่งไปถึง 165 ร่างกายของมันสูงถึง 80 ซม.มันดูเหมือนหมาตัวหนึ่งก็ว่าได้
ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการพัฒนาเป็เลเวล11 ก็คือ 2,500 หน่วย
“มานี่” หวังเย่าดีดนิ้วเรียกต้าฮวง ต้าฮวงได้เดินมาข้าง ๆ หวังเย่าพร้อมกับเอาตัวมาถูหวังเย่าทันที
“ชื่อต้าฮวงมันดูน่าเกลียดเกิน งั้นฉันจะตั้งชื่อใหม่ให้แกก็แล้วกันต่อไปนี้แกชื่อการ์ฟีลด์” หวังเย่าพูดขึ้น
“เมี๊ยว ! ” การ์ฟีลด์เหมือนจะชอบชื่อนี้เป็อย่างมาก มันร้องออกมาด้วยท่าทีดีใจข้อมูลในระบบนั้นชื่อของมันก็ได้เปลี่ยนไปเช่นกัน
“ตอนนี้ได้เวลาที่ฉันต้องไปโรงเรียนแล้ว รอดูเถอะฉันจะเอาการ์ฟีลด์ไปแก้แค้น” หวังเย่าลูบหัวการ์ฟีลด์ คนขี้ขลาดคนเดิมได้หายไปแล้ว
....
โรงเรียนมัธยมเมืองศักดิ์สิทธิ์หมายเลข 3 เมื่อวันหยุดได้สิ้นสุดลง เหล่านักเรียนก็ได้นำสัตว์อสูรของตัวเองมาที่โรงเรียน
“นั่นเ้าโง่หวังเย่าไม่ใช่หรือ? นี่แกยังคิดจะเขียนจดหมายรักให้เทพธิดาฉู่หยู่ซวนอีกหรือ ไม่เจียมกะลาหัวเลยจริง ๆ โดนจ้าวซวนอัดไปยังไม่เข็ดอีกหรือ”
“ใช่ เ้าโง่นี่มันโง่จริง ๆ ถึงกับเอาแมวบ้านมาเป็สัตว์อสูรประจำตัวเขาไม่รู้รึไงว่าสัตว์อสูรที่ทำสัญญาตัวแรกน่ะสำคัญมากขนาดไหน ? ”
หวังเย่าเดินมาพร้อมกับการ์ฟีลด์ระหว่างทางมีเสียงฮือฮาและนินทาจากคนรอบข้างนักเรียนเ่าั้มองมาที่เขาราวกับมองคนโง่
หวังเย่าไม่สนใจคำพูดของคนอื่น เขาแค่คอยห้ามการ์ฟีลด์ไม่ให้แสดงพลังออกมามีแค่เขาที่รู้ดีว่าการ์ฟีลด์นั้นมีพลังมากแค่ไหน
ไม่นานหวังเย่าก็ได้มาถึงห้องเรียน
ตอนนี้มันยังเช้าอยู่ดังนั้นครูจึงยังไม่มา คนอื่น ๆ ก็ยังมาไม่ครบเช่นกัน
ปัง!
ในระเบียงทางเดินกลุ่มนักเรียนต่างก็พากันใเมื่อเห็นหวังเย่าถีบประตูออกจนทำให้นักเรียนหลายคนในห้องพากันสะดุ้ง
“จ้าวซวน ไสหัวออกมา ! ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตูห้องเรียน
หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจบรรยากาศในห้องเรียนก็ดูตึงเครียดขึ้นมา