(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่67: ราคาที่ต้องจ่าย

เฮรัค ก้าวเท้าเข้าไปในห้องพักที่กว้างขวางราวห้าถึงหกร้อยตารางเมตรเตียงนอนขนาดยักษ์ใจกลางห้องดูนุ่มนวลจนสามารถรองรับคนได้หกถึงเจ็ดคนสบายๆในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากหน้าประตูทหารร่างกำยำสองนายแบกหีบสมบัติสีทองใบเขื่องเข้ามาด้วยความทุลักทุเล

“พวกเจ้าออกไปได้”

คีแรนสั่งเสียงเรียบทหารทั้งสองรีบวางหีบลงแล้วถอยออกไปทันที

“นี่คือหนึ่งหมื่นเหรียญทองตามที่ท่านจอชให้คำมั่นไว้โปรดตรวจสอบ”

คีแรนเปิดฝาหีบออกเผยให้เห็นประกายสีทองระยิบระยับที่อัดแน่นอยู่ภายใน

เฮรัคยิ้มมุมปาก

“ไม่เลว”

เขาโบกมือเพียงครั้งเดียวหีบหนักอึ้งใบนั้นก็หายวับเข้าไปในมิติเก็บของทันที

“อาณาจักรนี้ช่างมั่งคั่งเหลือเกินแม้แต่เคานต์ในเขตเล็กๆ ยังมีสมบัติขนาดนี้”

เฮรัคพึมพำกับตัวเองขณะเอนกายลงบนเตียงนุ่มเพื่อทำสมาธิรอคอยเวลา

จนกระทั่งยามค่ำคืนมาถึงสาวใช้ในชุดที่เปิดเผยโชว์ผิวขาวเนียนมาเคาะประตูเรียกเขาไปร่วมงานเลี้ยงเฮรัคเดินตามพวกนางผ่านทางเดินยาวเหยียดที่ประดับตกแต่งอย่างวิจิตรจนมาถึงห้องจัดเลี้ยงที่ใหญ่ที่สุด เคานต์ฮูเอิน แบงก์สนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะขนาดยาวขนาบข้างด้วยจอชและลูชี่

“ขอบคุณท่านเฮรัคที่ช่วยชีวิตบุตรชายข้า!”

เคานต์ฮูเอินลุกขึ้นยืนกล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างเรียบง่ายหลังมื้ออาหารถึงคราวที่เคานต์และบุตรชายเดินเข้ามาชนแก้วกับเขาเฮรัคยกแก้วไวน์แดงราคาแพงขึ้นจิบจมูกของเขาขยับเล็กน้อยราวกับได้กลิ่นบางอย่างที่ผิดปกติ

“ท่านเคานต์ฮูเอินท่านกำลังบาดเจ็บอยู่ใช่หรือไม่?”

เฮรัคถามขึ้นนิ่งๆ

จอชสะดุ้งด้วยความประหลาดใจ

“ท่านพ่อถูกลอบสังหารเมื่อสองเดือนก่อนแม้จะรอดมาได้แต่บาดแผลยังไม่หายดี ท่านเฮรัค... ท่านพอจะมีทางช่วยได้ไหม?”

“ข้าได้กลิ่นที่คุ้นเคย...กลิ่นของอนุภาค พลังเวทมนต์ สายมืด”

เฮรัคเอ่ยเสียงเย็น

ทุกคนย้ายไปยังห้องรับรองที่เงียบสงบคีแรนยืนคุมเชิงอยู่ที่ประตู เคานต์ฮูเอินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อออก เผยให้เห็นบาดแผลสีดำน่าเกลียดที่บริเวณเอว มันส่งกลิ่นเน่าจางๆและดูเหมือนจะลุกลามอยู่ตลอดเวลา

“แจ้งเตือนตรวจพบการปนเปื้อนของอนุภาคพลังงานมืดเข้มข้น บาดแผลถูกรัดตรึงด้วยคำสาปปีศาจระดับต่ำ”

 เชนหลาน รายงาน

“ข้าคงอยู่ได้ไม่นานแล้ว...”

เคานต์ฮูเอินยิ้มขมขื่น

“แต่เห็นจอชปลอดภัย ข้าก็หมดห่วง”

“หมดห่วง? กับแค่บาดแผลเล็กน้อยแค่นี้น่ะหรือ?”

เฮรัคเลิกคิ้วมองอย่างเย้ยหยัน

“บาดแผลเล็กน้อย?”

ทุกคนในห้องอุทานออกมาพร้อมกันพวกเขาหาหมอมาทั่วสารทิศแต่ไม่มีใครรักษาได้เลย

“ข้ารักษาได้ แต่พวกเจ้าจะจ่ายเท่าไร?ค่ารักษาของข้านั้น... แพงมาก”

เฮรัคไม่ปล่อยโอกาสที่จะกอบโกยจากตระกูลที่มั่งคั่งนี้

เคานต์ฮูเอินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่เขากำลังประเมินว่าควรเสนออะไรให้พ่อมดผู้ลึกลับตรงหน้าเงินทองหรือหญิงงามดูจะธรรมดาเกินไปสำหรับคนระดับนี้ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจ

“ท่านเฮรัคหากท่านสามารถรักษาข้าให้หายขาดได้ คลังสมบัติลับของตระกูลแบงก์สจะเปิดออกให้ท่านท่านสามารถเลือกสิ่งของชิ้นใดก็ได้ภายในนั้นสามชิ้นตามใจปรารถนา!”