ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ลมพัดเอื่อยๆ ถิงถิงนอนแช่น้ำในลำธารอย่างสบายอารมณ์ เธอเอาตัวพิงโขดหินหลับตาลงดื่มด่ำกับบรรยากาศที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน เสื้อผ้าของเธอวางอยู่บนโขดหินที่เธอพิงอยู่พอดี เผื่อมีเหตุฉุกเฉินอะไรเธอจะได้คว้ามันมาใส่ได้ทัน เธอถูกฝึกให้ใส่และถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เพื่อพร้อมทำภารกิจเสมอ จนเธอคิดว่าเป็เื่ปกติธรรมดา ทุกอย่างจึงถูกพับจัดวางให้พร้อมหยิบขึ้นมาได้ง่ายและคล่องตัวเช่นที่เธอเคยฝึกมาจนเคยชินแล้ว
เธอถูตัวไปฮัมเพลงของเธอไปอย่างไม่ใส่ใจอะไร ในเมื่อเธอได้ย้อนเวลามาใน่เวลาที่ธรรมชาติงดงามสมบูรณ์แบบนี้แล้ว เธอจึงไม่รู้จะคิดมากอีกทำไม ได้แต่พยายามใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ ที่นี่ไม่มีภารกิจที่ต้องให้เธอไปฆ่าใครก็ดีมากแล้ว แม้จะถูกเ้าเครื่องย้อนเวลานี้หลอกจับทำสัญญาอย่างไม่รู้ตัวก็ตาม เพื่อทำภารกิจรับรางวัลสุ่ม มันอาจจะทำให้เธอได้กลับไปใน่ปี ค.ศ. 9999 ของเธอได้ไวขึ้นหากได้รางวัลอัพเกรดเ้าเครื่องย้อนเวลานี้ นักวิทยาศาสตร์คนนี้คงชอบเล่นเกมส์อัพเลเวลแน่ๆ ถึงต้องให้คนที่เข้าเครื่องย้อนเวลาของเขาทำภารกิจก่อนจึงจะได้รางวัล หวังว่าภารกิจต่างๆ คงจะไม่เลวร้ายเท่าไหร่นักก็พอ
เมื่อแช่น้ำผ่านไปครู่ใหญ่ ถิงถิงเริ่มท้องร้องเสียงดังโครกครากอย่างแรง วันนี้เธอยังไม่ได้ทานอะไรอีกเลยนอกจากมื้อเช้า ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็เวลาไหนกัน เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงลองมองส่องเข้าไปในลำธารที่กำลังแช่อยู่ เธอมองเห็นปลาแหวกว่ายไปมาผ่านหน้าของเธอ จึงคิดว่าคงต้องหาวิธีจับปลามาทำอาหารให้ได้ หากว่ายตามจับปลาในน้ำคงไม่ดีแน่ เพราะเธอคงว่ายน้ำสู้ปลาไม่ไหว ได้แต่หาเครื่องทุ่นแรงแล้ว
ถิงถิงหันมองดูชุดของเธอเพื่อจะรีบหยิบมาใส่แล้วหาอะไรสักอย่างเพื่อมาใช้ช่วยในการจับปลา พลันสายตาเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่หลังพุ่มไม้ก็สงสัยว่าคืออะไร แม้จะรู้สึกไม่ปลอดภัยแต่เธอก็รีบคว้าชุดของเธอมาใส่ตามความเคยชินอย่างรวดเร็วภายในเวลามีกี่นาที
ในใจสงสัยว่านั่นคือเงาอะไร? เป็ใครกัน? มนุษย์หรือว่าสัตว์? ถ้าเป็หมูป่าคงดี ถิงถิงจะจับมาทำหมูหันกินซะให้เข็ดเลย เพราะั้แ่เธอเดินทางย้อนเวลามาที่นี่ก็ยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอะไรเลยนอกจากปลาในน้ำ
ถิงถิงค่อยๆ เดินเข้าไปหาเงาดำที่มองเห็นจากไกลๆ อย่างช้าๆ และระมัดระวัง ปืนพกของเธอตอนนี้กลายเป็กริชเล่มเล็กแล้ว จากการถูกเ้าทามมี่เปลี่ยนรูปลักษณ์พร้อมกับเสื้อผ้าของเธอั้แ่ก่อนหน้านี้ เธอกระชับกริชเล่มนี้ในมืออย่างมั่นคง เตรียมพร้อมจู่โจมหากเป็สัตว์ร้ายที่อยู่หลังพุ่มไม้นั้น
เมื่อเดินเข้าไปใกล้กลับได้ยินเสียงดังกร๊อบแกร๊บเหมือนกิ่งไม้หักและเสียงดังนั้นเหมือนค่อยๆ ห่างออกไป ถิงถิงจึงรีบเร่งเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เพื่อเข้าไปดูใกล้ๆ ว่ามันคือสิ่งใด เธอกลัวมันจะหนีไปได้และหากเป็สัตว์ที่กินได้ย่อมลาภปากเธอแล้ว ตอนนี้เธอหิวมากจนตาลายแล้ว
แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ กลับกลายเป็หมาดำแม่ลูกอ่อนกับลูกน้อยไม่กี่ตัว ช่างน่ารักนัก เ้าพวกนี้มาแอบถ้ำมองเธอแน่ๆ เลย อุตส่าคิดว่าจะเป็หมูป่าตัวอวบอ้วนให้กิน ตอนนี้กลับกลายเป็หมาดำแม่ลูกอ่อน ใครจะไปกินลง
ถิงถิงได้แต่ทำใจแล้วมองหาอะไรที่จะใช้จับปลาในลำธารมาย่างกินได้แทน ทำไมชีวิตมันช่างลำบากอย่างนี้นะ เธอไม่เคยจับปลามาก่อนเลย จะทำยังไงดี?
ถิงถิงอยู่ในยุคที่มีอาหารกระป๋องและอาหารเป็เม็ดแคปซูลมากกว่าอาหารสดที่ทำเอง ส่วนมากจะเป็อาหารสำเร็จรูปหรือแช่แข็งด้วยซ้ำ การหาวัตถุดิบทำอาหารเองก็ไม่เคยรู้เลยว่าต้องทำยังไง แต่เธอมีกริชคู่ใจ หากใช้มีดจับปลาอาจจะได้ แต่จะทำยังไงให้มันสามารถทิ่มลงในน้ำที่ลึกลงไปมากหน่อยได้ เธอคงไม่ต้องคอยก้มๆ เงยๆ แทงปลาในน้ำจนปวดหลังหรอกนะ กริชของเธอสั้นจะตาย เมื่อคิดวิธีการที่จะทำได้แล้วจึงมองหากิ่งไม้หรือท่อนไม้ยาวหน่อยมาใช้ต่อเข้ากับกริช คล้ายๆ กับทวนที่ถิงถิงเคยเห็นในตอนฝึกซ้อมต่อสู้ในองค์กรลับแบบโบราณ คนสมัยก่อนคงจะใช้อาวุธแบบนี้จับปลาได้บ้างแหละน่า ต้องลองดูแล้วว่าจะได้ผลรึเปล่า ถิงถิงอมยิ้มชื่นชมฝีมือตัวเองพลางกอดอกพยักหน้าภูมิใจ เธอเก็บเอาเถาวัลย์ตามต้นไม้มามัดกริชของเธอเข้ากับด้ามไม้ยาวที่จับถนัดมือหน่อยจนแ่าแล้ว มันจึงดูเป็อาวุธที่น่าจะใช้ได้จริงๆ
เมื่อทุกอย่างพร้อม ถิงถิงจึงรีบถลกขากางเกงที่ยาวรุ่มร่ามของเธอขึ้นจนถึงเข่า แขนเสื้อก็ช่างยาวจริงๆ มันจึงถูกถิงถิงพับขึ้นหลายทบกว่าจะรู้สึกคล่องตัว กว่าอะไรๆ จะลงตัวพระอาทิตย์บนหัวถิงถิงก็เริ่มเอียงลงใกล้แม่น้ำลำธารตรงหน้าเหมือนจะตกดินแล้ว นี่มันใกล้ค่ำแล้วเหรอ เธอเดินทางย้อนเวลามาถึงที่นี่ตอนกี่โมงกี่ยามกัน ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ข้าวก็ยังไม่ตกถึงท้องสักคำ แถมยังไม่เห็นหัวใครเลยสักคน นี่เธอถูกส่งย้อนเวลามาอยู่คนเดียวในโลกนี้เลยรึเปล่านะ วันนี้ชีวิตเธอยังแย่ได้อีกเหรอเนี่ย ั้แ่มาถึงที่นี่เห็นแต่ปลากับหมาเท่านั้น โชคดีที่ไม่มีไดโนเสาร์หรือสัตว์ประหลาดอะไรให้ต้องใมากนัก ไม่อย่างงั้นเธอคงจะเป็คนที่ซวยซ้ำซ้อนยิ่งกว่าคนพิการซ้ำซ้อนซะอีก ทั้งถูกเพื่อนหักหลัง ถูกย้อนเวลามาที่ไหนก็ไม่รู้ ทั้งถูกเ้าทามมี่ต้มตุ๋นให้ทำภารกิจผูกขาดทั้งหมด ไหนจะหาอะไรกินก็ไม่ได้ มีใครจะซวยได้เท่านี้อีกนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด ถิงถิงได้แต่สูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อระงับอารมณ์ตัวเองอีกครั้ง
ดีที่เธอเคยหัดนั่งสมาธิกรรมฐานมาบ้าง บางอย่างมีสอนในหนังสือโบราณที่เธอเคยอ่านในห้องสมุด มันช่วยขัดเกลาจิตใจและทำให้เกิดสมาธิ เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มสติแตกเธอมักจะนำมาใช้ ซึ่งมันได้ผลดีมาก เธอเลยทำแบบนี้เสมอเมื่อเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันในเวลาทำภารกิจหรืออะไรก็แล้วแต่ในชีวิตของเธอที่ยากจะรับมือ เธอจึงมีสติเสมอ และเป็อันดับ 1 ในองค์กรลับมาตลอด เธอไม่ได้เก่งกว่าใคร แต่เธอมีสติมากกว่าใครเมื่อต้องแก้ไขสถานการณ์ เวลาทุกอย่างผิดแผนไปหมด ตอนนี้ก็เหมือนกัน ชีวิตเธอผิดแผนไปหมด เธอจึงพยายามรวบรวมสติของเธออยู่ ไม่อย่างงั้นเธอคงสติแตกจนะเิกระจุยกระจายไปแล้ว กับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้
ถิงถิงก้มลงมองน้ำในลำธารที่ไหลเอื่อยๆ สายตาค่อยๆ กวาดมองหาสิ่งที่จะใช้ทำเป็อาหารให้เธอในวันนี้ได้ เ้าปลาตัวอวบอ้วนในน้ำทำให้ถิงถิงน้ำลายไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวเหมือนถูกกระตุ้นต่อมความอยากอาหาร เธอไม่เคยหิวจนเสียกิริยาขนาดนี้ ปกติพวกเธอถูกฝึกความอดทนในองค์กรลับให้สามารถหลบหลีกศัตรูและควบคุมความอยากอาหารได้เลยเชียวนะ นี่อะไรกันเดินทางย้อนเวลาแค่นี้ทำไมหิวไวจังเลย ด้วยความสงสัยเลยต้องถามผู้ที่พาเธอย้อนเวลามา แม้จะไม่ค่อยอยากคุยด้วยเท่าไหร่ เพราะงอนที่ถูกตุ๋นไปรอบแรก แต่ด้วยความอยากรู้เลยถามสักหน่อยแล้วกัน
ทามมี่!! เราเดินทางย้อนเวลาใช้เวลานานแค่ไหน! ทำไมมันเหมือนแปปเดียวแต่ทำไมร่างกายฉันมันถึงหิวขนาดนี้!
เราใช้เวลาเดินทางย้อนเวลามาเกือบ 1 สัปดาห์แล้ว ตอนที่ผู้เดินทางหลับไประบบ้าจะช่วยเซฟพลังงานร่างกายให้จึงรมยาสลบในอากาศให้ พอถึงที่หมายจึงเลิกรมยาล่วงหน้า 1 วันเท่านั้น
ถิงถิงได้ยินแบบนั้นยิ่งเสียหน้า นี่เธอไม่ต่างกับถูกโจรอุ้มลักพาตัวเลย เป็ถึงนักฆ่าองค์กรลับระดับประเทศ แต่ทำไมเสียรู้เ้าเครื่องย้อนเวลานี่หลายรอบจังเลย ยิ่งคิดถิงถิงกะยิ่งอาย แต่ท้องก็ร้องขึ้นมาอีกให้เธออายซ้ำสอง
“ทามมี่สามารถช่วยได้หากผู้เดินทางย้อนเวลาหิว แต่ต้องทำภารกิจก่อน”
ถิงถิงได้ยินว่าทามมี่ช่วยได้ตอนแรกก็กำลังจะยิ้มแล้ว แต่พอบอกว่าต้องทำภารกิจก่อน หน้าก็ยุ่งเหมือนยุงตีกันไปหมด
“ทำอะไร! ว่ามา! เร็วๆ ด้วย ทำได้ก็จะทำ ทำไม่ได้ก็คงต้องทำสินะ”
ถิงถิงได้แต่ทำใจก่อนรีบตอบอย่างรำคาญ แต่ก็ขอไว้ทรงขัดขืนนิดนึง
“ท่านต้องจับปลาในน้ำให้ได้ 5 ตัวขึ้นไป ทามมี่จะช่วยที่เหลือเอง เพราะดูท่าทางแล้วผู้เดินทางย้อนเวลาคงทำอาหารไม่ได้ใช่หรือไม่ เพราะฉะนั้นที่เหลือทามมี่จัดการให้ได้ แต่ท่านต้องจับปลาก่อน”
แหมม....นึกว่าจะมีอาหารเม็ดมาให้เราซะอีก ที่แท้ก็ทำอาหารจากฝีมือการจับปลาของเราอยู่ดี ชิ!! ถิงถิงได้แต่บ่นในใจ เพราะไม่อยากมีปัญหากับเ้าทามมี่ เพราะกลัวจะตกรถไม่ได้กลับบ้านสู่โลกเดิมของตนเอง
“งั้นเดี๋ยวจะโชว์ฝีมือระดับนักฆ่าร้อยศพให้ดู แค่ปลาตัวเล็กๆ 5-6 ตัว ไม่เกินความสามารถหรอกน่า”
ถิงถิงได้ทีรีบอวดศักดาแปปนึง ก่อนจะก้มลงมองปลาในน้ำอย่างตั้งใจขึ้นกว่าเดิมเพราะกลัวว่าจะค่ำก่อน
544
