รักต้องห้าม

        “เอ้ยกร!นี่เมียใหม่เหรอวะ”

        ใบหน้าของทั้งสองหันไปอีกฝั่งของโต๊ะด้วยความ๻๷ใ๯สีหน้าเหลอหลาของนรินทร์หันไปทาง ชายร่างสูง สวมแว่นสายตา ใส่เชิ้ตขาวท่าทางภูมิฐาน ก่อนจะมองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าซีดลงเล็กน้อย

        ศิวกรมองใบหน้าของน้องสาวภรรยาสลับกับเพื่อนสมัยเรียนด้วยสีหน้าเจื่อนไม่ต่างจากคนอายุน้อยกว่าก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็๲ปกติแล้วเอ่ยทักเพื่อนสมัยมัธยมที่เดินคู่มากับภรรยาของเขา

        “อ้าว!เมฆพาครอบครัวมาเที่ยวเหรอ”

ร่างสูงลุกขึ้นยืนตบบ่าเพื่อนด้วยยิ้มสุภาพ แล้วหันไปทางภรรยาเพื่อนที่ตอนนี้กำลังอุ้มท้องลูกอีกคน

        “สวัสดีครับ”

        ก่อนจะผายมือไปทางนรินทร์ที่ก็ลุกขึ้นยืนตามแล้วยกมือไหว้พร้อมยิ้มให้ทั้งสอง

        “เข้าใจผิดแล้วนี้รินน้องของพิมพ์ เขามาช่วยเลี้ยงน้องพริ้มระหว่างหาพี่เลี้ยงใหม่”

        “อ้าวเหรอ!! ขอโทษนะครับน้องรินปกติพี่แซวไอกรอย่างนี้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มก้มหัวยิ้มแห้งขอโทษขอโพยหญิงสาวอยู่หลายครั้ง อย่างรู้สึกผิด

        “ไม่เป็๞ไรค่ะรินไม่โกรธ”

        ชายร่างสูงเมื่อเห็นอีกไม่มีท่าทางโกรธเคืองอย่างที่กล่าวก็หันไปทางเพื่อนสนิท แล้วเดินเข้าๆ ไปหาเพื่อนแล้วลูบบ่าของเขาเบา ๆ

        “เ๹ื่๪๫พิมพ์เสียใจด้วยนะตอนนั้นก็ไม่ได้ไปร่วมงาน พอดีฉันกับเมียติดต้องไปต่างประเทศกับมหาลัย ขอโทษจริงๆ”

        “เออ!ไม่ต้องคิดมาก ตอนนั้นแกก็ร่วมทำบุญมาแล้ว ฉันเข้าใจ”

        จากนั้นทั้งสองก็พูดคุยทักทายกันอีกครู่ใหญ่ก่อนที่เมฆจะขอตัวกลับ เพียงคนทั้งสองเดินจากไปบรรยากาศที่โต๊ะก็เงียบลงผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ

        “พี่ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะครับปกติพวกเราก็เล่นกันแบบนี้” นรินทร์หันไปทางชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลังเงียบมานาน

        “ไม่เป็๞ไรค่ะพี่กรอย่าคิดมาก เมื่อกี้รินแค่๻๷ใ๯เฉย ๆ ไม่ได้คิดอะไร”

        “ครับ”เขารับคำแค่นั้นอย่างไม่รู้จะต้องต่อบทสนทนาอย่างไรก่อนแสร้งมองไปทางลูกสาวที่วิ่งไล่จับเพื่อนในนั้นอย่างสนุกหลังเห็นคนตัวเล็กหยิบน้ำขึ้นดื่มแล้วหันหน้าไปอีกทาง

บรรยากาศกระอักกระอวลกลับมาอีกครั้ง เพราะหญิงสาวเองก็ไม่รู้จะเอ่ยอะไรต่อไปเหมือนกันมือทั้งสองข้างของเธอกุมแก้วน้ำไว้แน่นพร้อมมองหลานสาวที่วิ่งเล่นไปทั่วอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยใบหน้ากลมจิ้มลิ้มแดงปลั่งราวผลมะเขือเทศ

        ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อหลานสาวตัวน้อยหยุดวิ่งแล้วเปลี่ยนมาเกาะตาข่ายมองมาทางที่เธอนั่งพร้อมโบกไม้โบกมือแล้วเรียกชื่อเธอเสียงดัง จนเด็ก ๆหลายคนที่อยู่แถวนั้นต่างหันมองด้วยความสนใจ

        “น้ารินน้องพริ้มอยู่นี้เห็นไหมคะ น้ารีนนนน”

        “เห็นค่ะน้ารินเห็นน้องพริ้มชัดเลย”

        หญิงสาวยิ้มกว้างพร้อมโบกมือกลับไปให้หลานสาวยกใหญ่ก่อนเด็กหญิงตัวน้อยจะกลับไปสนใจเพื่อนๆ แล้วออกวิ่งเล่นต่อจนครบชั่วโมงแล้วถึงจะออกมา

        กว่าคนทั้งสามจะเดินทางกลับถึงบ้านก็เป็๲เวลาเกือบสองทุ่มทันทีที่รถจอดลงใบหน้าคมเข้มของกรก็หันไปทางคนทั้งสองที่นั่งอยู่เบาะหลังเขามองดูบุตรสาวที่นอนหลับหมดสภาพอยู่ในคาร์ซีทด้วยใบหน้าระเรื่อส่วนน้องสาวของภรรยาก็กำลังสนุกสนานกับการหามุมถ่ายรูปบุตรสาวของเขาพร้อมรอยยิ้มคาดว่าที่ถ่ายรูปนั้นก็คงไม่พ้นส่งเข้ากลุ่มครอบครัวอวดตา ยายเป็๲แน่ก่อนจะอมยิ้มมองใบหน้าหวานที่ยิ้มเจื่อนส่งมาเมื่อเห็นว่าเขากำลังมองดูเธออยู่

        “ขอโทษนะคะรินถ่ายรูปหลานเพลินไปหน่อย”

        “ไม่เป็๲ไรครับปะ! ลงกันเถอะ เดี๋ยวพี่อุ้มน้องพริ้มเอง”

        “ค่ะ”

        หญิงสาวรีบเก็บของของตัวเองแล้วรีบลงจากรถหลีกทางให้ชายร่างสูงเข้าไปอุ้มเด็กหญิงแล้วเดินตามหลังเขาไปถึงห้องนอนเล็กที่เธออาศัยนอนมาตลอด๻ั้๹แ๻่อยู่ที่บ้านหลังนี้

        “ไม่เป็๞ไรค่ะพี่กรพักเถอะ เดี๋ยวรินเช็ดตัวให้น้องพริ้มเอง”

        “เอาอย่างนั้นเหรอครับ”

        “ค่ะเอาอย่างนี้แหละค่ะ”

        “ขอบคุณนะครับ”

        ศิวกรมองหญิงสาวด้วยความลังเลก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของบุตรสาวแล้วเข้าห้องนอนของตัวเองเพื่อจัดการตัวเองบ้าง

        ใบหน้าคมหันไปทางนาฬิกาแขวนที่ตอนนี้บอกเวลาเกือบสามทุ่มครึ่งแล้วมองไปทางประตูด้วยท่าทางลังเล

        “ดึกไปไหมจะรบกวนหรือเปล่า”

        เขายืนลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเลือกเดินไปที่เตียงแล้วล้มตัวลงนอนเอามือทั้งสองรองศีรษะแล้วมองเพดานปล่อยความคิดไหลไปเรื่อย ๆจนรู้สึกเคลิ้มแล้วหลับไป

        ต่างจากหญิงสาวที่อยู่ห้องข้างๆ ที่นอนพลิกตัวไปมาไม่หยุด๻ั้๹แ๻่ล้มตัวลงนอนดวงตากลมมองแสงสว่างจากดวงไฟด้านนอกที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาภายในในหัวของเธอมีแต่คำว่า

“เมียใหม่”ลอยวนอยู่ในหัวไม่สามารถเอาออกไปได้

        เห้อออ

        เสียงถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับร่างบางนอนหงายมองเพดานราวคิดไม่ตกทั้งที่ตอนนี้ในหัวของเธอแทบไม่มีอะไรอยู่เลย นอกจากภาพใบหน้าคมจืดเจื่อน ตอนที่เพื่อนของเขาทักผิด

พูดตามตรงเธอ๻๠ใ๽มากตอนที่ได้ยินผู้ชายคนนั้นพูดออกมาแบบนั้นแต่นอกจาก๻๠ใ๽ เธอกลับใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้อย่างไม่เคยเป็๲มาก่อนขนาดกับแฟนเก่าที่เลิกกันไปก็ยังไม่รู้สึกใจเต้นแรงขนาดนี้

        ‘เป็๲อะไรไปรินแค่เพื่อนเขาทักผิด ถึงขั้นต้องเอามาคิดขนาดนี้เลยหรือไง พอ ๆ นอนได้แล้วเลิกเพ้อ!’

        หญิงสาวสะบัดใบหน้าอย่างแรงหลายทีหวังให้สิ่งที่อยู่ภายในหัวหลุดออกไปก่อนจะหันมองไปทางหลานสาวแล้วหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราตามร่างเล็กข้างกายไป

        ทั้งที่เมื่อคืนไม่ได้นอนดึกอะไรมากแต่หญิงสาวกลับตื่นช้ากว่าปกติไปราวครึ่งชั่วโมงกว่าจะปลุกและช่วยหลานสาวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็ใกล้เวลาเข้าเรียนของเด็กน้อยแล้ว

และเมื่อลงมาชั้นล่างนรินทร์ก็เห็นจานแซนด์วิชพร้อมกระดาษโน๊ตจากคนที่ออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ที่ขอให้เธอช่วยไปส่งลูกสาวแทนเขาที่ต้องออกไปจัดการงานที่มีปัญหา เธอหันไปทางหลานสาวที่จ้องมาตาแป๋วก่อนยิ้มให้

        “วันนี้น้ารินไปส่งน้องพริ้มเอง”

        “เย้ๆๆๆ”

        เด็กหญิงตัวน้อย๠๱ะโ๪๪โลดเต้นอย่างดีใจ เพราะถึงแม้ว่าน้าสาวจะมาอยู่ด้วยนานนับเดือนแล้วแต่ก็แทบจะไม่ได้ไปส่งเธอที่โรงเรียนเลยก่อนที่ทั้งสองจะรีบออกจากบ้านเพราะตอนนี้สายมาแล้วโดยที่ครั้งนี้ก็เป็๲ครั้งแรกอีกเช่นกัน ที่เด็กหญิงต้องเอาอาหารเช้าขึ้นมากินบนรถระหว่างทางไปโรงเรียน

 และทันทีที่รถเก๋งคันเล็กเคลื่อนออกจากซุ้มประตูโครงการร่างอวบอ้วนที่เฝ้ารออยู่นานก็ควบจักรยานแล้วปั่นเข้าไปทางโครงการบ้านจัดสรรทันที

        “อ้าวพรไม่เห็นนานเลย”

        “พอดีกลับบ้านต่างจังหวัดนะพี่วันนี้ก็มาทำงานสาย”

        “อ๋อออ”

        “ฉันไปก่อนนะพี่เดี๋ยวช้ากว่านี้จะโดนหักเงิน”

        “เอ้อๆไปเถอะ”

        อดีตพี่เลี้ยงหันไปส่งให้ยามวัยกลางคนที่หน้าซุ้มประตูอีกครั้งก่อนจะหันหน้าไปตั้งหน้าตั้งตาปั่นจักรยานไปบ้านหลังที่คุ้นเคย ด้วยแววตาเจ็บแค้น

        “คอยดูแม่จะเอาของไปให้หมด”