ละอองพรรณนั่งรอที่เตียงคนไข้ เพื่อให้พ่อกับแม่ไปชำระเงินค่ารักษาพยาบาล ตอนนี้เธอจดจำขึ้นใจว่า อุไรได้ย้ำกับเธอถึงเื่่เวลาของเรือนกาญจนากับ่เวลาของโลกมนุษย์มันไม่เท่ากัน 10 วันของเรือนจะเท่ากับ 2 วันของโลกมนุษย์ ทำให้เธอนั้นหลับไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้น
ละอองพรรณเป็เด็กที่เรียนสถาปัตยกรรม สมัยก่อนเธอแต่งตัวง่ายๆ สบายๆ แนวอาร์ทๆ แต่พอเธอจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคุณสหวัตน์ เธอก็แต่งตัวเนี้ยบ ทำให้่เวลานั้นเธอย้ายไปอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่ทำตัวเนี้ยบด้วยกัน ส่วนเพื่อนสนิทที่แท้จริงก็พากันออกห่างจากละอองพรรณ ไม่ใช่เพื่อนพากันหนี แต่ละอองพรรณต่างหากที่ไม่ยอมคุยกับเพื่อนที่ทำตัวแนวๆ แต่งตัวเรียบง่าย
แต่หลังจากที่ละอองพรรณไม่ยอมรับพร และปล่อยวางเื่คุณสหวัตน์แล้ว เธอก็ไม่จำเป็ต้องทำตัวเนี้ยบอีกแล้ว ดังนั้นเธอก็กลับไปคบเพื่อนกลุ่มเดิมทันที
“นึกยังไงถึงกลับมาหาพวกเราล่ะ” แป้งกล่าวงอนๆ
“อ้าว ฉันขอโทษ ฉันสำนึกผิดแล้ว เพียงเพราะผู้ชายชื่อสหวัตน์น่ะ ฉันเลยยอมทำตัวเนี้ยบเพื่อเขา แต่ตอนนี้นี้ฉันคิดได้แล้วนะ ให้อภัยฉันนะ นะ” ละอองพรรณอ้อน
“เออ เออ ให้อภัยก็ได้” แป้งกล่าว
“งั้น เธอก็รีบบอกพรรณไปสิแป้ง ถึงเื่ของคุณสหวัตน์น่ะ” ตะวันกล่าวบ้าง
“มีเื่อะไรอย่างนั้นหรอ” ละอองพรรณกล่าว
“ก็คุณสหวัตน์น่ะ เขาเป็เกย์ แต่ปกปิดทางบ้านไม่ให้รู้ แฟนเขาน่ะก็อยู่ในหอเดียวกับฉันเองแหละ” แป้งเล่า
“อ้าว แล้วทำไมไม่บอกกันบ้างล่ะ ปล่อยให้ฉันพร่ำเพ้อละเมอฝ่ายเดียวไปได้” ละอองพรรณบ่น
“ก็ตั้งใจจะบอกนั่นแหละ แต่พอเธอทำตัวเนี้ยบ และตั้งแง่รังเกียจพวกเรา คอยแต่จะเดินหนีพวกเราด้วยน่ะ” แป้งบ่น
“โชคดีที่ขอพรไม่สำเร็จ เอ้ย โชคดีที่เปลี่ยนใจทันนะเนี่ย แต่ทว่าแล้วพี่ระวีจะทำยังไงดี” ละอองพรรณกล่าว
“ฉันมีแผน งั้นเอาหูมาสิ” …………….. แป้งกระซิบบอกแผนการ
*****************************************
ณ สระบัวที่บ้านสิริพันธนา
“คุณพรรณครับ คุณจะเอาดอกบัวไปขายงั้นหรอครับ ทำไมให้ผมเก็บตั้งเยอะแยะขนาดนี้ แล้วทำไมป่านนี้คุณไม่เตรียมตัวไปดูตัวล่ะครับ ผมได้ยินว่าคุณสหวัตน์เขามาแล้วด้วย” แสงชัยบ่น
“เอาน่าพี่แสงชัยเก็บๆ ไปเถอะ เก็บเสร็จก็ขนไปที่ศาลานั่นเลยนะ” ละอองพรรณกล่าว
“อ้าวนั่นเป็สถานที่ที่ต้อนรับคุณสหวัตน์เขาไม่ใช่หรอครับ” แสงชัยกล่าว
“อ้อ พรรณอยากมอบดอกบัวให้คุณแม่ของพี่สหวัตน์เขาน่ะค่ะ เก็บเยอะๆ ล่ะพี่” ละอองพรรณกล่าว
*****************************************
ณ ศาลาริมสระน้ำ ทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตายกเว้นละอองพรรณ
ละอองพรรณเดินไปที่ศาลาทีหลังสุด
“ทำไมลูกไม่ไปแต่งตัวดีๆ ล่ะยัยพรรณ นี่คุณสหวัตน์เขามารอนานแล้วนะ” แม่ของพรรณเดินมาหาพรรณพร้อมกับบ่นลูก
“โถ่นี่แหละ ตัวจริงของพรรณ หากคุณสหวัตน์ยอมรับพรรณได้ก็ดีไป แต่ถ้าไม่ได้ก็ต้องแล้วแต่เขานะคะ” ละอองพรรณกล่าว
“งั้นก็เข้าไปนั่งดีๆ ผู้ใหญ่รอนานมันดูไม่ดี” พ่อของพรรณกล่าว
“สวัสดีค่ะ คุณป้านวลแข และพี่สหวัตน์” ละอองพรรณทักทาย
“สวัสดีครับ น้องพรรณนี่ดูเป็กันเองดีนะครับ” สหวัตน์กล่าว
“ค่ะๆ ปกติพรรณก็เป็อย่างนี้อยู่แล้วน่ะค่ะ อย่าถือสาเลยนะคะ” ละอองพรรณกล่าว
ละอองพรรณปล่อยให้ผู้ใหญ่คุยกันไปสักพัก เธอก็สังเกตเห็นพี่ระวีทำหน้าเศร้า แต่เธอก็คอยฝืนยิ้ม ส่วนคุณสหวัตน์ก็คอยคุยกับผู้ใหญ่อย่างรู้การรู้งานเป็อย่างดี
สักพักพี่แสงชัยก็เดินหอบดอกบัวช่อมหึมา มาที่ศาลาทันที
“นั่น นายแสงชัย นายจะทำอะไรน่ะ ทำไมถึงหอบดอกบัวอะไรมาเยอะแยะแบบนั้น และเสื้อทำไมไม่ใส่ดีๆ เห็นมั้ยผู้ใหญ่นั่งเป็หัวหลักหัวตออยู่นี่” แม่ของระวีบ่น
“ขอโทษครับ คุณพรรณให้ผมหอบดอกบัวมาที่นี่ อีกอย่างเสื้อผมหายไปไหนก็ไม่รู้ ผมกลัวไม่ทันเลยนำดอกบัวมาให้ก่อน เผื่อพวกท่านจะรีบใช้” แสงชัยอธิบาย
ละอองพรรณหันหน้าหนีแล้วแอบขำ ในขณะที่คุณสหวัตน์ อยู่ดีๆ ก็มีเืกำเดาออก
ระวีใรีบเดินเข้าไปหา แล้วหยิบทิชชู่ให้ “เป็อะไรไปค่ะพี่สหวัตน์ ทำไมมีเืกำเดาไหลแบบนั้น”
“เปล่า เปล่า ครับ ผมไม่ได้เป็อะไร” สหวัตน์พูดพร้อมกับนำทิชชู่มาซับเื
“โห พี่แสงชัย นี่พี่เล่นกล้ามด้วยหรอคะ มีซิกซ์แพ็คด้วยน่ะ” ละอองพรรณพูดกระตุ้นอีก
สหวัตน์ยิ่งฟัง ยิ่งมีเืกำเดาออกมากกว่าเดิม ระวีได้แต่รีบอลวนหยิบทิชชู่ให้
สักพักเหตุการณ์ที่น่าใกว่านั้นก็คือ “นังวัตน์ นี่กล้านอกใจไปมีผัวใหม่เลยหรอ ห๊า ไหนว่าจะหลอกผู้หญิงมาแต่งงานด้วย ที่ไหนได้แอบมามีผัวใหม่ที่นี่เชียวนะ” นายพลปรากฏตัวและเข้าใจผิด เพราะเห็นนายแสงชัยยืนถอดเสื้ออยู่ที่ศาลาด้วย
“ไม่ใช่นะฮะ พี่พล วัตน์เปล่านะ” สหวัตน์รีบแก้ตัวกับแฟนตัวเอง
พลรีบวิ่งจะเข้าไปทำร้ายร่างกายในแสงชัย แต่แล้ว
“หยุดเดี๋ยวนี้นะทุกคน ฉันบอกให้หยุด” ย่าใหญ่ะโ
ทุกคนหยุดความเคลื่อนไหวทันที
“คุณนวลแข คุณพาลูกกะเทยของคุณกลับไปได้แล้ว พาไปพร้อมกับนายพลอะไรนั่นด้วย แล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก เข้าใจมั้ย” คุณย่าใหญ่กล่าวน้ำเสียงเด็ดขาด
“ค่ะค่ะ นวลจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ ไปเร็วเข้าสหวัตน์ นายพล แม่อายเขา” นวลแขกล่าวพร้อมกับเรียกลูกๆ กลับบ้านทันที
“เอาล่ะ พวกเขาไปแล้ว และบอกย่าซิ นี่เป็แผนของใครกัน” ย่าใหญ่ถาม
“เป็แผนของพรรณเองค่ะ” ละอองพรรณรับสารภาพ
“ย่ารู้นะหลาน ว่าหลานหวังดี แต่การทำแผนแบบนี้มันเป็การฉีกหน้าผู้ใหญ่เกินไป มีอะไร ต่อไปให้หนูมาบอกผู้ใหญ่ตรงๆ นะ พวกเราจะได้ช่วยกันแก้ไขในทางประณีประนอมกว่านี้” ย่าใหญ่กล่าว
“พรรณขอโทษค่ะ พรรณผิดไปแล้ว” ละอองพรรณกล่าว
“ยังไงย่าก็ขอบใจหลานก็แล้วกัน เพราะย่าเกือบเลือกคนผิดเสียแล้ว” ย่าใหญ่กล่าว
“คุณย่าคะ ระวีมีเื่จะขอค่ะ” ระวีกล่าว
“ว่ามาสิระวี” ย่าใหญ่กล่าว
“ระวีรักนายแสงชัยค่ะ ระวีเอ่อ…” ระวียอมรับตามตรง
“และนายแสงชัยล่ะ รักระวีมั้ย” ย่าใหญ่หันไปถามแสงชัย
“ผมรักเธอครับ” แสงชัยยอมรับ
“งั้นย่าจะสนับสนุน แต่ย่ามีข้อแม้ว่า แสงชัยจะต้องหาเงินมาเป็ค่าสินสอดทองหมั้นให้กับระวีด้วยตัวของแสงชัยเอง หากแสงชัยทำได้ย่าถึงจะยอมยกระวีให้” ย่าใหญ่กล่าว
“แต่คุณแม่คะ” แม่ของระวีไม่ยอม
“แม่รู้นะ ว่าสีนวลรักระวีมาก แต่การบังคับจิตใจลูกสาวมันไม่เป็ผลดีเลยใช่มั้ย และที่แม่ให้แสงชัยหาเงินเอง นั่นก็จะเป็ข้อพิสูจน์ว่าแสงชัยสามารถดูแลระวีได้จริงๆ” ย่าใหญ่กล่าว
“ค่ะคุณแม่ หนูจะคอยดูว่านายแสงชัยทำได้จริงหรือไม่” แม่ของระวีกล่าว
และแล้วเหตุการณ์ก็สงบ ละอองพรรณกลับมานึกถึงเรือนกาญจนาอะไรนั่น สรุปว่าไม่รู้ว่าเธอควรจะขอบคุณเรือนนั่นหรือไม่ โชคดีที่เธอขอพรไม่สำเร็จ ไม่เช่นนั้นเธอเกือบมีสามีเป็กะเทยเสียแล้ว
จบบทที่ 1
7K
