ยามจื่อ คืนวิกฤต
ภายในถ้ำอัคคีที่ปิดตาย... ไอร้อนระอุพวยพุ่งตลบอบอวลราวกับเป็ปากทางเข้านรกโลกันตร์
เสวียนเทียน จอมมารผู้ยิ่งใหญ่แห่งพรรคมารสยบฟ้ากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลา ร่างกายกำยำท่อนบนเปลือยเปล่า อาบชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลโซมกายราวกับน้ำตก มัดกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนเกร็งกระตุกจนเส้นเืปูดโปน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความทรมานแสนสาหัส
"อึก... ร้อน... ร้อนเหมือนร่างกายจะแตกเป็เสี่ยงๆ!"
เขาคำรามต่ำในลำคอ พลังธาตุหยางที่มากเกินไปกำลังตีกลับจนเกิดภาวะธาตุไฟเข้าแทรก ดวงตาพยัคฆ์แดงฉานดุจโลหิต สติสัมปชัญญะเริ่มขาดสะบั้น เหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กระหายการปลดปล่อย
ทันใดนั้น กลิ่นหอมเย็นะเืสายหนึ่งก็ลอยมาแตะจมูก
หลินซี หญิงสาวในชุดขาวบริสุทธิ์ที่ขาดวิ่น เดินโซเซเข้ามาในเขตหวงห้าม ร่างกายบอบบางสั่นเทาจนฟันกระทบกัน กึก กึก... นางถูกพิษเหมันต์เล่นงานจนเืในกายแทบจับตัวเป็น้ำแข็ง ทางรอดเดียวคือต้องยืมไออุ่นจากบุรุษที่มีพลังหยางแกร่งกล้าที่สุด
"ช่วย... ช่วยข้า..."
ยังไม่ทันสิ้นเสียงหวาน ร่างสูงใหญ่ของเสวียนเทียนก็พุ่งเข้าประชิดตัวนางราวกับอสูรร้ายล่าเหยื่อ!
หมับ!
มือหนาแกร่งดุจคีมเหล็กคว้าเข้าที่ลำคอระหง ตรึงร่างบางกระแทกอัดเข้ากับผนังถ้ำขรุขระอย่างแรง
"อั่ก!" หลินซีจุกจนหน้าเขียวคล้ำ นางพยายามดิ้นรน แต่ทันทีที่ผิวกายอันร้อนผ่าวของเขาแนบชิดกับความเย็นเยียบของนาง เสียง ฉ่า... ราวกับน้ำราดบนกองไฟก็ดังขึ้นในความรู้สึกของทั้งคู่
ความทรมานของเสวียนเทียนทุเลาลงทันตาเห็น!
"เ้า... เย็นยิ่งนัก..."
ั์ตาแดงฉานวาวโรจน์ขึ้น จอมมารหนุ่มไม่รอช้า เขาฉีกกระชากอาภรณ์ที่เกะกะขวางทางออกจนหมดสิ้น เสียงผ้าขาด แควก! ดังบาดหู เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องดุจหิมะ และยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อที่ชูชันท้าสายตา
"อื๊อ... ท่าน... จะทำอะไร... ปล่อยนะ!"
หลินซีกรีดร้อง แต่ริมฝีปากอิ่มถูกปิดผนึกด้วยปากร้อนจัดที่บดขยี้ลงมาอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นสากหนาแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำ ดูดดึงลิ้นเล็กจนเกิดเสียง จ๊วบ จ๊วบ น่าอาย มือหยาบกร้านฟอนเฟ้นหน้าอกอวบอิ่ม บีบขย้ำจนเนื้อนุ่มล้นทะลักง่ามนิ้ว
"อา... ตัวเ้านุ่มนิ่มไปทั้งตัว... ข้า้าเ้าเดี๋ยวนี้!"
เสวียนเทียนคำรามพร่า เขาจับสะโพกมนของนางยกขึ้นลอยหวือ แยกเรียวขาขาวผ่องออกกว้างแล้วเกี่ยวไว้รอบเอวสอบของตน เปิดทางให้ัั์ที่ตื่นตัวจนปวดหนึบได้ัักับปากทางถ้ำวารีที่ยังปิดสนิท
"มะ... ไม่... มันใหญ่เกินไป... ข้ารับไม่ไหวแน่ๆ... ฮึก!" หลินซีเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อััได้ถึงความร้อนผ่าวและขนาดที่มหึมาดุนดันอยู่ที่หน้าประตู์
"เ้าไม่มีทางเลือก... จงมาเป็โอสถระบายความใคร่ให้ข้าซะ!"
สวบ!!
"กรี๊ดดดด!.... เจ็บ... ฮืออออ..."
เสวียนเทียนกระแทกเอวสอบสวนพรวดเข้าไปทีเดียวจนมิดด้าม ช่องทางคับแคบที่ไม่เคยผ่านมือชายฉีกขาดเล็กน้อย ร่างบางกระตุกเกร็งแขวนลอยอยู่กลางอากาศด้วยวงแขนแกร่งที่อุ้มไว้แนบผนัง
"แน่น... แน่นเหลือเกิน... ซี๊ดดด..."
จอมมารหนุ่มสูดปากครางกระเส่า ผนังเนื้อนุ่มภายในตอดรัดตัวตนของเขาตุบๆ จนแทบคลั่ง เขาแช่นิ่งไว้ครู่หนึ่งเพื่อให้ร่างกายนางปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับโยก
ตับ... ตับ... ตับ...
"อ๊า... ท่าน... เบาหน่อย... อึก... มันลึก... ลึกไป..."
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องถ้ำ เสวียนเทียนกระแทกกระทั้นด้วยจังหวะดิบเถื่อน ทุกครั้งที่เขาสวนกายเข้าหา หน้าอกอวบอิ่มของนางก็กระเพื่อมไหวรุนแรงล่อตาล่อใจ
เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงไปดูดเม้มยอดอกสีหวานอย่างหิวกระหาย ทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้ทั่วเนินเนื้อ
"อืม... เ้าดูดกลืนข้าแรงนัก... อยากได้พลังของข้ามากรึ"
"มะ... ไม่ใช่... อ๊า! อ๊า! ตรงนั้น... เสียว... ข้าเสียว..."
พิษเหมันต์ในกายนางเริ่มละลายกลายเป็ความร่านร้อน หลินซีเผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างอย่างลืมตัว ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวสอบแน่นขึ้นเพื่อรับแรงกระแทก ยิ่งนางตอบสนอง เสวียนเทียนยิ่งได้ใจ เขาจับขานางพาดบ่าข้างหนึ่ง แล้วโหมกระหน่ำสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง
พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ!
"โอ้ววว... ดี... ดีมาก... ร้องออกมาดังๆ!"
"อื๊อออ! อร๊ายยย! ไม่ไหว... ข้าจะเสร็จ... ท่าน... แรงอีก... ฮึก..."
ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนสมองขาวโพลน ช่องทางรักขมิบตอดรัดแก่นกายใหญ่โตถี่รัว น้ำหวานสีใสไหลเยิ้มออกมาหล่อลื่นจนเกิดเสียง แจ๊ะ แจ๊ะ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว
"พร้อมกัน... ไปพร้อมกับข้า!"
เสวียนเทียนคำรามลั่น เกร็งสะโพกกระแทกเน้นๆ เข้าจุดกระสันลึกสุดใจสามครั้งติด ปึก! ปึก! ปึก!
"กรี๊ดดดดด!" / "โฮก!"
ร่างสองร่างกระตุกเกร็งกอดรัดกันแแ่ เสวียนเทียนฉีดพ่นธารลาวาสีขาวขุ่นเข้าไปในกายสาวทุกหยาดหยด ส่งผ่านพลังลมปราณหยางอันมหาศาลเข้าสู่ชีพจรของนาง
หลินซีหอบหายใจรวยริน ซบหน้าลงกับบ่ากว้างอย่างหมดแรง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและกลิ่นคาวรักที่ตลบอบอวล นางหารู้ไม่ว่า การเป็โอสถในค่ำคืนนี้ เป็เพียงจุดเริ่มต้นของบทเรียนสวาทที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตนางตลอดไป