26. เงาดารา ออกมา ! เสียงจากเ้าหอดารา
จากนั้นเงาของผู้ฝึกตนระดับเซียนเทียนกว่าสิบคน ออกมาจากที่มืด แต่ละคนใส่ชุดสีดำปกปิดใบหน้า
ขอรับเ้าหอ ! ทุกคนขานรับ และรอรับคำสั่ง
จงไปสังหารทุกคนที่เหลือรอดซะ !
ขอรับเ้าหอ ! สิ้นเสียงคำสั่งทุกคนได้ขานรับแล้วพุ่งไปทางด้านหลังตระกูลหมาง
ผู้าุโตระกูลหมางเห็นเช่นนั้นเขารีพุ่งตามไป แต่โดนขัดขวางโดยผู้าุโหอดารา ตอนนี้ทั้งสองฝั่งเริ่มปะทะกันอีกครั้ง
“หมางเหรินมาเถอะ มาสะสางความแค้นกันให้ตายกันไปข้างนึง” เสี่ยงของเ้าหอดาราดังขึ้น
เ้าตระกูลหมางได้ยินเช่นนั้น เขากล่าวตอบ “ข้าจะเอาเืของเ้ามาเซ่นสังเวยคนในตระกูลข้า”
จากนั้นทั้งสองก็ลอยขึ้น้า แล้วชักดาบออกมาแล้วพุ่งเข้ามาฟาดฟันกัน แรงปะทะดาบแต่ละครั้งทำให้เกิดคลื่นลมกระแทกไปโดนบ้านเรือนทำให้พังทลาย ทั้งสองฟาดฟันกันเป็ร้อยครั้ง
ตอนนี้หมางเหรินเริ่มเสื้อผ้าเริ่มขาดมีแผลคมดาบปราณ เืไหลซิบออกมา ส่วนเยว่ชิงเสวียนนั้นเพียงแค่เสื้อผ้าฉีกขาดเล็กน้อย ด้วยความต่างของการฝึกตนเยว่ชิงเสวียนนั้นมาถึงระดับสูงสุดของแกนทองคำแล้ว แต่หมางเหรินอยู่ระดับที่แปดของแกนทอง ทั้งสองคนถอยออกมาตั้งท่า เพื่อตัดสินกันในกระบวนสุดท้าย
“เยว่ชิงเสวียน วันนี้ต่อให้ข้าต้องตายก็จะลากเ้าลงนรกไปด้วย” หลังจากกล่าวเสร็จเขาก็ะเิพลังปราณพวยพุ่งออกมาโดนปราณของมีขนาดที่ใหญ่มาก
เยว่ชิงเสวียนเห็นเช่นนั้นถึงกับเหงื่อตกแล้วกล่าวว่า “นี่เ้าถึงกับเผาพลังชีวิตของตัวเองเลยรึ” ในใจเยว่ชิงเสวียน ตอนนี้คิดว่าการที่เขาเผาพลาญพลังชิวิตตนเองทำให้เขาก้าวขึ้นมาอยู่ระดับแกนทองขั้นที่เก้าและยังเข้าใกล้ครึ่งขั้นก่อกำเนิด หากเขายื้อเวลาไว้ได้สักสิบนาทีอีกฝ่ายจะต้องเผาพลังชีวิตของตนเองชนหมดและตายไปเอง
ตอนนี้เส้นเอ็นเส้นเืของหมางเหรินได้ปูดโปนตาแดงก่ำผมสยายออกพลังปราณพวยพุ่ง ควบคุมสติเกือบไม่อยู่ จากนั้นเขายกดาบขึ้นมา “คมดาบวายุสังหาร” สินเสียงของหมางเหริน ปราณดาบรูปจันทร์เสี้ยวสีเขียวล้อมไปด้วยลมที่โหมกระนัมนับร้อยพุ่งไปทางเยว่ชิงเสวียน
เยว่ชิงเสวียนเห็นเช่นนั้นนนางหลับตาตั้งสมาธิแล้วลืมตาขึ้นพร้อมสูดหายใจลึก อากาศรอบๆเย็นลงจนมีละอองสีขาวจับตัวขึ้นบนอากาศจากนั้นก่อตัวขึ้นเป็ดาบนับร้อยเล่มขึ้นด้านหลังเยว่ชิงเสวียน
ดาบหิมะทลายสูญ!
จากนั้นดาบน้ำแข็งนับร้อยกับคมด่บวายุนับร้อยพุ่งเข้าปะทะกับ
ปัง ปัง ปัง !
เสียงการปะทะดังสนั่นต่อเนื่อง จนทำให้พื้นที่นั้นเต็มไปด้วยน้ำแข็งและลมกระโชกแรง
สิ้นเสียงการปะทะกันกว่าร้อยครั้ง เศษน้ำแข็งฟุ้งกระจายทั่วตระกูล หมางเหรินเห็นเช่นนั้น เขาคิดว่าไม่ได้การแล้ว ต้องรีบจบให้เร็วที่สุดไม่งั้นเขาได้ตายก่อนแน่
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขากำดาบแน่นแล้วพุ่งเข้าไปฟันเยว่ชิงเสวียนนางเอาดาบขึ้นมารับไว้ได้ แต่ด้วยตอนนี้หมางเหรินมีพละกำลังมากกว่าเยอะ จากแรงปะทะทำให้นางร่วงลงสู่พื้นอย่างรุนแรงพื้นได้แตกเป็ใยแมงมุม กระอักเืคำโต
หมางเหรินเมื่อเห็นเช่นนั้นเขารีบพุ่งตัวตามลงมาแล้วคร่อมตัวของเยว่ชิงเสวียนที่นอนอยู่ แล้วใช้หมัดต่อยไปที่หน้าและลำตัวของเยว่ชิงเสวียนเพื่อระบายความแค้น
เยว่ชิงเสวียนที่โดนคร่อมอยู่ และโดนต่อยอยู่นั้นจากแรงหมัดทำให้นางกระเด้งขึ้นลงเหมือนกุ้งโดนน้ำร้อน หน้าตาของนางยับเยินร่างกายสบักสะบอม นางไม่มีจังหวะจะตอบโต้ได้เลย
เมื่อหมางเหรินกระนัมชกเพื่อระบายความโกรธแค้นจนพอใจแล้ว เขาก็หยิบขึ้นมามือทั้งสองกำดาบดาบแน่นแล้วยกขึ้นสูงปลายดาบอับแหลมคมชี้ไปที่หน้าอกของเยว่ชิงเสวียน
“เยว่ชิงเสวียนเ้าไปลงนรกสะเถิด” สิ้นเสียงของหมางเหรินเขาง้างดาบขึ้น
ในขณะที่กำลังจะปักลงไปที่หน้าอกเยว่ชิงเสวียน ได้มีเงานึงปรากฏขึ้นด้านหลังเขาจากนั้นมีดปราณก็พุ่งไปแทงที่คอของหมางเหริน
แต่คาดไม่ถึงมีดปราณนั้นไม่สามารถเจาะเข้าไปถึงลำคอได้
หมางเหรินที่หันไปมอง ได้พูดอย่างเย้ยหยัน “หึ้้ มดปลวกขั้นลมปราณ” จากนั้นเขาสะบัดมือเบาร่างร่างนั้นก็ปลิวไปชนกับซากประหลักหักพัง
ในจังหวะที่เขาเผลอนั้นเองก็ได้มีดาบเสียบทะลุหน้าอกของเขา เขากระอักเืออกมาเต็มหน้าเยว่ชิงเสวียน
เยว่ชิงเสวียนเห็นเช่นนั้นนางก็บิดดาบทำให้หมางเหรินกระอักเืมาอีกครั้ง จากนั้นนางก็ดันดาบที่เสียบหน้าอกของหมางเหรินที่ตัวของเขาคร่อมนางอยู่ให้หายหลับนอนพะงาบพะงาบหายใจโรยริน
จากนั้นผมของเขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็สีขาวและแห้งกราดร่างกายเริ่มมีควันสีแดงลอยออกมาแล้วกล้ามเนื้อกลับกลายเหลือแค่ิัย่อนยานหุ้มกระดูกเหมือนคนแก่ที่ใกล้จะตายส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว
เมื่อเยว่ชิงเสวียนลุกขึ้นนางเห็นเช่นนั้นแล้วถอนหายใจส่ายหน้าจากนั้นก็ใช้ดาบฟันไปที่คอจนหัวกับลำตัวแยกจากกัน
หลังจากลงมือเยว่ชิงเสวียนรีบพุ่งไปที่ซากประหลักหักพัง เห็นเด็กหนุ่มผมดำนอนแน่นิ่งอยู่เืกลบปาก
คุณชายฉิน !
นางรีบพุ่งไปดูอาการ จากนั้นนางรีบตรวจชีพจรและลมหายใจ “โล่งไปที แค่หมดสติไปเท่านั้น”นางพูดพร้อมถอนหายใจ