วันต่อมา
ณ ห้องพักพนักงานชั้น 5 เวลา 09.30 นาฬิกา
'ฮ่าๆๆๆ โทษทีที่หลอก แค่อยากรู้ว่านายจะหาเจอมั้ยแค่นั้นเอง'
"ถ้ายังแกล้งอีกผมจะไม่เชื่อที่คุณพูดอีกแล้วนะครับ (- -)"หลังจากตื่นนอนได้ไม่นานคุณโอซุมะก็โทรมาหยอกล้อแต่เช้าทันที ผมจึงได้แต่บ่นไปชงกาแฟไปพร้อมมองวิวนอกอาคารอย่างเหม่อลอย ยอมรับเลยว่าวิวที่นี้สวยจริงๆ ถึงแม้จะเป็แค่วิวตึกธรรมดาแต่ผมไม่มีโอกาสได้เห็นวิวแบบนี้สักเท่าไหร่ ห้องพักเก่าไม่มีหน้าต่างเป็แค่ห้องสี่เหลี่ยมธรรมดาที่เอาไว้ซุกหัวนอน รู้สึกกลัวเหมือนกันถ้าพออยู่แบบนี้ไปนานๆจะไม่อยากไปจากที่นี่...หึ้ย! คิดอะไรของเราเนี่ย! ยิ่งไปจากที่นี่ไวๆก็ดีสิ จะได้หมดหนี้หมดสินและไม่ต้องมาเจอเด็กประหลาดๆพวกนั้นอีก--
'นี่! ฟังอยู่หรือป่าว?'
"ครับ? เมื่อกี้ว่ายังไงนะ"มัวแต่เหม่อจนลืมไปเลยว่าคุยกับคุณโอซุมะอยู่ สติๆกลับมาเร็ว
'เฮ้อ..จะพูดแค่รอบเดียวนะ เื่งานตอนนี้ครบกำหนดที่ต้องออกผลงานใหม่แล้ว หน้าที่นายคือต้องเป็คนดำเนินเื่แทนฉัน รายละเอียดจะส่งให้ทางไลน์ ไปบอกพวกเด็กๆด้วยละจะได้ให้พวกเขาเตรียมตัว ส่วนวิธีการจัดการทำตามใจชอบเลย แล้วก็อย่าลืมไปคุยกับผู้กับกำด้วยละ เขาจะเข้ามาพรุ่งนี้'
"ที่บอกให้ทำตามใจชอบหมายถึงอะไรเหรอครับ?"
'เป้าหมายหลักคือทำให้ยอดวิวของเด็กๆสูงกว่าเดิมและทำให้พวกนั้นยอมรับนายให้ได้ ตอนนี้ประสบปัญหาเื่นี้อยู่ใช่มั้ย?'
"รู้ด้วยเหรอครับเนี่ย...แต่ที่มีปัญหาแค่ไม่กี่คนเองครับ แน่นอนว่าผมจะทำให้พวกเขายอมรับผมให้ได้ครับ"
'ดี แล้วจะรอดู อ๋อ! ขอเตือนอะไรอย่าง...อย่ามีปัญหากับฝ่ายบัญชีเด็ดขาด นายคงไม่อยากปวดหัวตายก่อนใช่มั้ย...'
"เอ่อ...คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ แต่ยังไงผมจะระวังนะ ขอบคุณที่เตือนครับ"
'อืม ขอให้สนุกกับการทำงานวันแรกนะคุณผู้ช่วย'
"ครับ สวัสดีครับ"
ตู๊ด!
หลังจากกดวางสายไปผมจึงเปิดโน๊ตบุ๊คและเปิดไฟล์ที่คุณโอซุมะส่งมาให้ทางไลน์ ในเอกสารมีขั้นตอนการปฏิบัติต่างๆเขียนไว้ชัดเจนและมีเบอร์ติดต่อทุกแผนกด้วย คุณโอซุมะได้พักผ่อนบ้างมั้ยนะอุตส่าห์เขียนให้ละเอียดเชียว
ดิ๊ง~ด๊อง~
"ครับ?"ขณะกำลังจิบกาแฟไปด้วยดูเอกสารไปด้วยก็มีเสียงออดดังขึ้น ผมจึงต้องหยุดมือทุกอย่างพร้อมเดินไปประตูหน้าห้องและไม่ลืมส่องตาแมวเพื่อดูว่าใครมา เมื่อมองลอดออกไปก็พบซาโตชิยืนอยู่หน้าห้องนั้นเอง ผมจึงเปิดประตูออกไปเพื่อหวังจะทักทายเขา
"อะ! อรุณสวัสดิ์ครับพี่ฮาจิมะ วันนี้ก็ยังดูดีเหมือนเดิมเลยนะครับ (^^)"
"หืม?"
"ครับ? (^^)"
"นาย...ซาโตชิจริงเหรอ..."
"เอ๋?"
"... /..."
ไม่รู้พวกเราเงียบกันไปนานแค่ไหนแต่จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลยสักคำ ผมรู้สึกวันนี้ซาโตชิแปลกไป รู้สึกเขา...ร่าเริงเกินไป หรือผมคิดไปเองกันแน่นะ
"อุ้บ...ฮ่าๆๆๆๆ ให้ตายสิ...คิดว่าจะเนียนซะอีก"
"หะ? พูดอะไรของนาย?"
"เราพึ่งเจอกันครั้งแรกสินะ ขอโทษที่แนะนำตัวช้าไป ผมฮนดะ ซาโตรุ เป็แฝดน้องของซาโตชิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ (^^)"ซาโตรุยื่นมือออกมาทักทาย ผมจึงจับมือทักทายเขาพร้อมมองหน้าให้ชัดๆอีกที ดูเผินๆเหมือนกันมากเลยนะถ้าไม่ติดตรงนิสัยคงแยกไม่ออกแน่นอน
"หายไปไหนมา แล้วทำไมถึงมาแกล้งปลอมตัวเป็ซาโตชิละ?"
"ผมพึ่งถ่ายแบบเสร็จก็เลยมาช้าหน่อย ส่วนที่แกล้งแค่อยากรู้เฉยๆว่าจะแยกพวกเราออกมั้ยเท่านั้นเอง แต่ก็โดนจับโป๊ะจนได้ เฮ้อ...พี่เดาถูกจริงๆด้วยผมแพ้พนันซะแล้ว"
"พนันอะไรกัน?"
"ผมพนันกับพี่ไว้ว่าคุณจะมองผมเป็ใคร ถ้ามองว่าผมคือซาโตชิพี่จะต้องยกห้องของตัวเองให้ 1 วันเต็มๆ แต่ถ้ามองว่าไม่ใช่ผมต้องยกห้องให้พี่ 1 วันเหมือนกัน และสุดท้ายผมก็แพ้พนัน เฮ้อ..."
"แล้วทำไมใช้ห้องมาเป็ของพนัน?"
"ก็จะได้เข้าไปใช้น้ำใช้ไฟได้เต็มที่ไง เฮ้อ...สงสัยเดือนนี้เงินหมดตูดอีกแน่เลย..."รู้สึกเ้าพวกนี้เด็กกันจริงๆด้วย เล่นอะไรก็ไม่รู้แถมเอามาพนันกันอีก แล้วที่นี้จะไปนอนไหนละเนี่ย น่าสงสารจัง...
"คืนนี้คงต้องนอนข้างนอกอย่างหนาวๆ ยุงก็กัด มืดก็มืด น้ำก็ไม่ได้อาบ..."
"..."
"เฮ้อ...ชีวิตนี้จะมีคนใจดีบ้างมั้ยนะ..." ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ได้มั้ย...เริ่มไม่สงสารละ รู้สึกหมั่นไส้ซะมากกว่า ทำมาเป็เล่นละครและส่งสายตาปิ๊งๆให้ แสดงเก่งจริงๆ
"เอ่อ...ถ้าลำบากขนาดนั้นพักห้องฉันคืนหนึ่งก็ได้--"
"ขอบคุณมากเลยครับคุณฮาจิมะ คุณคือเทวดาของผมเลย (*-*)"ไม่ทันพูดจบหมอนี่ก็รีบเข้ามาจับมือผมพร้อมเขย่าแรงๆจนแขนแทบหลุดออกจากบ่า ผมจึงได้แต่ยืนฉีกยิ้มอยู่นิ่งๆอย่างไปไม่ถูก อะไรมันจะเวอร์ขนาดนี้
"ไปกินข้าวกันดีกว่าครับ เดี๋ยวผมพาทัวร์ที่นี่ให้เอง (^^)"
"ไม่ละ ฉันมีกาแฟ--"
"ไปเถอะครับ ป่านนี้ทุกคนมากันหมดแล้ว นานๆจะอยู่พร้อมหน้ากันนะครับ (^^)"
"เฮ้อ...ไปก็ไป (-.-)"และนั้นทำให้ผมต้องทิ้งกาแฟที่อุตส่าห์ชงแต่เช้าเพื่อไปห้องอาหารตามที่ซาโตรุบอก เมื่อเข้ามาถึงก็เจอกับทุกคนจริงๆ พวกเขากำลังนั่งทานอาหารเช้าหลากหลายเมนูตามที่ตัวเองชอบ ผมกับซาโตรุมาเป็คนสุดท้ายทำให้พวกเขาหันมามองกันเป็ทางเดียว
"ฮ่าๆ หน้าแบบนั้นแพ้พนันสินะ"ซาโตชิที่เห็นซาโตรุเดินยิ้มแฉ่งเข้ามารีบลุกมาหาพร้อมล้อเลียนซาโตรุทันที สองคนนี้ท่าทางสนิทกันดีแหะ คิดว่าจะเป็ไม้เบื่อไม้เมากันซะอีก
"นี้"ขณะยืนมองพวกแฝดเล่นกันจู่ๆบาจิก็ยื่นอะไรสักอย่างให้ดู ผมจึงรับมันมาก็พบมันคือรูปถ่ายเมื่อวานนั้นเอง โห้....นี่เขาไปล้างฟิมล์มาให้เลยเหรอเนี่ย
"ให้เหรอ?"
"อืม เก็บไว้ก็ไม่รู้จะทำอะไรเลยให้"
"อ๋อ...ขอบใจนะ จะเก็บไว้อย่างดีเลย"ผมรับรูปมาเก็บใส่กระเป๋ากางเกงและภาวนาไม่ให้ตัวเองลืม เพราะไม่อย่างงั้นอาจเผลอซักรวมไปด้วยก็ได้
ฟู่~~
"ยึ๊ย!"จู่ๆก็รู้สึกมีลมร้อนๆมาโดนหลังใบหูทำให้เผลอยกมือขึ้นปิดหูตามสัญชาตญาณพร้อมมองค้อนไปหาคนที่ทำ เฮอิจิยืนยิ้มหวานส่งมาให้พร้อมเขยิบเข้ามายืนพิงโต๊ะเดียวกับผม
"เมื่อคืนฝันถึงฉันหรือป่าว (^^)"
"เหมือนจะไม่ได้ฝันนะครับ"
"แต่เมื่อคืนฉันฝันถึงนายด้วยนะ~ ให้ทายฝันว่าอะไร~"
"ผมไม่รู้หรอกครับ (-.-)"
"เอียงหูมาสิ (^^)"ผมลังเลอยู่สักพักว่าจะทำตามที่เขาบอกดีมั้ย แต่สุดท้ายก็ยอมเอียงหูไปทางเขาเพื่อจะได้รู้ว่าเขา้าจะบอกอะไรกันแน่
"/ฝันว่าได้จูบกันด้วยแหละ/"
"หะ! (0///0)"ผมถึงกับเบิกตากว้างหลังได้ยินคำตอบ ฝันอะไรของเขาเนี่ย! น่ากลัวชะมัดเลย
"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า นายนี่เชื่อคนง่ายจังนะ (^^)"
"ให้ตายสิ...อย่าเล่นแบบนี้อีกนะครั--"
ตุบ!!
ขณะกำลังยืนคุยกันอย่างเพลินๆก็ได้ยินเสียงทุบโต๊ะดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อผมหันไปมองก็พบเคย์กำลังมองมาทางผมด้วยสายตาไม่พอใจสุดๆ ก่อนจะเดินตรงมาหาผมพร้อมผลักเต็มแรงจนเซล้มไปนั่งกับพื้น
"ใครอนุญาตให้นายมาที่นี่"เขาพูดด้วยน้ำเสียงเ็าสุดๆจนผมรู้สึกใจคอไม่ดีจึงไม่ได้พูดอะไร นั้นทำให้คนที่อยู่ใกล้ผมที่สุดอย่างเฮอิจิพูดโน้มน้าวเขาไว้
"ใจเย็นก่อนเคย์ ฮาจิมะยังไม่ได้ทำอะไรเลย ให้เขาพิสูจน์ตัวเองก่อนสิ"
"พวกนายก็เหมือนกัน! ไปสนิทกันตอนไหน? ไหนบอกจะช่วยไล่หมอนี่ออกไปไง"
"เอ...ไม่เห็นจะจำได้ว่าเคยพูดแบบนั้นนะ..."
"เหอะ! นายมันก็เหมือนทุกที ชอบกลับคำไปมาอย่างกับจิ้งจอกเ้าเล่ห์"
"จะถือว่านั้นเป็คำชมนะ (^^)"
"ชิ! ไม่กงไม่กินมันละ"
หมับ!
"เดี๋ยว! มีเื่จะคุยด้วย"เมื่อดูเหมือนสถานการณ์แย่กว่าที่คิดผมจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่างจึงพยายามดึงแขนเคย์ไว้เพื่อให้เขาหยุดนิ่ง เขายอมหยุดพร้อมสะบัดแขนออกอย่างแรง ผมจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกวาดสายตามองพวกเขาอย่างพินิจพิจารณาว่าจะเอายังไงต่อดี
"งั้นพวกเราไปรอข้างนอก--"
"พวกนายก็อยู่ด้วย!"
"มีอะไรก็รีบๆพูดมา"เคย์ดูเหมือนเริ่มจะทนไม่ไหวจึงกอดอกยืนจ้องเขม็งตาเขียวปั้ด ผมจึงสูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมพูดเื่ที่คิดในหัวเมื่อกี้
"เื่งานครั้งต่อไปไม่ลืมกันใช่มั้ย?"
"ทำไม?"
"ฉันมีข้อเสนอให้พวกนายทุกคน ไม่สิ...ต้องเรียกคำท้าสิถึงจะถูก"
"พูดเื่อะไร?"
"ถ้ารอบนี้ผลงานของใครติดท้อป 1 ใน 10 ของเว็บส้มดำสามารถขออะไรจากฉันก็ได้ 1 อย่าง แน่นอนว่าทำได้ทุกคำขอแม้แต่เื่ที่เป็ไปไม่ได้..."เมื่อผมพูดจบทุกคนในห้องต่างมองหน้ากันพร้อมกระซิบถามกันไปมา นี้คือวิธีที่ดีที่สุดที่ผมคิดได้แล้วละ ถ้าปล่อยไว้ต่อไปคงได้ทะเลาะกันเองแน่ๆ
"เหอะ! ไร้สาระ"เคย์ดูเหมือนจะไม่สนใจจึงหันหลังจะเดินไปที่ประตู แต่ผมเดินไปขวางหน้าซะก่อนและพยายามพูดให้เขาเข้าร่วมให้ได้
"กลัวว่าตัวเองจะทำไม่ได้หรือไงหืม..."
"นี่ดูถูกกันเหรอ..."
"ใช่ เพราะนายแสดงได้ห่วยมาก! นายนั้นแหละต้องปรับปรุงเป็คนแรกเลยรู้ตัวมั้ย!"
"เอาอะไรมาตัดสินว่าห่วยหะ! อย่ามาพูดมั่วๆ"
"ไม่อยากจะพูดให้อายเลย แต่เวลาดูคลิปที่นายแสดงแบบ...ไอนั้น..มันไม่แข็งอะดิ!"อา...ถึงผมจะไม่เคยดูคลิปของเขาก็เถอะแต่แบบนี้พูดแรงเกินไปมั้ยนะ...
"เสื่อมสมรรถภาพเองแล้วมาโทษนักแสดงเนี่ยนะ!"
"ฉันแข็งแรงดีทุกอย่างแถมดูคลิปอื่นมันยังมีอารมณ์ แต่ของนาย...ไม่ไหวจริงๆวะ"
"อย่ามาพูดหมาๆนะเว้ย!!"
"ถามเฮอิจิเลยเขาเป็พยานให้ เมื่อวานเรานั่งดูด้วยกันใช่มั้ย?"ผมหันไปหาเฮอิจิที่พอจะช่วยตามน้ำให้ได้มากที่สุด และดูเหมือนเขาจะเข้าใจจึงพยักหน้ารับให้อย่างว่าง่าย
"ฉันเป็พยานให้เอง เขาบ่นตลอดทั้งคืนเลยว่าไม่แข็งเพราะคลิปที่นายแสดง นายยอมเหรอเคย์..."
"พวกนายไปดูหนังโป๊ด้วยกันเนี่ยนะ?"
"ก็ผู้จัดการให้มาศึกษาเพิ่มเติมนะสิ ก็เลยขอให้เฮอิจิช่วยหาคลิปพวกนายให้หน่อย ฉันดูผลงานทุกคนเลยนะ ชอบสุดคือของพวกฮนดะ ตอนเล่น 3P นี่สุดยอดเลยนะ~"
"นะ นั้นน่าอายที่สุดในชีวิตผมเลยนะครับ!/เห...คิดถึงจังเลยนะ"ดีนะที่ดูคลิปคนอื่นไว้บ้าง ไม่งั้นคงหาเื่แถต่อไม่ได้แน่
"ละ แล้วไงละ! มันก็ต้องมีขัดใจกันบ้างดิ"เคย์เริ่มไขว้เขวอย่างเห็นได้ชัด ผมจึงงัดไม้ตายออกมาเพื่อให้สถานการณ์นี้มันจบสักที...
"งั้นถามผู้จัดการให้มั้ยละว่านายแสดงเป็ยังไง..."
"มะ ไม่ต้อง! เขาป่วยอยู่นะไม่ต้องไปรบกวนเขาหรอก"
"ไม่เป็ไรหรอก เขาบอกถ้ามีปัญหาก็โทรได้ทุกเมื่อ"ผมที่กำลังจะกดเบอร์โทรหาผู้จัดการถูกขัดขวางจากเคย์ที่เข้ามาดึงโทรศัพท์ผมไปหน้าตาเฉย เขาดูกระวนกระวายมากตอนพูดถึงผู้จัดการ สงสัยคงกลัวโดนดุแหงๆ
"ฉัน...รับคำท้า"
"แบบนั้นแหละ นายจะได้ฝึกและแสดงได้ดีขึ้นด้วย"
"ถ้าฉันชนะจะขอเตะตูดนายและโยนออกนอกหน้าต่างไปซะ"
"คิดดีๆละ ขอได้ข้อเดียวนะ"
"หมดธุระแล้วใช่มั้ย?"
"ที่จริงก็มีอีกอย่าง แต่เดี๋ยวจะประกาศเรียกอีกทีนะ"พูดจบเคย์ก็เดินตัวปลิวออกไปอย่างรวดเร็ว นั้นทำให้ผมรู้สึกโล่งอกอย่างมากที่เคลียสถานการณ์ตึงเครียดออกไปได้ แต่ต่อจากนี้จะทำยังไงต่อดี...
.
.
.
1K
