สาวชาวไร่ปฏิวัติวงการอาหาร พลิกชีวิตสู่ความมั่งคั่ง

บทที่ 39 ผลเหลียงเฝิน 

พ่อซ่งแม่ซ่งดูจะชอบลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วมาก เห็นทั้งคู่แวะเวียนมาหา พ่อซ่งก็รีบเชิญทั้งสองคนเข้ามาในบ้าน ส่วนแม่ซ่งถึงกับนำชาเก่าแก่ที่พ่อซ่งเก็บสะสมไว้มาชง

"ชาที่ภรรยาข้าชงเป็นชาที่ข้าเก็บสะสมไว้ตั้งแต่สมัยยังหนุ่ม ไม่เคยยอมดื่มเลย วันนี้เอามาให้พวกท่านลองชิมดู"

แม่ซ่งพูดพลางยกกาน้ำชาออกมา มันคือกาน้ำหรูหราชาที่ซ่งเส้าเส้าทั้งคนเดิมและคนหลังข้ามมิติไม่เคยเห็นมาก่อน

สิ่งนี้ทำให้นางนึกถึงคำพูดของซ่งถิงถิงที่บอกว่าตระกูลซ่งในอดีตเคยรุ่งเรือง ส่วนเหตุใดถึงได้ตกต่ำลงยังคงเป็นปริศนา

ต่อไปต้องสืบให้รู้ให้จงได้

พี่ชายซ่งเห็นแบบนั้นถึงกับต้องเอ่ยหยอกล้อ "ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านทำเช่นนี้ หากใครไม่รู้มาเห็นคงคิดว่าพวกท่านกำลังต้อนรับคู่หมั้นของเส้าเส้า"

ซ่งเส้าเส้า "..."

พี่ชายซ่งเห็นซ่งเส้าเส้าอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออกก็หยอกล้อต่อ "พวกท่านดูสิน้องสาวของข้าหน้าแดงแล้ว"

"พี่ใหญ่ ข้าจะไม่ยอมให้ท่านชิมอาหารฝีมือข้าอีกแล้ว"

ซ่งเส้าเส้าพูดจบก็เดินปึงปังเข้าไปในบ้าน พี่ชายซ่งพอได้ยินคำขู่นี้ก็แข้งขาอ่อนแรง เขาเลิกล้อเล่นแล้วกำลังจะอ้อนวอน แต่ก็ถูกเอ่ยแทรกเสียก่อน

"เอาล่ะ หยุดล้อน้องสาวเจ้าได้แล้ว" แม่ซ่งเห็นท่าทางของซ่งเส้าเส้าก็ยิ้มออกมา

"ชานี้คือชาขาวเก่าหรือที่เรียกว่าชาคุณภาพสูง ชาขาวเมื่อเก็บไว้นานๆส่วนประกอบภายในใบชาจะค่อยๆเปลี่ยนแปลง กลิ่นจะค่อยๆจางหายไป สีของน้ำชาจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง รสชาติกลมกล่อมขึ้น ฤทธิ์เย็นจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นฤทธิ์อุ่น ยิ่งเก็บนานเท่าไหร่รสชาติก็จะยิ่งกลมกล่อม และยิ่งมีค่ามากขึ้น ถึงแม้ว่าชานี้จะสู้ชาใหม่ในเมืองไม่ได้ แต่ก็มีค่ามาก พวกท่านลองชิมดูเถิด"

"ท่านลุง สิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป"

"ใช่ขอรับท่านลุง"

ลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วเห็นพ่อซ่งเอาชาที่มีค่ามาต้อนรับพวกเขาก็รู้สึกเกรงใจ

"ล้ำค่าอันใดกัน พวกท่านดูสิ ครึ่งหนึ่งของบ้านเราที่เปลี่ยนไปจากเดิม ล้วนเป็นผลงานของพวกท่าน ดังนั้นพวกท่านถือเป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา"

ที่แท้พ่อซ่งก็รู้สึกซาบซึ้งใจกับความช่วยเหลือของลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วนี่เอง

"ท่านลุงท่านคิดมากไปแล้วขอรับ"

"ใช่ขอรับท่านลุง พวกเราแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น"

... 

ซ่งเส้าเส้ากลับมาถึงห้อง ส่องกระจกทองเหลือง ดูแก้มนางที่แดงเหมือนผลผิงกั่ว โชคดีที่นางเข้ามาในห้องแล้ว ไม่เช่นนั้นให้ลู่เฉินโม่เห็นเข้าคงจะถูกเขาหัวเราะเยาะแน่ๆ

ช้าก่อน เหตุใดข้าถึงกังวลว่าจะถูกลู่เฉินโม่พบเห็น?  อ๊าไม่นะ...?

ไม่ๆๆ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ในนิยายเขาคือคนที่ฆ่าข้านะ!

"เส้าเส้า ผลไม้สีเขียวนี่คืออะไรหรือ"

ซ่งเส้าเส้ากำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่ก็ได้ยินแม่ซ่งเรียก นางจึงนึกขึ้นได้ว่านางเก็บผลเหลียงเฝินมาจากเขาหลังหมู่บ้าน

ซ่งเส้าเส้าได้ยินเสียงเรียกก็เดินออกมาข้างนอก พอออกไปก็สบตากับลู่เฉินโม่ ซ่งเส้าเส้ารีบหลบสายตาไม่มองเขาอีก

"ท่านแม่ นี่คือผลเหลียงเฝินเจ้าค่ะ"

"ผลเหลียงเฝิน? แล้วมันอร่อยหรือไม่"

"หากนำมาทำของหวานจะอร่อยมากเลยเจ้าค่ะ"

แม่ซ่งพอฟังก็ร้องอ้อ แต่ก็ยังนึกภาพไม่ออกอยู่ดี

ซ่งเส้าเส้าอธิบายไม่ถูกจึงให้แม่ซ่งรอสักครู่นางจะทำให้เห็นภาพไปเลยดีกว่า

ซ่งเส้าเส้าล้างผลเหลียงเฝินให้สะอาด ใส่น้ำลงไปในหม้อเยอะๆ ผ่าผลเหลียงเฝินออกเป็นสองส่วน เอาเมล็ดออก แล้วตากแดดให้แห้ง ส่วนเนื้อพอหั่นเป็นชิ้นๆแล้วตากแดดก็กินทีหลังได้เช่นกัน ส่วนเมล็ดที่ตากแดดแล้วก็เอามาห่อด้วยผ้าขาวบาง บิดให้แน่น นำไปแช่ในน้ำเย็น แล้วก็บีบน้ำออก น้ำที่ได้จะเหนียวๆ แช่น้ำแล้วก็บีบน้ำออกอีกรอบ ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกระทั่งน้ำที่บีบออกมาจากผลเหลียงเฝินไม่เหนียวก็เป็นอันใช้ได้ พักไว้ที่อุณหภูมิห้องสักพักก็จะแข็งตัวเป็นวุ้น

"คงจะดีไม่น้อยหากที่นี่มีตู้เย็น"

พอวุ้นแข็งตัวแล้ว ซ่งเส้าเส้าก็แบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเอาไปทำของหวานส่วนหนึ่งเอาไปทำเหลียงไฉ(อาหารจานเย็น อาจหมายถึงสลัดก็ได้)

ซ่งเส้าเส้าใส่วุ้นส่วนหนึ่งลงไปในชาม หั่นเป็นชิ้นๆแล้วก็เอาน้ำตาลแดงของแม่ซ่งมาละลายในน้ำร้อน รอให้เย็นแล้วก็ราดลงไปบนวุ้น โรยหน้าด้วยผลไม้ที่พี่ชายซ่งเก็บมาจากเขาหลังหมู่บ้าน วุ้นผลไม้เย็นๆก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ทำวุ้นผลไม้เสร็จ เดิมซ่งเส้าเส้าอยากจะทำวุ้นผักโขม แต่ตอนนี้ไม่มีผักโขมจึงได้แต่ใช้ผักป่าแทน

ซ่งเส้าเส้าเตรียมวุ้นอีกส่วนหนึ่งไว้แล้ว ที่เหลือก็แค่ล้างผักป่า หั่นเป็นท่อนๆ แล้วพักรอไว้ จากนั้นนำก้านผักป่าไปลวกในน้ำเดือด แล้วก็นำใบผักป่าไปลวกจนสุก ตักขึ้นมาแช่ในน้ำเย็น หั่นวุ้นเป็นเส้นๆ แล้วก็เตรียมกระเทียมสับ น้ำมันพริก ฯลฯ เป็นเครื่องปรุง ใส่ก้านผักป่า ใบผักป่า และวุ้นเส้นลงไปในจาน ราดเครื่องปรุงลงไปยำผักป่ารสชาติหอมสดชื่นก็เป็นอันเสร็จสิ้น

วันนี้อากาศร้อนพอดี หากได้กินของที่ช่วยให้เย็นคงรู้สึกสดชื่นขึ้น

ซ่งเส้าเส้าจึงแบ่งผลเหลียงเฝินที่เหลือออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งหั่นเป็นชิ้นๆรวมกับผลไม้ป่า เอาไว้กินเล่นในภายหลัง อีกส่วนหนึ่งนางจะเอาไปทำเป็นเครื่องดื่มน้ำผลไม้

ซ่งเส้าเส้ามาอยู่ที่โลกในนิยายนี้มานานแล้ว และอยากดื่มน้ำผลไม้หวานๆ ถึงแม้ว่าน้ำที่นี่จะสะอาดและมีรสชาติอร่อย แต่กินน้ำเปล่าทุกวันมันก็ขมปาก

ซ่งเส้าเส้าหั่นผลเหลียงเฝินเป็นชิ้นเล็กๆแล้วก็ใส่ลงไปในถุงผ้าที่สะอาด นำไปบดให้ละเอียดจนเป็นน้ำ แล้วก็ละลายน้ำตาลในน้ำอุ่น เทลงไปในน้ำผลเหลียงเฝิน เท่านี้น้ำผลไม้ง่ายๆที่มีรสชาติหวานอร่อยก็เป็นอันเสร็จสิ้น

"สาวน้อยยังไม่เสร็จอีกหรือ"

"ท่านพ่อเสร็จแล้วเจ้าค่ะเสร็จแล้ว"

ซ่งเส้าเส้ายกน้ำผลไม้ที่เพิ่งทำเสร็จออกมา พ่อซ่งแม่ซ่ง พี่ชายซ่ง ลู่เฉินโม่และเหยียนหลีลั่วต่างก็มองนางด้วยความสงสัย

"น้องหญิงนี่คืออะไรรึ"

ซ่งเส้าเส้าชี้ไปที่ผลเหลียงเฝินที่อยู่บนโต๊ะ "นี่คือน้ำผลไม้ที่ทำจากผลเหลียงเฝินเจ้าค่ะ"

"น้ำผลไม้ ... "

"อืม ... น้ำผลไม้ก็เหมือนเครื่องดื่มจำพวกชาหรือสุรานั่นแหละเจ้าค่ะ"

ซ่งเส้าเส้ารินน้ำผลไม้ให้ทุกคน "ลองชิมดูสิเจ้าคะ รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?"

หลังจากที่ทุกคนดื่มน้ำผลไม้ของซ่งเส้าเส้าแล้วก็ต่างพากันชมไม่หยุดปาก