ตอนที่ 6 ชายหญิงอยู่ตามลำพัง จะเกิดปัญหา (2)
ตอนที่ใกล้จะกลับ บังเอิญเจอย่าถัง
“คุณย่าถัง” กู้อันซินเพิ่งจะทักทาย ย่าถังก็รีบจูงกู้อันซินไปด้านข้าง พอจูงจนห่างหลิงเย่ว์หน่อยแล้วถึงพูด “นี่อันซิน เสี่ยวเมิ่งบอกว่าหนูมีแฟน ก็คือเขาเหรอ”
กู้อันซินส่ายหน้า “คุณย่าคะ คุณย่าอย่าไปฟังที่เสี่ยวเมิ่งพูดเหลวไหลสิคะ เขาไม่ใช่แฟนหนู หนูช่วยชีวิตเขาไว้ ตอนนี้เขาก็แค่พักอยู่ที่ห้องหนูชั่วคราว”
“ไม่ใช่แฟนหนู อย่างนั้นก็ดี” ทันใดนั้นย่าถังก็โล่งอก แล้วพูดต่อ “่สายวันนี้หลังหนูออกไป ย่าเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าประตูห้องหนู ผู้ชายคนนั้นเป็คนเปิดประตูให้ ผู้หญิงคนนั้นสุดยอดเลย หน้าตาสะสวย หุ่นดีสุดจะบรรยาย ถ้าเขาเป็แฟนหนูย่าก็ขอเตือนไว้ หนูเลี้ยงเขาไว้ในห้อง ไม่แน่เขาอาจเลี้ยงผู้หญิงอยู่ข้างนอกนะ!”
“คุณย่าว่าอะไรนะ” กู้อันซินจับประเด็นสำคัญได้จากคำพูดของย่าถัง “คุณย่าบอกว่าวันนี้มีคนมาหาเขาเหรอคะ”
ย่าถังพยักหน้า “ใช่น่ะสิ ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในห้องหนูครึ่งชั่วโมงถึงกลับไป อีกอย่างตอนที่ไปก็ทำท่าอาลัยอาวรณ์ ย่าว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ธรรมดานะ”
กู้อันซินอึ้ง
ถ้าย่าถังไม่บอก เธอยังคิดอยู่เลยว่าหลิงเย่ว์เป็คนน่าสงสารที่ไม่มีเพื่อน ไม่มีบ้าน ไม่มีใคร้า
มีคนมาหาเขา เื่นี้ ทำไมเขาไม่บอกเธอล่ะ
พอกลับถึงห้อง หลิงเย่ว์ก็เปิดโน้ตบุ๊กอีกครั้ง เล่น ‘เกม’ ที่เข้าใจยากของเขา
กู้อันซินรออยู่นาน ก็เห็นว่าเขาไม่มีท่าทีจะสารภาพกับเธอเลยสักนิด
เธอทนไม่ไหว เลยเดินตรงไปหา เสียงหนึ่งดัง ‘พึ่บ’ปิดโน้ตบุ๊กของเขา
“พี่สาม พวกเราต้องคุยกัน!”
หลิงเย่ว์กำลังต่อสู้กับโปรแกรมหนึ่งที่ซับซ้อนสุดๆ อยู่ๆ ก็ถูกกู้อันซินขัดจังหวะ ทั้งยังทำโดยวิธีปิดโน้ตบุ๊กเสียดื้อๆ!
ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงทันที! สายตาเย็นเฉียบจ้องกู้อันซิน
เขาเป็พวกบ้างาน ไม่เคยมีใครกล้าทำเื่เสี่ยงตายขนาดนี้ในเวลาที่เขาทำงาน!
“เธอปิดโน้ตบุ๊กฉัน!” เห็นกู้อันซินยังไม่ตระหนักถึงความผิดของเธอ หลิงเย่ว์เลยเตือนด้วยน้ำเสียงดุ
กู้อันซินเบะปาก “ก็แค่เล่นเกมไม่ใช่เหรอ เล่นเวลาไหนก็ได้ ตอนนี้ฉันอยากถามนาย วันนี้มีคนมาหานายใช่ไหม”
สายตากวาดมองใบหน้าขาวเนียนของกู้อันซิน ภาพที่เธอดูแลความเป็อยู่ของตนตลอดหลายวันมานี้อยู่ๆ ก็ปรากฏในหัวของหลิงเย่ว์
แปลกมาก ความโมโหเพราะเธอปิดโน้ตบุ๊กเขากะทันหันเมื่อครู่พลันก็หายไป
หลิงเย่ว์ดึงสายตากลับ เปิดโน้ตบุ๊กอีกครั้ง
เขาไม่อยากพูดเื่อลิซกับเธอ นี่เป็เื่ส่วนตัวของเขา
“หมายความว่าเป็เื่จริงสินะ” เห็นเขาไม่ปฏิเสธ กู้อันซินก็อึ้ง เธอเข้าไปจับแขนเขา “หากไม่ใช่คุณย่าถังบอก ฉันก็คงไม่รู้ นายบอกฉันมาเสียดีๆ นายหนีออกจากบ้านมาและจงใจไม่อยากกลับบ้านใช่ไหม ผู้หญิงที่มาวันนี้เป็ใคร แฟนนายเหรอ หรือภรรยานาย”
ตอนที่กู้อันซินถามนั้นตัวพวกเขาอยู่ใกล้กันมาก ใบหน้าเธอแดงเล็กน้อยเพราะถามคำถามเขา เสริมด้วยผิวที่ขาวเนียน แลดูค่อนข้างน่ารัก
เธอเม้มปาก แทนที่จะบอกว่ากำลังบีบเค้นถามเขา ไม่สู้บอกว่า...ได้ยินว่ามีผู้หญิงมาหาเขา เลยทำใจรับไม่ได้มากกว่าไหม
หลิงเย่ว์เผลอยื่นนิ้วไปเชยคางเธอเบาๆ
ระยะห่างนั้นใกล้กันมาก จนหลิงเย่ว์มองเห็นตัวเองจากดวงตาของของกู้อันซินได้
ผู้หญิงคนนี้ ส่วนที่ดีที่สุดก็คือดวงตาที่เป็ประกายคู่นี้ ใสวาวราวกับภูตพรายที่หนีออกมาจากเขาลึก
อยู่ๆ หลิงเย่ว์ก็นึกถึงคำว่า‘ตางามชวนมอง’
เขาเพิ่งรับรู้เป็ครั้งแรก นึกไม่ถึงว่ากู้อันซินน่ามองขนาดนี้
กู้อันซินตกตะลึงท่าทางที่กะทันหันของเขา ดวงตาวาวใสของเธอจ้องหลิงเย่ว์ยิ่งกว่าเดิม สายตาของเธอเลื่อนลงไปริมฝีปากสีกุหลาบของหลิงเย่ว์
ทันใดนั้นก็เกิดความรู้สึกประหลาดว่าอยากขบสักที
ชายหญิงอยู่ในห้องเดียวกันตามลำพัง มีปัญหาตามมาจริงด้วย
307
