“นังทิคอแกเป็รอยอะไรแดงเถือกเป็จ้ำ ๆ เลย ตัวอะไรกัดแกเปล่าไหนขยับมาใกล้ ๆ ฉันสิจะดูให้”
“อุ้ย! จริงหรอนังป๋อง” กะทิรีบจับตรงที่ลำคอระหงของตัวเองทันที คุณพร้อมกล้าดียังไงมาดูดคอฉันจนขึ้นรอยแบบนี้ ว๊อย! แล้วถ้าเกิดนังป๋องมาดูแล้วรู้ว่ามันไม่ใช่รอยแมลงกัดละตาย ๆ แน่ ๆ นังกะทิเอ้ย ต้องโดนนังป๋องมันซักฟอกจนขาวแน่ ๆ
“ขยับมานี่ นังทิฉันจะดูให้ถ้าไม่ดีขึ้นจะได้พาไปหาพยาบาลประจำบริษัทช่วยดูให้เบื้องต้น แกยิ่งตัวขาว ๆ อยู่มันยิ่งเห็นชัดมีตั้งหลายจุดแหนะแพ้อะไรเนี่ย”
“ไม่เป็ไรกระป๋องฉันเป็ประจำแหละถ้าวันไหนภูมิแพ้ขึ้น ทุกทีมันเกิดในร่มผ้าพอดีวันนี้มันมาขึ้นที่คอแกไม่ต้องใหรอกน่า เดี๋ยวสักพักมันก็หายเอง”
“ไม่เป็ไรแน่นะ”
“เออน่ะ ไม่เป็ไรหรอกเดี๋ยวทานข้าวเสร็จ ฉันก็ไปกินยาแก้แพ้เดี๋ยวก็หาย”
“เออแล้วไป ถ้าแกมีแฟนนะฉันคิดว่าแกโดนแฟนแกดูดคอมาแน่ ๆ นังทิ แต่นี้แกมันยังเกาะอยู่บนคานแฟนสักคนก็ยังไม่มี ป่านนี้ไม่รู้ว่าหยากไย่มันขึ้นหรือยัง ฮ่า ๆๆๆ ”
“นังป๋อง!! เดี๋ยวจะโดนไม่น้อยฝากไว้ก่อนเถอะแก ได้ข่าวว่าแกก็ยังโสดเหมือนกันกับฉันนังเพื่อนเลว รีบยัดเข้าไปเลยนะส้มตำแกเนี่ยมัวแต่เม้ามอยหอยสังข์คงจืดเซ็งไปหมดละมั้งเนี่ย” ก่อนจะตักส้มต้มยัดใส่ปากของกระป๋องแทนข้อหามันพูดไม่เข้าหู
“อื้อ.... นังทิแกจะฆ่าฉันหรอปากคนนะไม่ใช่ถังขยะ”
“อุ้ยตาย!! นี่ปากแกหรอนังป๋อง ฉันนึกว่าถังขยะของแม่บ้าน คิก ๆๆๆ”
“นังกะทิ!! นังเพื่อนเลว”
"สมน้ำหน้า"
“สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ ฉันมาขอพบคุณพันธ์ธีราค่ะ”
“โอ๊ะ!! สวัสดีค่ะขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ทันได้มอง ไม่ทราบว่าได้นัดคุณพร้อมไว้ไหมคะ” กะทิที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์รายงานการประชุมอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นผู้หญิงสาวสวยอย่างกับดารานางแบบยืนอยู่ตรงหน้าส่งยิ้มหวาน ๆ มาให้เธอ
“ไม่ได้นัดไว้นะคะ พอดีวีตาอยากจะเซอร์ไพรส์คุณพร้อมเขาน่ะค่ะ วีตารบกวนคุณเอ่อ…”
“อ๋อ..กะทิค่ะ”
“ค่ะคุณกะทิยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ขอโทษนะคะถ้าไม่เป็การละลาบละล้วงคุณกะทิมากเกินไป วีตารบกวนถามคุณกะทิได้ไหมว่าอายุเท่าไหร่แล้ว ต่อไปวีตาจะเรียกคุณกะทิได้ถูกต้อง”
“ออไม่เป็ไรคะ อายุเป็เพียงตัวเลข กะทิไม่ถือตอนนี้กะทิอายุ 23 ปีค่ะ”
“ว่าแล้วเชียววีตาคิดว่าคุณกะทิหน้าเด็กมากเลยต้องอายุไม่เกินนี้แน่นอน คิก ๆๆ”
“ขอบคุณนะคะ งั้นคุณวีตารอสักครู่นะคะขอกะทิแจ้งคุณพร้อมก่อน”
"คุณพร้อมคะ มีลูกค้ามาขอพบคุณพร้อมค่ะ... อ๋อมาคนเดียวค่ะ...กะทิให้เข้าพบคุณพร้อมเลยนะคะ"
“เอ่อคุณพร้อมบอกว่าให้กะทิพาคุณวีตาเข้าไปพบคุณพร้อมได้เลย เชิญค่ะคุณวีตา”
“ขอบคุณนะคะ คนสวย”
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องเข้ามา พันธ์ธีราที่กำลังติดพันกับงานอยู่จึงยังไม่ทันได้มอง “อืมมาแล้วหรอกะทิ อย่าลืมจัดหาน้ำดื่มกับของว่างมาให้ลูกค้าด้วยนะ อ้าว….”
“เซอร์ไพรส์ที่รัก ไอคิดถึงยูมากเลย” วีตารีบเดินเข้าไปกอดพันธ์ธีราอย่างเต็มรัก พร้อมกับจุ๊บที่ปากอิ่มเบา ๆ เป็การทักทายอย่างคนที่คิดถึงกัน
“เดี๋ยว ๆ นี่ยูมาได้ไงวีตาทำไมมาไทยไม่บอกไม่กล่าวกันเลย”
“ถ้าไอบอกยู เค้าจะเรียกว่าเซอร์ไพรส์หรอคะที่รักหืม นี่ยูมาไทยตั้งนานแล้วไม่โทรหาไอเลยนะจนไอทนคิดถึงยูไม่ไหว ต้องบินตามยูมาเมืองไทยนี่ยังไงละ มาให้ไอกอดยูแน่น ๆ สักทีสมกับที่เราไม่ได้เจอกันนานเป็เดือน ๆ “
ระหว่างที่ทั้งสองสาวกอดทักทายกันอยู่นั้นทั้งหมดอยู่ในสายตาของกะทิที่ตอนนี้มองไปที่ทั้งคู่ด้วยความแปลกใจ เพื่อนกันมันต้องจูบปากแถมกอดกันกลมอย่างกับคนเป็แฟนกันแหนะ แถมยังเรียกกันที่รงที่รักอีกด้วย เอหรือว่าคุณวีตากับคุณพร้อมทั้งสองคนจะเป็แฟนกัน นี่อย่าบอกนะว่าอยู่ ๆ เธอก็กลายเป็ชู้โดยไม่รู้ตัว โอ่ววว!! ไม่นะกะทิรับไม่ได้อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ ขึ้นมาในหัวใจกระทันหัน อยากจะเอามือขึ้นมาจับที่หน้าอกแต่มือดันไม่ว่างเพราะกำลังถือถาดน้ำดื่มมาให้คุณวีตาพอดี
“อ้าว… กะทิ” พันธ์ธีราเมื่อเห็นกะทิเข้ามาในห้องก็รีบปล่อยมือจากการโอบกอดวีตาออกอย่างคนร้อนรน
“วีตาเชิญไปนั่งที่โซพาดีกว่า ยืนนาน ๆ ไอกลัวยูปวดขา”
“ไม่เป็ไรได้กอดกับยูแล้วไอรู้สึกมีพลังขึ้นมาเหมือนได้ชาร์ตแบตเลย นี้อยู่ที่นู่นไม่มียูอยู่ด้วยไอเหงามาก ๆ เลยรู้ไหม ยูนะใจร้ายไม่คิดถึงไอบ้างเลยทำอย่างคนไม่มีเยื่อใยต่อกัน”
“เอ่อกะทิ ไม่มีอะไรแล้วขอบใจมากเธอออกไปทำงานต่อได้เลย”
“ค่ะ...คุณพร้อม”
เมื่อกะทิออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว “เดี๋ยว ๆ ไอมัวแต่ดีใจที่ได้เจอยู น้องกะทิเนี่ยคือคนนั้นของยูใช่ไหม”
“อืมใช่ทำไมยูคิดว่ากะทิเป็คนนั้นของไอละ”
“ไม่รู้สิคงเป็เซ้นส์ละมั้งที่บอก อืมก็น่ารักสดใสดีดูท่าทางอยู่ด้วยคงจะมีความสุขขนาดไอพึ่งเจอครั้งแรกก็คิดว่าน้องกะทิน่ารักไม่น้อย อัธยาศัยก็ดี”
“อืมกะทิน่ารัก เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนทำไมยูต้องมาชมกะทิของไอน่ารัก” พันธ์ธีราเมื่อรู้ว่าเพื่อนชมกะทิของตนน่ารักก็รู้สึกขัดใจนิด ๆ
“อ้าวก็กะทิน่ารัก ไอก็บอกว่าน่ารักมันแปลกตรงไหนอย่าบอกนะว่าหึงไอนะ แต่จะว่าไปกะทิก็น่าจีบนะตัวก็เล็กดูท่าจะอุ้มง่ายดี”
“หยุดเลยนะวีตา อย่าแม้จะคิดกับกะทิน้อยของไอเด็ดขาด แค่ความคิดก็ไม่ได้เข้าใจไหม”
“อุ๊ป!! นี่ยูเอาจริง ๆ ใช่ไหมพันธ์ธีรา”
“ก็เอาจริงนะสิ ใครว่าไอเอาเล่นกัน”
“อย่าบอกนะว่า กะทิเสร็จเรียบร้อยโรงเรียนของยูไปแล้วนะ โอ่วไม่นะยูไปหลอกอะไรเด็กหรือเปล่า”
"เปล๊า...ไอไม่เคยหลอกใครยูก็รู้"
" แล้วน้องกะทิรู้ตัวหรือยังว่ายูนะกำลังจะรวบหัวรวบหางมัดตัวน้องเขาอยู่น่ะ"
"ยังไม่รู้หรอก กะทิไม่ได้คิดอะไรกับไอด้วยซ้ำตอนนี้"
" อุ๊ป!! เป็ไปได้ไงสวย ๆ แบบยูไม่เคยพลาดถ้าได้เล็งใคร ขนาดไอยังเสร็จยูเลยพันธ์ธีรา"
"ก็กะทิตอนนี้ยังติดนิสัยความเป็เด็กอยู่ถึงจะเรียนจบจนมีงานมีการทำแต่ก็ยังติดเล่นอยู่ ไอคงต้องค่อย ๆ บอกให้เ้าตัวรู้ทีละนิด ๆ แหละไม่รู้ว่ากะทิจะรู้ตัวเมื่อไหร่ยิ่งเป็เด็กแสบแสนซึนอยู่ด้วย"
"ไอได้ฟังยูบอกแบบนี้ ให้ไอช่วยให้กะทิรู้ตัวเร็วขึ้นไหม ไอช่วยได้นะแค่ใส่ตัวเร่งปฏิกิริยาสักนิดรับรองเด็กของยูต้องรู้ตัวในเร็ว ๆ วันนี้แน่นอน"
"ยูจะทำอะไร"
"เออน่า ยูแค่ทำตัวเป็ปกติแล้วเออออไปกับไอ แล้วยูรอดูอาการร้อนรนของกะทิน้อยของยูได้เลย"
"ยูอย่าคิดทำอะไรแผลง ๆ นะกว่าไอจะตามหากะทิเจอมันไม่ใช่เื่ง่าย ๆนะวีตา"
"เออน่า ยูจะกลัวอะไรเชื่อมือไอเถอะน่าเื่แบบนี้ไอไม่เคยพลาด"
"หึ ๆ ให้มันจริงเถอะวีตา" แววปวดหัวจะมาแล้วถ้าวีตาได้ลงมือทำอะไรธรรมดากับเขาที่ไหนละคนนี้ เห้อ !!
7K
