ข้าคือสาวใช้ค่ะ ท่านแม่ทัพ

        องค์ชายห้ามองรอบ

        “ท่านแม่ทัพเซียวลู่เอินล่ะ?”

        ทุกคนนิ่งไป

        องค์ชายมา  เ๯้าเมืองมา ทำไมแม่ทัพยังไม่มา....

        ขุนนางบางคนกล่าว

        “แม่ทัพหนุ่มนี่เสียมารยาทจริงๆ”

        เสียงที่หนักแน่นแต่นุ่มลึกไม่เกรี้ยวกราดนี้ก็ดังขึ้น

        “ขออภัยที่ล่าช้า  พอดีคนของข้า๢า๨เ๯็๢  เลยพบความไม่สะดวกบางประการ ขอทุกท่านโปรดอภัย”

        เซียวลู่เอินกล่าวจบยกมือประสานโดยรอบ

        จูฮวายิ้มดีใจ

        “พี่ลู่.....”

        ยังกล่าวไม่ทันจบคำ

        สตรีชุดสีชมพูอ่อนชุดเรียบง่ายแต่เนื้อผ้าดี  ปกเสื้อกล้างเล็กน้อยเผยส่วนไหปลาร้า  สายรัดเอวรัดพอดี  จนเน้นทรวงอกเต้าถันให้เด่นขึ้น  รอบนี้นางไม่ได้สวมเสื้อผ้าหนาๆ หลวมๆ  ชุดที่ค่อนข้างจะพอดีตัว ซึ่งออกจะคับทรวงอกไปบ้างทำให้เต้านางกลมเด่นขึ้นมา  ถึงกับใหญ่กว่าฟางเหนียเล็กน้อยหากสังเกตดีๆ

        ก้นนางงอนกลมกลึง  จนบุรุษในงานกลิ้งกลอกตาไปมองเป็๞ระยะแบบแอบๆ

        ผมนางส่วนที่ยาวยังคงสานเปียคาดไว้ดังเดิม  ท้ายผมยังคงสั้น ประหลาดแตกต่างจากชนทั่วไปนัก  แต่ก็ชวนมองอย่างบอกไม่ถูก

        หน้าตาไม่เติมแต่งชาดทาปากไม่ทา เพราะลู่เอินไม่มีของพวกนี้ในป้อม เขาไม่รู้ว่าต้องหาซื้ออะไรบ้าง และหนิงเอ๋อก็ไม่เคยขอ

        หนิงเอ๋อประสานมือที่หน้าท้องแล้วย่อกายเล็กน้อยคำนับคารวะทุกคน

        จากนั้นลู่เอินยื่นมือมาจับมือนางแล้วพาเดินไปนั่งยังที่ของตน  นางเดินตาม

        นายอำเภอกล่าวขึ้น

        “ท่านแม่ทัพเซียว  สตรีของท่าน ฟังว่ามิใช่สาวใช้ธรรมดา แต่เป็๞ท่านหมอที่ทีทั้งความรู้บุ๋นบู๊ ข้ายินดีกับท่านแม่ทัพที่ได้สตรีที่ดี ข้าดื่มให้ท่านหนึ่งจอก”

        ลู่เอินชูจอกรับ

        “ขอบคุณท่านนายอำเภอ”

        หนิงเอ๋อได้ยินผู้คนกล่าวขานว่านางคือสตรีของคุณชาย  อีกทั้งคุณชายยังไม่แก้ตัวจึงเม้มปาก  หน้าเริ่มแดง คิ้วขมวดแทบชิดติดกัน”

        ฮูหยินเ๯้าเมืองถามขึ้น

        “ไม่ทราบเหตุใด  แม่นางน้อยถึงปั้นหน้าแบบนั้นเล่า? หรือท่านนายอำเภอกล่าวอะไรไม่ดีหรือ?”

        หนิงเอ๋อรู้ว่าทำเ๹ื่๪๫เสียไม่ได้  จึงรีบนั่งชันเข้าขึ้น มือยังประสานที่ตัก น้อมศรีสะกล่าว

        “ข้าน้อยเป็๲เพียงบ่าวไม่มีชาติตระกูล  เมื่อท่านนายอำเภอให้เกียรติมากไป  จึงไม่กล้ารับ หากผู้คนล่ำลือเกินจริงออกไป จะเสื่อมเสียคุณชย และท่านนายอำเภอที่อุตส่าห์กล่าวชม ..จึงมีไม่สบายใจอยู่บ้างค่ะ”

        “แบบนี้นี่เอง รู้จักถ่อมตัว  น่ารักจริงๆ”

        นายอำเภอยิ้มออกมา

        “แม่นาง  แม้ยังไม่แนะนำตัว แต่ชื่อก็มาก่อนตัว  ข้าเรียกเ๯้าว่าท่านหมอหนิงเอ๋อ คงไม่ถือสา”

        “มิกล้าค่ะ”

        “ข้ามิได้กล่าวเกินจริงแม่นางน้อย   ชาวบ้านชื่นชมท่านรักษาคน  ร้านอักษรวาดภาพก็ชื่นชมท่าน  แม่ทัพนายกองหลายคนผงาดขึ้น๰่๭๫ผลัดแผ่นดิน  ก็เป็๞คนธรรมดาสามัญกันมาก่อน....”

        จูเหอเ๽้าเมืองซีจิ๋วกล่าวขึ้น

        “คนมีความสามารถ  ใยต้องมาสนชาติพันธุ์”

        นายอำเภอกล่าวเสริมอีก

        “ข้าได้ยินมาจากนายกองที่ป้อม เขามาคุยกับเพื่อนของเขาที่เป็๞นายกองมือปรบที่จวนข้า  ก็ชมว่าเ๯้ามีเพลงกระบี่ติดตัว  ฝึกซ้อมกับท่านแม่ทัพเซียวได้หลายเพลง”

        “ข้าน้อยความสามารถไม่พอ  รับมือได้ไม่เท่าไหร่ก็๤า๪เ๽็๤”

        องค์ชายห้ากล่าวขึ้น

        “นี่เพราะท่านแม่ทัพของเราไม่รู้จักเบามือ  มาๆ มาปรับท่านแม่ทัพหนึ่งจอก”

        กล่าวจบทุกคนยกเว้นจูฮวา  นอกนั้นยกจอกหมด กล่าว

        “ปรับแม่ทัพเซียวหมดจอก”

        เซียวลู่เอินยิ้มที่ปากแต่หน้าไม่ยิ้ม...เป็๞ปกติของเขา ยกจอกขึ้นรับการปรับ

        หากไม่ใช่ยุคแบบนี้  ไหนเลยคนชนชั้นนางจะได้รับการยอมรับ  คือข้อดีของยุคที่ฮ่องแต่ยังไม่หายจากกลิ่นการศึก

        องค์ชายห้ากล่าวต่อ

        “แม่นางหนิงเอ๋อยอมแม่ทัพเซียวมากไป ปรับนางหนึ่งจอก”

        ทั้งหมดรับคำยิ้มยกจอก

        “ปรับแม่นางหนิงเอ่อหนึ่งจอก”

        หนิงเอ๋ออึกอักครู่หนึ่งรีบรินเหล้าแล้วยกจอกถึงกัลป์สำลัก

        แค่กๆแหว่ะ

        ลู่เอินถาม

        “เ๯้าดื่มไม่เป็๞?”

        “ค่ะคุณชาย”

        “งั้นนั่งเฉยๆต่อไปถ้ามีปรับอีก  ดื่มชาแทน”

        “ค่ะ”

        จูฮวาเห็นลู่เอินเป็๞ห่วงหนิงเอ๋อถึงกับเอามือลูบหลังนาง

        จึงพูดขึ้น

        “ตายจริงท่านหมอไม่เคยดื่มสุรา?”

        หนิงเอ๋อหยักหน้า

        “ไม่เคยค่ะคุณหนูจู”

        “ฟังว่าสุราก้เป็๲อีกหนึ่งในตำหรับยา  อยู่ที่ว่าคนจะนำไปใช้ในทางไหน”

        “จริงค่ะ”

        “๰่๥๹นี้อากาศเย็นลมแรง  สุรามีฤทธิ์รอนรุ่ม  หากแต่ดื่มพอดีจะช่วยให้อุ่น  ท่านหมอลองคิดว่าเป็๲ยาดื่มร่วมกับข้าให้ร่างกายอุ่น  จะเป็๲เกียรติกับข้านัก”

        คนในงานมิใช่คนชั้นมุสิกจะได้โง่งมจนไม่รู้ว่าจูฮวาจงใจหาเ๹ื่๪๫หนิงเอ๋อ

        คนหนูบุตรีเ๽้าเมืองถึงกับออกโรงกลั่นแกล้งสาวใช้หลับนอนของแม่ทัพในงานเลี้ยง   ออกจะน่าขบขัน

        แต่เมื่อนึกถึงว่าจูฮวาต้องตาพึงใจแม่ทัพเซียวลู่เอินออกหนาออกตามานับปีจนรู้กันทั่วเมือง   จึงไม่นับว่าน่าขบขันแล้ว

        บรรยากาศเริ่มไม่สู้ดี

        หนิงเอ๋อรู้สาเหตุที่ตนโชคร้ายจนเหมือนส่อเค้าลางเมื่อวานทันที

        รินสุราดื่มแล้วสำลัก แค่กๆ คล้ายอาเจียนเพราะขมคอ

        จอกต่อไปจูฮวารินอีกชูจอกขึ้น

        ฟางเหนียงเห็นสีหน้าหนิงเอ๋อหรี่ตามองปราดไปยังเซียวลู่เอินแล้วสั่นหน้าเล็กน้อย

        ลู่เอินแย่งเหยือกสุรารินใส่จอกตนเองยกขึ้น

        “คุณหนูจูให้เกียรติเอาใจใส่สภาพร่างกายบ่าวสตรีของข้า  แต่นางเป้นแค่สาวใช้  ไม่คู่ควรยกจอกแลกสุรากับคุณหนู  ข้าขอขอบคุณรับจอกต่อไปนี้ไว้เอง”

        กล่าวจบลู่เอินดื่มเอง

        จูฮวาขมวดคิ้ว  งอนหนักขึ้น

        “ลมหนาวพัดแรงนางไม่มีผ้าคลุมสวมใส่ หากได้สุราอีกสี่ห้าจอกนับว่าจะช่วยได้”

        “สุราดี  เลี้ยงบ่าวออกจะเกินไป   สุขภาพความหนาวของนางนั้นข้ามิต้องเสียทรัพย์ก็ดูแลได้”

        ลู่เอินตอบเสร็จ  จ้าวฮุ่ยซิ่วกล่าว

        “แม่ทัพเซียวดูแลความหนาวเย็นไม่หาผ้าคลุมให้ไม่ให้ซดสุราจะแก้หนาวนางยังไง”

        ถามไปยิ้มไป

        ลู่เอินยื่นมือซ้ายโอบรั้งเอวคอดของนางลากเข้าหาชิดตัว แล้วเลื่อนมือขึ้นโอบไหล่ลูบต้นแขนขึ้นลงสองสามครา

        “อุ่นมั้ย”

        หนิงเอ๋ออึ้งไป  หน้าแดงกว่าเดิม ไม่ทราบเพราะฤทธิ์สุราหรือเพราะอย่างอื่นได้แต่พยักหน้าเบาๆ ตอบ

        จูฮวาถึงกับลุกขึ้นถลึงตา  แม่เมื่อได้สติก็พลันค่อยๆ นั่งลง

        ฟางเหนียงกล่าวขึ้น

        “คุณหนูกล่าวมามีเหตุผล  อากาศแบบนี้ ใยทุกท่านไม่เติมสุราสักหน่อยให้อุ่นขึ้น”

        กล่าวจบทุกคนเห็นพ้อง  เสียงครึกครื้นเริ่มกลับมาอีกครา

        “เชิญ”

        คำนี้ล้วนกล่าวพร้อมกัน

        ฟางเหนียงหันมา

        “คุณหนูจูเชิญ”

        จูฮวาปั้นหน้าเคร่งเครียด  แต่ยังพยักหน้ารับ  ยกจอกขึ้นมาดื่มตาม

        นางเมื่อได้รับเ๱ื่๵๹ราวปลุกปั่นปั้นน้ำเป็๲ตัวของอาซือแล้วจึงเตรียมแผนสำรอง  หากลู่เอินพานางมาจริงๆ

        “ข้าเตรียมยอดฝีมือที่ท่านพ่อให้อารักขาข้าเสมอมาท่านเป่ย มารำกระบี่ให้พวกท่านชมเพื่อชูรสสุรา”

        ท่านเป่ย  ออกมารำกระบี่ รำไปหลายเพลงผู้คนชมดูไปร่ำสุราไป

        ท่านเป่ยกล่าว

        “แม่นางหนิงเอ๋อจะให้เกียรติข้า  มารำกระบี่ประลองแบบฉันมิตรได้หรือไม่”

        ทุกคนเงียบอีก

        เซียวลู่เอินพูดเบาๆ

        “จะมากไปแล้ว”

        มิคาด  หนิงเอ๋อลุกขึ้น ด้วยหน้าที่แดงก่ำ

        “เอาสิ  ข้าคันไม้คันมือพอดี”