ตอนนี้กาโร่ได้ยืนประชัดหน้ากับมารจูเนียร์อยู่บนเวทีด้วยท่าทีที่จริงจังมากกว่าเดิม ส่วนทางด้านของมารจูเนียร์นั้นไม่ได้สนใจในตัวของกาโร่มากนักเพราะเ้าตัว ยังไม่ทราบถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายดีพอ ทำให้มารจูเนียร์นั้นดูถูกคู่ต่อสู้ ซึ่งมันจะทำให้เ้าตัวประสบกับเคราะห์ร้ายแน่นอน พอสัญญาณเริ่มการประลอง กาโร่ได้พุ่งเข้าระยะประชิดอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จากความเร็วของตนเองกับโซล ทำให้เค้านั้นเร็วยิ่งกว่าเดิมมากซึ่งทำให้พวกโงกุนที่มองดูอยู่ถึงกับใ
“หมอนั้นเร็วชะมัดเรายังมองไม่ทันเลยนะเนี่ย” โงกุนเหงื่อตกเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูจะนึกสนุกตามแบบของตนเอง
“อะไรกันขนาดนายยังไม่มองไม่ทันเลยงั้นหรอ” เท็นชินฮังใเป็อย่างมากเมื่อได้ยินดังนั้น ส่วนคูริรินนั้นตกตะลึงจนพูดไม่ออก
มารจูเนียร์ที่ไม่ทันระวังตัวก็โดนเข้าประชิดตัวแล้วนั้น ก็โดนกาโร่ซัดกำปั้นซ้ายเข้าเต็มท้องจนตัวง้อเป็กุ้ง กาโร่ได้เตะต่ำด้วยขาขวาเจาะเข้าข้อพับซ้ายของมารจูเนียร์ที่ตัวง้อเป็กุ้งอยู่นั้นเอง ความเ็ปแล่นปรี๊ดจนมารจูเนียร์ชะงักไปอีกครั้ง ก็หมัดขวาตรงเข้าเบ้าหน้าจนปลิวไปกระแทกกำแพงด้านหลังที่ติดสนามประลอง
ตู้มม!! แคก แต๋ก ครืน~
มารจูเนียร์ได้ลุกขึ้นมาจากกำแพงเศษหินที่ติดตามตัวก็ร่วงลงกับพื้น เ้ากุมหน้ำของตัวเองพร้อมกับยืนมือออกมาเล็กน้อยจนเห็นเืติดมือของตนเอง มารจูนเนียร์ที่เห็นแบบนั้นก็โกรธเป็อย่างมาก
“แกน่ะแก บังอาจมาทำให้เืปีศาจอันสูงค่าของข้าต้องหลั่งไหล ไม่ยกโทษให้เด็นขาด” พูดเสร็จมารจูเนียร์ก็ได้คว้าไปที่ผ้าคลุมไหลของตนเองก่อนที่จะโยนมันทิ้งไป
กาโร่ที่เห็นแบบนั้นก็ได้แวบมาอยู่ด้านหน้าของอีกฝ่ายด้วยโซลแล้ว ตวัดขาเตะลงล่างเพื่อที่จะเล่นงานขาของอีกฝ่าย ซึ่งการเตะนั้นได้ผสานวิชาของเค้าและกายาเหล็กเข้าไป ซึ่งมารจูเนียร์ที่โดนจังหวะทีเผลออีกครั้ง จนขาขวาของตนเองหักแล้วงอทันที มารจูเนียร์้าที่ร้องออกมาด้วยความเ็ปจากการระบบประสาทที่สั่งการเข้าสมอง แต่กาโร่ไม่ปล่อยให้เค้าได้ทำอย่างั้นเพราะเ้าตัวได้ร่ายเพลงหมัดกระหน่ำซัดอีกฝ่ายไม่ยั้ง เค้าต่อยซ้ายขวาด้วยความเร็วสูงจนหัวอีกฝ่ายโยกไปมาตามแรงหมัดของตน แล้วตามด้วยการต่อยเข้ากระบังลมของอีกฝ่ายด้วยหมัดซ้ายแบบจมมิด สงผลให้มารจูเนียร์ ทั้งจุกมึนเจ็บเสียดอย่างบอกไม่ถูกอาการผิดปกติหลายอย่างมันได้ทำให้ตัวเค้านั้นไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยในตอนนี้ กาโร่ได้คว้าแขนของอีกฝ่ายแล้วจัดการทุ่มข้ามหัวแบบกลับหลัง จัดการปักหัวของมารจูเนียร์ปักคาพื้นเวที
“ฉันละไม่เ้าใจเลยจริงๆทำไมพวกแกชอบพูดมากกันจังหวะ แถมชอบยืนดูรอคู่ต่อสู้เพื่ออะไร นี้แกสู้เป็รึป่าวเนี่ย” กาโร่ปัดมือของตนเองไปมาพร้อมกับบ่นใส่อีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจคนในจักวาลนี้เลย ยิ่งเค้านึกถึงในเื่ที่พวกนี้มักที่จะชอบยืนรอคู่ต่อสู้เบ่งพลัง รึตั้งท่าในการปล่อยพลังเอ๋ยรึจะพูดจาโม้นู้นนี้ทำไม นั้นแม่งโคตรจะเปิดโล่งให้พุ่งเข้ามาซัดใส่ตนเองซัดๆ
กาโร่มองดูมารจูเนียร์ที่หัวปักคาเวทีที่เริ่มจะดิกนิ้วของตนเอง เพราะเริ่มที่หลุดจากอาการผิดปกติที่โดนซัดเข้าจุดสำคัญบนร่างกายแบบต่อเนื่อง แต่กาโร่ก็ใจดีพอที่จะปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดออกมาเองโดยไม่ต้องเหนื่อยด้วยการหวดขาซ้ายเข้าเต็มชายโครงขวาของอีกฝ่าย จนตัวกระเด็นหลุดจากพื้นไปนอนกลิ้งกับพื้นเวทีแทน
“เ้าหมอนั้นเก่งชะมัดเลยอัดอีกฝ่ายอยู่ฝ่ายเดียวเลย” คูริรินยืนดูด้วยความกลัว
“ใช่แถมเล่นงานด้วยจังหวะไม่ขาดคิดแบบนั้น หมอนั้นมันเด็ดขาดจริงๆ” เทนฮินฮังเหงื่อออกใหญ่พร้อมวิเคราะกาโร่ไปด้วย
“เรานี้ตื่นเต้นสุดๆเลยล่ะถ้าสู้กับหมอนั้น” โงกุนก็ยังสมเป็โงกุนเช่นเดิม
มารจูเนียร์นอนสำลักพร้อมกุมกับชายโครงของตนเองด้วยความเ็ปก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างเชื้องช้า พร้อมกับความโกรธที่มากพอกับูเาไฟที่กำลังปะทุอยู่ เ้าตัวขบฟันตัวเองไปมาจ้องมองไปที่กาโร่ก่อนที่จะยิงลำแสงออกจากตาในทันที กาโร่ที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ใแต่อย่างใดก่อนที่ใช้วิชาหมัดของตนเองเบี้ยง ลำแสงนั้นออกไปให้พ้นตัวส่งลำแสงนั้นะเิกระเบื้องพื้นเวทีแทน
“บ้าน่าแกทำแบบนั้นได้ยังไง” มารจูเนียร์ะโออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา
“ใครจะบอกล่ะไอโง่” กาโณ่ก็ตอบกลับให้อย่างใจดี
“หน่อยทำได้ยังไงก็ช่างมันแต่แกจะโดนข้าผู้นี้ฉีกเป็ชิ้นๆ ย้ากก!!” มารจูเนียร์พุ่งกระโจนเข้าหากาโร่ในทันที
ตัดจบฉับๆ...
ไรท์: ค้างไปดิค้างไป ใครไม่อย่างค้างอยากอ่านไวจงส่งเครื่องบรรนาการมาซะ