หลังจากกลับจากการทำธุรกรรมด้านการเงิน(ทวงค่าหวย)ของพักตร์พร้อมที่ตลาดแล้ว หญิงสาวก็ปั่นจักรยานคู่ชีพมาถึงบ้าน
ตลอดทางกลับบ้านพักตร์พร้อมก็ได้ทำหน้าที่เป็ทนายความและผู้ไกล่เกลี่ยความยุติธรรมให้กับสิงสาราสัตว์ตามข้างทางไปด้วย และแน่นอนตำแหน่งนี้พักตร์พร้อมตั้งให้กับตัวเองแต่ถ้าเป็คนในชุมชนเรียกชื่อตำแหน่งนี้ของพักตร์พร้อมก็จะแอบเรียกดังๆว่า “เสือกแม้กระทั่งเื่ของหมากัดกัน”
นิสัยของพักตร์พร้อมไม่ชอบยุ่งเื่ชาวบ้าน แต่ถ้าเป็หมากัดกันนกเอี้ยงยกพวกถล่มกันหรือแม้แต่แมวในชุมชนที่ติดสัด หมาตัวผู้บ้านใครแอบชอบหมาตัวเมียบ้านไหน พักตร์พร้อมจะรู้ทุกเื่เปล่าหรอก..อย่าเข้าใจผิดว่าเธอพูดภาษาสัตว์ได้เธอไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้นมันก็แค่สังเกตและจดจำเอาคือจะบอกว่าเป็พร์ก็ไม่ผิดนัก
และไม่มีหมาแมวในชุมชนนี้ตัวไหนที่พักตร์พร้อมไม่รู้จัก ขนาดว่ามีคนเอาหมาเอาแมวมาปล่อยในวัด อีพักตร์มันยังรู้ว่าลูกหมาครอกนั้นเป็หมาบ้านใครรู้ลึกไปกระทั่งมันไปได้กับหมาตัวไหนในชุมชน เื่พวกนี้บางทีก็เป็วาระแห่งตำบลไปเลยก็มี
“พี่พักตร์ ๆหลวงลุงให้มาตามไปดูหมา มีคนเอาหมามาปล่อยอีกแล้ว”
เสียงกระหืดกระหอบของไอ้แกละศิษย์สายตรงของหลวงลุงประจำวัดบางโพธิ์ดังขึ้นั้แ่พักตร์พร้อมยังไม่ได้จอดจักรยานดี
“อะไรวะไอ้แกละ ข้ากลับมายังไม่ได้นั่งก็มีงานoutsource (เอ๊าซอร์ท)ทันทีเลยเหรอไงวะ ว่าแต่ไหนล่ะค่าจ้าง”
สาวน้อยแบมือไปตรงหน้าศิษย์สายตรงของรองเ้าอาวาสผู้รักษากฎวัดบางโพธิ์
“แหม.ไม่ลืมหรอกน่า ฉันเตรียมมาให้แล้ว”
เ้าแกละยื่นถุงกระสอบฟางขนาดย่อมที่มีน้ำหนักเกือบ6กิโลให้กับพักตร์พร้อม หญิงสาวเปิดถุงดูพยักหน้าอย่างพึงใจ
“ดีมากค่าจ้างงามแบบนี้ค่อยหายเหนื่อยหน่อยจริง ๆแล้วเจ้ก็ไม่ได้อยากได้ค่าจงค่าจ้างอะไรนักหรอกแต่มันเป็ค่าวิชาชีพแกเข้าใจไหมวะไอ้แกละค่าวิชาชีพน่ะ”
ไอ้แกละพยักหน้าหงึกๆแบบไม่โต้เถียงและไม่มีข้อโต้แย้งใดๆแต่ในใจแบะปากจนจะยื่นถึงปากซอยแล้ว
แหม..ไม่อยากได้ค่าจ้างแต่ก็ทวงถามั้แ่ประโยคแรก แกละไม่ได้โง่นะเจ้..แต่จะทำไงได้พูดไปก็ซวยเปล่าๆเป็ศัตรูกับเจ้พักตร์ก็เหมือนเป็ศัตรูกับหมาทั้งวัดแกกัดไม่ปล่อยแน่นอน
พักตร์พร้อมเก็บค่าจ้างไว้ในบ้านเสร็จแล้วก็ะโบอกผู้เป็บิดาว่า
“พ่อ..ประเดี๋ยวฉันมานะฉันจะไปธุระที่วัดกับเ้าแกละสักครู่”
อันธพาลสาววัยกำดัดะโบอกผู้เป็พ่อโดยไม่รอคำตอบจากปลายทาง ทั้งสองคนเดินไปคุยไปไม่ถึง5นาทีก็มาถึงวัด
“ไหนว่ะไอ้แกละหมาครอกนั้นอยู่ที่ไหน”
พักตร์พร้อมหันไปถามเพื่อนร่วมทาง
“โน่นไง อยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ ใต้ต้นไทรข้างห้องน้ำโน่นแน่ะ”
ตอบพลางเดินนำหน้าตรงดิ่งไปที่จุดหมาย พอมาถึงเป้าหมายในระยะประชิดผู้ตรวจพิสูจน์หลักฐานของเราก็ขมวดคิ้วมองไปที่ตะกร้าไม้ไผ่
ตะกร้าแบบนี้ไม่มีขายในตลาดหรือในชุมชนนี้เป็ลักษณะการสานด้วยฝีมือประณีตงานละเอียดละออรูปทรงคล้ายกับพานทรงเตี้ย
ผ้าที่ใช้วางรองในตะกร้าไม้ไผ่ก็เป็ผ้าลักษณะดีมีราคาแพงเป็ผ้าคล้ายผ้าไหมแต่อ่อนนุ่มมันเงา แค่ดูด้วยสายตาคร่าวๆก็บอกได้ว่าเ้าของหมาน้อยสองตัวในตะกร้าไม่ใช่ชาวบ้านยากจนทั่วๆไป
..
คดีนี้..พักตร์พร้อมตั้งประเด็นไว้สองอย่างคือเ้าของลืมไว้กับคนรวยเอาหมามาปล่อยวัดแล้วดูเ้าหมาน้อยในตะกร้าก็ไม่น่าจะใช่หมาบ้านๆทั่วไปมีลักษณะคล้ายสิงโตมากกว่าหมาด้วยซ้ำ
“เฮ้ย! มันาเ็รึเปล่าว่ะไอ้แกละแกดูสิทำไมอีกตัวมันนอนนิ่งๆไปวะตัวแดงๆอยู่เลยท่าทางจะเพิ่งคลอดมาใหม่ๆนี่..แกวิ่งไปซื้อนมแพะที่ตลาดมาสิไอ้แกละหรือตอนนี้ในวัดมีหมาตัวไหนเพิ่งคลอดลูกบ้างไหม”
หญิงสาวใช้มือจับตรวจดูร่างกายอันอ่อนแอของเ้าลูกหมาเกิดใหม่ทั้งสองตัว อีกตัวมีลมหายใจรวยรินส่วนอีกตัวปกติดี ด้วยความสงสารลูกสุนัขพักตร์พร้อมจึงสั่งให้เ้าแกละไปหาหมาพี่เลี้ยงมาช่วยให้นม
“ไม่มีหรอกเจ้หมาวัดทำหมันหมดแล้ว ไม่มีแม่หมาเกิดลูกใหม่ๆสักตัวเลยฉันมีนมวัวให้มันกินได้ไหมเจ้”
เ้าแกละถามแม้จะเสียดายนมกล่องที่ตนอุตส่าห์แอบซ่อนไว้ แต่เพื่อช่วยชีวิตลูกหมามันจึงยอมเสียสละให้
“ไม่ได้นะ..หมาตัวแค่นี้กินนมวัวไม่ได้ท้องเสียตายเลย กินได้แต่นมแพะแต่นมแพะก็แพงชิป..เอาไงดีวะ ”
หญิงสาวเอามือคลำเงินค่าหวยที่เพิ่งเก็บมาจากแม่ค้าในตลาดแล้วคิดถึงค่าใช้จ่ายในบ้าน เอาวะ..เงินร้อยกว่าบาทช่วยชีวิตได้หนึ่งชีวิตก็คุ้มค่า ประเดี๋ยวถ้าไปรับจ้างเฝ้าร้านได้เงินมาค่อยคืนให้เจ้ไผ่เ้ามือหวยแล้วกัน
พักตร์พร้อมล้วงเอาเงินจากระเป๋าคาดเอวให้เ้าแกละไป200บาท
"นี่เงินแกวิ่งไปซื้อนมแพะที่ใช้ชงเหมือนนมเด็กนะ หาซื้อขวดนมของเด็กแรกเกิดมาด้วยหนึ่งขวดรีบไป"
“…”วันนี้มันเป็วันซวยอะไรของฉันว่ะเนี่ยอยู่ดีๆก็ต้องมาเสียตังค์ โว้ย….หญิงสาวเอามือทึ้งผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด
ข้อเสียของพักตร์พร้อมคือความขี้สงสารสัตว์ที่กำลังาเ็หรือกำลังโดนรังแก ตัวเองแทบจะอดตายแต่ก็อดสงสารไม่ได้ทุกทีสิน่า..
หญิงสาวนั่งเฝ้าลูกหมาสองตัวและคิดโน่นคิดนี่ไปสักครู่ก็เริ่มสังเกตดูลูกสุนัขตัวน้อยๆ
“..”จะว่าไปมันเป็พันธุ์อะไรวะ หน้าเหมือนสิงโตเลยสงสัยเป็หมาสายพันธุ์ใหม่ คงจะเป็ของเล่นคนมีตังค์พอหมดรักก็เอามาปล่อยวัดให้เป็ภาระพระสงฆ์องค์เ้าพวกนี้น่าจับไปปล่อยป่าให้อดข้าวเสียให้เข็ด บาปกรรมจริงๆ
หญิงสาวคิดในใจท่าทางหมั่นเขี้ยวพวกชอบเอาสัตว์ไปปล่อยวัดอันที่จริงงานประเภทสืบสวนสอบสวนหาเ้าของหมาที่เอามาปล่อยวัดเนี่ยพักตร์พร้อมทำมาเยอะแล้ว และ่หลังๆคนในชุมชนก็เลิกเอาหมาเอาแมวมาปล่อยเพราะเคยโดนพักตร์พร้อมจับได้ว่าเป็คนเอามาปล่อยก็ใช้วิธีเอาไปประจานที่ตลาด
พอสังคมรุมประณามคนพวกนั้นก็กลัวอายถ้ามีความจำเป็ที่เลี้ยงไม่ได้จริงๆก็ต้องบริจาคอาหารหมาหรือข้าวสารให้กับวัดทุกเดือนเดือนละ10กิโลหรือถ้าหลายตัวก็จะมากกว่านั้นถือเป็ค่าเลี้ยงดู
กฎข้อนี้พักตร์พร้อมกำหนดขึ้นมาเอง พอมีคนเอาหมาเอาแมวมาปล่อยมากเข้าพักตร์พร้อมก็แต่งตั้งตัวเองเป็เ้าของมูลนิธิเพื่อนสัตว์จรจัดแห่งวัดบางโพธิ์ และมีหน้าที่(ตั้งเอาเอง)คอยดูแลในกรณีหมาเจ็บป่วยหาสัตวแพทย์อาสามาให้รักษาทำหมันและฉีดวัคซีน
ส่วนค่าจ้างที่พักตร์พร้อมเรียกเอาจากหลวงลุงรองเ้าอาวาสผู้รักษากฎก็จะเป็พวกของแห้งอาหารกระป๋องขนมนมเนยต่างๆที่เ้าแกละเอาใส่กระสอบไปให้พอได้ประทังชีวิต ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายตรงส่วนนี้
หลวงลุงรองเ้าอาวาสเป็คนในชุมชนแห่งนี้บวชมานานแล้วแต่ไม่ค่อยชอบนั่งหลับตาภาวนาเหมือนหลวงตาเ้าอาวาส
หลวงลุงเป็คนดูแลวัดวาและหมาแมวรวมไปถึงกฎระเบียบต่างๆเป็คนรับหน้าญาติโยมที่มาถวายสังฆทานข้าวของอาหารการกินหลังจากที่แบ่งปันให้กับพระสงฆ์ท่านอื่นแล้วก็จะให้เด็กวัด
ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้เพื่อให้เป็ค่าจ้างเ้าของมูลนิธิเพื่อนสัตว์ที่พักตร์พร้อมอุปโลกน์ขึ้นมาเอง
2K
