สะโพกสาวหยัดยกขึ้นหา กรีดร้องด้วยความดีใจมือเล็กขยุ้มต้นแขนของเขาจนเจ็บขณะตอบสนองการสอดใส่หนักหน่วงของเขาด้วยความกระตือรือร้น
“โอว… แม่คุณ วิเศษเหลือเกิน”
ใหญ่บดอัดเข้าใส่อย่างเมามันแม้จะพยายามนุ่มนวลแค่ไหนทำให้หล่อนกรีดร้องใต้ร่างของเขาอย่างสุขสม
“โอว… โอว…”
ร่างสาวที่เผยอรับแรงกระแทกของเขาอย่างบ้าคลั่งสั่นระริกโก่งโค้งดุจดั่งคันธนูที่ก้างพร้อมยิง หล่อนเกร็งกระตุกไปทั้งตัวหน้าตาและผิวสาวแดงก่ำจนคล้ายกับผลตำลึงสุก เขาหรี่ตามองหล่อนผ่านเลขากสวาทด้วยความชื่นชมไม่มีสตรีคนไหนจะสวยงามยามสุขสมได้เท่ากับเลขาสาวอีกแล้ว แค่เห็นหล่อนถึง์เขาก็เสียวสะท้านไปทั้งตัวไฟปรารถนาที่โหมซัดเข้าใส่ร่างหนุ่มรุนแรงมากขึ้นจนแผดเผาเป็ผงธุลี
“โอว… โอว… วิเศษเหลือเกิน มะลิ”
เขาเงยหน้าขึ้นสูง ่ล่างยังคงเคลื่อนไหวอย่างหนักหน่วงจนน่าสะพรึงกลัวมือใหญ่กระชากสะโพกอวบให้กระแทกเข้ามาหาแรงขึ้นเร็วขึ้นกล้ามเนื้อสาวร้อนจัดบีบรัดรุนแรงหลังสุขสมทำให้เขาต้องสูดปากด้วยความกระสันซ่านบ้าคลั่ง
“ไม่ไหวแล้ว… โอว…”
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาจะสามารถเคลื่อนไหวสะโพกได้เร็วแรงถึงขนาดนี้แรงจนแม่สาวคนสวยสุขสมซ้ำอีกครั้งอย่างง่ายดายและเขาที่พยายามรั้งเอาไว้ก็กำลังจะตามหล่อนไป
“อ๊ากกก… โอว…”
เขาเงยหน้าขึ้น กัดฟันขณะอัดกระหน่ำเข้าใส่อีกครั้งและอีกครั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมาอย่างรุนแรง ฉีดพ่นหยาดรักเข้าใส่หลืบแคบอย่างล้ำลึกเขาเกร็งกระตุกราวกับถูกเขย่า ก่อนจะซบลงบนร่างอวบอิ่มอย่างหมดแรง
“มะลิ…”
เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทคนที่นอนยิ้มเคลิ้มฝันกับความมหัศจรรย์ค่อยๆ ปรือตาขึ้น
“ขา…”
“อีกรอบได้ไหม”
“คะ?” ดวงตาเปิดกว้างก่อนหน้าจะร้อนผ่าว “พี่ใหญ่… พอเถอะค่ะ”
“ไม่ ฉันอยากได้เธออีกนี่”
“แต่… แต่เมื่อกี้ก็…”
ใหญ่ยิ้มหิวกระหายขณะลุกขึ้นนั่งโชว์ความเปลือยเปล่าแข็งกำยำกับดวงตากเล็กโต เลขาสาวแก้มแดงระเรื่อยิ่งขึ้นรีบเมินหน้าหนีอย่างเอียงอาย ชายหนุ่มหัวเราะร่วน เขาชอบมองความไร้เดียงสาของเลขาสาวเป็ที่สุด
“ฉันเคยพอแค่ครั้งเดียวที่ไหนกันล่ะ”
คนตัวเล็กส่ายหน้าดิก “แต่ตอนนี้มะลิลาพักผ่อนอยู่นะคะ พี่ใหญ่ไม่ควรจะตามมารุกราน”
คนฟังอมยิ้ม ส่งมือใหญ่ไปลูบไล้สะโพกมนอย่างลุ่มหลง“เธอลาพักร้อนจากการเป็เลขา แต่เธอไม่ได้ลาพักร้อนจากการเป็เมียฉันสักหน่อย”
“เมีย?”
“ผู้ชายกับผู้หญิงที่นอนด้วยกันแล้วก็เป็ผัวเมียไม่ใช่หรือไง”
ว่าแล้วใหญ่ก็ยกร่างอวบขึ้นมานั่งซ้อนตักหญิงสาวหน้าแดงก่ำเมื่อถูกความแข็งชันดุนดันไม่หยุด
“ปล่อย… ปล่อยมะลินะคะ”