“ไม่...อย่า...ปล่อยข้า...”
ในเรือนที่รกร้าง หนุ่มน้อยที่งดงามและบอบบางถูกชายหน้าตาอัปลักษณ์ที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยด่างดำกำลังข่มเหงเขา เขาพยายามขอร้องและดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง
ชายอัปลักษณ์ลูบไล้ใบหน้าของเขาที่ขาวนุ่มดุจหยก พร้อมยิ้มเผยให้เห็นฟันเหลืองคล้ำ “สมกับเป็คุณชายตระกูลใหญ่ ถึงแม้จะเป็ขยะไร้ค่า แต่ก็งดงามหยาดเยิ้ม...”
ในจังหวะนั้นเอง ร่างบางกัดมือของชายอัปลักษณ์อย่างแรงจนชายอัปลักษณ์ร้องออกมาด้วยความเ็ปและปล่อยมือจากเขา
“ท่านแม่...ทุกคน...ข้าขอลาก่อน ไว้พบกันในชาติหน้า...” เขาตัดสินใจเด็ดเดี่ยว พุ่งตัวชนเสาไม้ที่อยู่ข้าง ๆ
ปัง!
หลังเสียงดังสนั่น ร่างของชายหนุ่มร่างบางก็ล้มลง เืสดไหลออกมาจากหน้าผาก
“ไอ้สารเลว!”
ชายอัปลักษณ์ะโออกมาเสียงดัง เมื่อได้สติกลับมา เขาตรงเข้าจับตัวร่างบางแล้วโยนขึ้นเตียง
ทว่าร่างของหนุ่มร่างบางกลับไร้การตอบสนองใด ๆ ชายอัปลักษณ์ตกตะลึงและรีบตรวจดูว่าเขายังมีลมหายใจหรือไม่ “ตาย...ตายแล้วหรือ? ”
เขารับเงินมาจากคนว่าจ้างให้ทำลายเกียรติของร่างบางที่เป็คุณชายตระกูลใหญ่ แต่ไม่ได้คิดจะฆ่าเขา หากคนตระกูลเว่ยรู้ว่าเขาฆ่าเว่ยเจียอิน เขาเองก็คงไม่รอด
ในขณะที่เขากำลังใก็เห็นนิ้วของเว่ยเจียอินขยับเล็กน้อย “ฟื้นคืนชีพ? ”
“ไอ้สารเลว! เดี๋ยวก็ตายเดี๋ยวก็ฟื้น เ้ากำลังเล่นตลกอะไร!”
ก่อนที่ชายคนนั้นจะได้ทำอะไร เว่ยเจียอินก็ลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำประกายดุจอัญมณี เปลี่ยนใบหน้าขาวซีดให้ดูมีชีวิตชีวา
เว่ยเจียอินเองก็ใกับชายอัปลักษณ์ตรงหน้า
เพี๊ยะ!
เขาจึงตบหน้าชายคนนั้นโดยไม่คิด “ใบหน้าของเ้าทำให้ข้าใหมดเลย!”
เขาคือ ‘เย่หลาน’ นักฆ่ารับจ้างอันดับหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 เขาเป็คนหลงใหลความงาม คนหน้าตาอัปลักษณ์ที่มาปรากฏตัวต่อหน้าเขาเท่ากับหาเื่ตาย
“ไอ้ขยะ! กล้าดีอย่างไรมาตบข้า!” ชายอัปลักษณ์ร้องลั่น ขณะกุมแก้มด้วยความใ
ร่างบางปวดหัวตุบ ๆ ขณะที่ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาทะลักเข้ามา และเตะชายอัปลักษณ์จนล้มลง
“ไสหัวไป!”
ในขณะเดียวกัน ความทรงจำทั้งหมดก็ไหลเข้ามาในหัว ที่แท้เขาได้ข้ามเวลามาอยู่ในดินแดนเสวียนหลิง ตอนนี้เขาอยู่ในร่างของเว่ยเจียอิน คุณชายเล็กที่เป็ที่รัก แต่ไร้ค่าของตระกูลเว่ย
พ่อแท้ ๆ ของเขาไม่มีใครรู้ว่าเป็ใคร ส่วนแม่ของเขาคือเ้าหนูใหญ่แห่งตระกูลเว่ย แห่งจวนกั๋วกง
ดินแดนนี้ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นคือผู้ที่ได้รับความเคารพ ไม่แบ่งเพศชายหญิง มีเพียงผู้แข็งแกร่งจะชายหรือหญิงก็ขึ้นเป็ผู้นำได้
ดังนั้นจึงพบคู่สามีภรรยาที่มีทั้งชายชาย ชายหญิง หรือหญิงหญิงได้ทั่วไป เพราะไม่ว่าชายหรือหญิง หากอยู่ในโลกในนี้ ผู้ที่อยู่ในสถานะภรรยาย่อมสามารถให้กำเนิดบุตรได้ทั้งนั้น
แม่ของเว่ยเจียอิน เว่ยลี่ชิงผู้มีพร์สูงส่ง แม้จะตั้งครรภ์ก่อนแต่งก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไร ทุกคนต่างแสวงหาความโปรดปรานจากนาง
ตระกูลหวังซึ่งเป็หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ยังเสนอขอเป็เครือญาติขอหมั้นหมายเว่ยเจียอินั้แ่เด็ก
แต่เมื่อเว่ยเจียอินอายุ 6 ขวบ ขณะทดสอบพร์ กลับพบว่าเขาเป็แค่ “ขยะไร้ค่า” ที่ไม่สามารถฝึกฝนพลังได้
ในทางกลับกัน คุณชายตระกูลหวังกลับโดดเด่นเป็เลิศ ยืนหนึ่งในรุ่นเยาว์
ราวกับซ้ำเติมโชคร้าย แม่ของเว่ยเจียอินวิ่งเต้นไปทั่วหาสมบัติจากฟ้าดิน เพื่อรักษาร่างกายของบุตรชาย นางออกเดินทางไปเมื่อ 5 ปีก่อน และั้แ่นั้นมาก็ไร้ข่าวคราว
ก่อนหน้านี้ทุกคนยังเกร็งกลัวอำนาจของตระกูลกั๋วกง เพราะเว่ยเจียอินนั้นเป็ที่รักของตระกูล
แต่เมื่อสองเดือนก่อน เกิดคลื่นสัตว์ิญญาครั้งใหญ่ใกล้เมืองหลวง ท่านตาและพี่ชายใหญ่ได้รับาเ็สาหัสจากการต้านทานคลื่นสัตว์ในครั้งนั้น
ทำให้ท่านตาของเขาหมดสติ ส่วนพี่ชายใหญ่...จากที่เขาเคยเป็อันดับหนึ่งของสำนักศึกษตงหลง แต่เพราะคลื่นสัตว์ในครั้งนั้น ทำให้เส้นชีพจริญญาของเขาแตกสลาย ไม่สามารถฝึกฝนได้อีก
เมื่อจวนกั๋วกงตกต่ำ ตระกูลหวังที่้าถอนหมั้นมานานก็ถือโอกาส
วันนี้หวังจื่ออีน้องสาวของหวังจื่อเจวี๋ยคู่หมั้นของเขา ให้คนมาเชิญเ้าของร่างเดิมมาเชิญเขาไปเที่ยวเล่นที่สวน
เว่ยเจียอินคนเดิมเป็คนซื่อและขี้อาย จึงรู้สึกตื่นเต้นเพราะแอบชอบหวังจื่อเจวี๋ยมาั้แ่เด็ก เขาตอบรับคำเชิญด้วยความดีใจ เตรียมตัวแต่งตัวอย่างดีเพื่อไปเที่ยว
แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่รอเขาอยู่ กลับเป็ชายอัปลักษณ์ที่หวังจะทำลายเกียรติของเขา!
"นังคุณหนูตระกูลหวังนี่มันน่าขยะแขยงเสียจริง! " เว่ยเจียอินที่ดูดซับความทรงจำ จึงเข้าใจสถานการณ์ทันที
ขณะที่เขาโกรธแทนร่างเดิม ชายอัปลักษณ์ที่ล้มไปก่อนหน้านี้ก็ลุกขึ้นพุ่งใส่เขาอีกครั้ง
“ไอ้ตัวดี! อยากตายหรือไง!”
แต่...
เว่ยเจียอินไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาปลดปิ่นปักผมออก แล้วแทงที่อกซ้ายทะลุหัวใจของชายอัปลักษณ์ด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วและแม่นยำ
“เ้า…” ชายอัปลักษณ์เบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง แม้กระทั่งวินาทีสุดท้าย เขาก็ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะถูกฆ่าโดย "ขยะไร้ค่า"
“หน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้ ฆ่าเ้าทำให้มือคุณชายอย่างข้าเลอะเปล่า ๆ ”
เว่ยเจียอินปล่อยมือจากปิ่น ใช้แขนเสื้อเช็ดมือด้วยท่าทางรังเกียจ แล้วเดินออกไป
โชคยังดีในความทรงจำของร่างเดิม เขาจึงรู้ว่ามีบ่อน้ำอยู่ที่ตีนเขา จึงคิดที่จะไปที่บ่อน้ำแห่งนี้ เพื่อล้างเนื้อตัวเสียหน่อย
ไม่นานเว่ยเจียอินเดินไปถึงบ่อน้ำขนาดใหญ่มราใสจนเห็นก้อนหินใต้น้ำ เขาจึงเดินลงไปเพื่อล้างกลิ่นสกปรกของชายอัปลักษณ์คนนั้น
ในขณะนั้นเองเขาก็สังเกตเห็นก้อนหยกสีขาวกลางบ่อน้ำ บนแท่นหยกนั้นมีใครบางคนกำลังนั่งสมาธิ
เว่ยเจียอินเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “เ้าเป็ใคร? ”
ร่างบางถามออกไป แต่เงาบนแท่นหยกกลับไม่ขยับเลย ก่อนที่เขาจะตัดสินใจว่ายน้ำเข้าไปใกล้ด้วยความระวัง
เมื่อเขามองเห็นใบหน้าของคนที่นั่งสมาธิอยู่ ดวงตาของเขาสะท้อนความตกตะลึงและชื่นชมออกมาโดยไม่รู้ตัว ในขณะเดียวกันมือก็ไปััชีพจรของบุรุษผู้นั้น
"ช่างเป็บุรุษที่รูปงามมาก แต่ชีพจรของเ้าช่างยุ่งเหยิงเสียงจริง! การที่เ้ายังมีชีวิตอยู่ได้นี่นับเป็ปาฏิหาริย์มาก"
หากเป็โลกที่เขาจากมา ที่ไม่ใช่โลกบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ ชายคนนี้คงตายไปแล้ว
แม้ว่าเว่ยเจียอินจะมีความรู้ด้านการแพทย์มาจากชาติที่แล้ว แต่สถานการณ์ของชายคนนี้ก็เกินกว่าที่วิชาการแพทย์ในศตวรรษที่ 21 จะรักษาได้
“เฮ้อ คนหล่อมักมีชีวิตสั้นจริง ๆ ” เว่ยเจียอินถอนหายใจด้วยความเสียดาย
นี่คือชายคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกชอบั้แ่เส้นผมจรดปลายเท้า แต่กลับน่าเศร้าที่เขาอาจมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ความคิดนี้ ทำให้เว่ยเจียอินรู้สึกเศร้าใจไม่น้อย
“ก็ได้แต่หวังว่าเ้าจะโชคดี”
เว่ยเจียอินละสายตาจากชายหนุ่ม "ลาก่อนพ่อรูปหล่อ หวังว่าครั้งหน้าเราจะได้พบกัน และเ้ายังคงมีชีวิตอยู่"
หลังจากนั้น เว่ยเจียอินเดินขึ้นฝั่ง ทว่าระหว่างทางเท้าเปล่าของเขาเหยียบหินแหลมจนเกิดาแเล็ก ๆ ความเ็ปแผ่ซ่านเข้ามา
เขาสลัดเสื้อคลุมออกเพื่อตรวจสอบ และทันใดนั้น กำไลลูกปัดหยกที่มีระฆังเล็ก ๆ ห้อยอยู่ด้วย ที่ถูกซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมก็ตกลงบนพื้น
"นี่มัน…กำไลข้อเท้าของข้านิ " เว่ยเจียอินตื่นเต้น หยิบกำไลขึ้นมาและพิจารณาอย่างละเอียด เขามั่นใจว่านี่คือกำไลที่เขาใส่ติดตัวตลอดเวลาในชาติก่อน
ในชาติก่อน ั้แ่จำความได้กำไลนี้ก็อยู่กับเขามาตลอด ถึงเขาจะไม่รู้ที่มาของกำไลนี้
ทว่าไม่มีใครรู้ว่าเสียงของระฆังเล็กที่ห้อยอยู่กับกำไลสามารถสร้างภาพลวงตา เพื่อหลอกลวงศัตรูได้
“ยอดเยี่ยมเลย! เมื่อมีกำไลอยู่ด้วย อย่างน้อยข้าก็พอมีสิ่งป้องกันตัวเอง”
เว่ยเจียอินพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสวมกำไลไว้ที่ข้อเท้าเหมือนในชาติก่อน
แต่ในตอนที่เขาสวมกำไลนั้น เืจากาแบริเวณเท้าก็ได้หยดลงไปบนกำไลโดยบังเอิญ....
5K
