ตอน 2 ทุ่งหญ้า
จีนแผ่นดินใหญ่ นอกจากจะปกครองโดยอ๋องแบ่งออกเป็ 3 แคว้น นอกเขตโดยรอบ ยังมีชนเผ่าต่างๆ ที่ปกครองโดยผู้นำเผ่า โดยเฉพาะเผ่าแดนเหนือ ที่เป็ศัตรูคู่ปฏิปักษ์ของจิ่งโจวมานับร้อยปี เป่าเล่อธิดาของนายท่านแดนเหนือแฝงตัวหวังเป็ไส้ศึกในจิ่งโจวก็เพื่อการนี้ ทว่าปลอมเป็บุรุษอยู่นาน แต่ไม่ได้ข้อมูลศัตรูเลย จนถอดใจ แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องรั้งอยู่ ก็เพื่อบุรุษป่าเถื่อนคนหนึ่ง เป่าเล่อตกหลุมรักหย่งชวนั้แ่แรกเห็น....เมื่อความรักต้องห้ามของคุณหนูแดนเหนือ เกิดขึ้นกับนักรบฝั่งศัตรู นางย่อมต้องหาทางออก
ทว่า์กลับเห็นใจ นำพาวันที่อ๋องน้อยถูกหักหลัง มิหนำซ้ำถูกไล่ล่าเอาชีวิต เป่าเล่อไม่รอช้าควบอาชาชิงตัวบุรุษ นำคืนสู่เผ่าทุ่งหญ้าแดนเหนือ จัดแจงให้เป็บุรุษชนเผ่าที่นางหมายตา
"หย่งชวน ระหว่างท่านและข้า มิใช่รักต้องห้ามอีกต่อไป นับจากนี้ท่านคือคนเผ่าทุ่งหญ้า" เป่าเล่อควบอาชาอย่างช่ำชอง เหลียวมองหลัง พูดพร่ำข้างหูเขาตลอดทาง
ณ เผ่าทุ่งหญ้าแดนเหนือ
หย่งชวนฟื้นคืน ในกระโจมที่ประดับด้วยโคมไฟหลากสี เหลียวมองไปข้างๆพบแผ่นหลังสตรี ผมยาวกลางหลัง นั่งตำกำยานหอม แสนเย้ายวน...หย่งชวนไม่้าไว้ใจผู้ใด ค่อยๆลุกจากเตียง เล็งมีดสั้นจ่อคอนาง หวังใช้เป็ตัวประกัน
"นางโสเภณีร่าน!! ตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหน บอกมา... " หย่งชวนกระซิบข้างหูนาง เรียกเมียว่าโสเภณีไปเถ๊อะ!!! เดี๋ยวต่อไปจะได้คลั่งรักนะจ๊ะ
"ถึงจะเป็โสเภณี แต่ข้าก็คือเมียของท่าน " เป่าเล่อหักมือหย่งชวน จนมีดสั้นหล่นพื้น หยิบมันขึ้นมาปาสักเกือบจะเชือดไข่บุรุษ
"ข้าคิดไว้อยู่แล้วเชียว ว่าเ้าต้องไม่พอใจที่นางทำเช่นนี้ " เสียงหัวหน้าเผ่าดังมาจากนอกกระโจม
"ท่านพ่อ เป่าเล่อขอคารวะ" ทันทีที่นายท่านเจ้อข่าน เข้ามาในกระโจม แม้เป็ลูกก็ไม่รีรอที่จะทำความเคารพรบ
"นี่มันอะไรกัน" หย่งชวนงงเป็ไก่ตาแตก
" พ่อหนุ่มน้อย รอดชีวิตมาได้นับเป็ความเมตตาของทวยเทพ ชะตาลิขิตให้เ้าเป็เขยข้า ย่อมปฏิเสธไม่ได้" เจ้อข่านมีลูกสาวคนเดียว แน่นอนว่าต้องตามใจนาง แค่นางชี้นิ้วสั่ง เื่นั้นก็จะเป็จริงทันที
"นี่มันเกิดเื่บ้า ฉิบหายอะไรขึ้น " หย่งชวนแง้มกระโจม กวาดสายตามองรอบนอก เห็นชาวชนเผ่าเมามาย ดื่มสุราหนัก วิ่งเต้นรอบกองไฟ ....หย่งชวนผู้ปราดเปรื่อง เมื่อสังเกตการแต่งกายของพวกเขา รู้แจ้งทันทีว่านี่ต้องเป็แดนเหนือแน่
"ข้าทรมานชาวแดนเหนืออย่างเหี้ยมโหดมานับไม่ท้วน หากเผยตัว ต้องโดนสังหารไม่เลือกแน่ " หย่งชวนครุ่นคิดในใจ
เมื่อรู้ชะตาตน จะไปก็ไร้ที่พึ่ง จะอยู่ก็คงดีกว่าตาย สุ่นหย่งชวน ยอมตกลงแต่งกับสตรีแปลกหน้า กลายเป็ว่า หลังจากตื่นนอนชั่วพริบตา หย่งชวนอ๋องผู้ไม่สนสตรี กลับมีเมียแสนงามนอนรออ้าขาบนเตียงใหญ่... ทว่าผู้ไม่ช่ำชองเื่รักๆใคร่ๆ ทำใจไม่ได้จริงๆที่จะหลับนอนกับสตรี หลังจากเข้าพิธีสมบรูณ์แล้ว เขาต้องหาข้ออ้างเพื่อปลีกตัวออกห่าง นั่งตั้งวงร่วมดื่มสุรารอบกองไฟ กับพี่น้องชนเผ่า มิเข้ากระโจมไปหลับนอน
ค่ำคืนที่แสนคึกคักจบลงสู่ยามเช้าตรู่
แสงอาทิตย์ส่องกระทบทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่จนเหลืองอร่าม เป็ภาพอันแสนงดงาม ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
"เป็อย่างไร ดินแดนทุ่งหญ้าของข้างดงามหรือไม่" เป่าเล่อ พาสามีมาที่นี่ั้แ่เช้าตรู่เพื่อรอชมอาทิตย์ขึ้น
"อืม... ก็สวย" หย่งชวนตอบแบบขอไปที ชายไร้ใจอย่างเขาจะไปสนอะไรกับสิ่งพวกนี้ เขาตื่นตาตื่นใจกับการนองเืในสนามรบเท่านั้น
"ต่อไป ที่นี่คือบ้านของเ้า" เป่าเล่อพูดด้วยใบหน้าที่แสนชื่นบาน สิ่งที่นางปรารถนา ชายที่หมายปอง ในที่สุดก็อยู่ตรงหน้า ตกเป็สามีที่จับต้องได้ ทว่าหย่งชวน กลับไม่ได้สนใจคำพูดของนางแม้แต่น้อย ในหัวมีแต่ความคิดที่ทำให้ขุ่นใจ
"วันนั้นใครกันนะที่ช่วยข้า!! " หย่งชวนรู้สึกเจ็บใจ ที่ตนหมดสติไปก่อน แทนที่จะได้รู้ว่าใครเป็คนช่วยชีวิต
"ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าจะสืบสาวได้ความ ว่าผู้ใดช่วยชีวิตข้าไว้" หย่งชวนพึมพำออกมา ก่อนจะลุกเดินหนีจากที่นั่น ปล่อยให้ภรรยานั่งแหงนมองเก้อ....มีใจจะตามหาคน กลับไม่รู้จักสังเกต หารู้ไม่ว่าคนที่ตามหาก็นั่งอยู่ข้างๆนั่นแหละ
"หย่งชวน... รอข้าด้วย" เสียงเรียกของภรรยาช่างหวานซึ้งออดอ้อน
"สาระแนพาข้ามาได้ ก็ต้องกลับเองได้!!" สมกับเป็คนวิปลาสปากร้ายจริงๆ แต่ไหนแต่ไร หย่งชวนคนนี้ไม่เคยไว้หน้าใครทั้งนั้น
เป่าเล่อตามใจและดีกับหย่งชวนมาก แม้เขาจะเมินหนัก ซ้ำยังปากหมาก็ตาม
ยามสายตะวันโด่งกลางฟ้า
เป่าเล่อเห็นสามีมีใบหน้าที่แสนกลัดกลุ้ม ในฐานะคุณหนูแห่งเผ่า คิดหนักกลัวสามีจะปรับตัวไม่ได้ จึงตั้งใจทำน้ำแกงสูตรชาวจิ่งโจ่ว หวังบรรเทาความคิดถึงแดนเมืองที่จากมาของสามี
"หย่งชวน แต่งกับข้าเป็สิ่งที่ชายปรารถนา เหตุใดเ้าไม่สำราญใจเลย"
"หรือหากเป็เพราะเ้าคิดถึงแดนเมืองที่จากมา ก็ดื่มน้ำแกงรากบัวนี่ซะ " เป่าเล่อยกถ้วยน้ำแกงอย่างเบามือเข้าใกล้หย่งชวนผู้ไร้ใจ ในเมื่อประเคนให้ขนาดนี้ เขายังเมินเฉยอยู่อีก เป่าเล่อเอาใจบุรุษด้วยการ ยกช้อนคนตักน้ำแกง จ่อข้างมุมปาก ...นอกจากจะไม่ได้ช่วยให้เขาพอใจ กลับเป็การสร้างความรำคาญใจทวีคูณ
หย่งชวนที่กำลังครุ่นคิดการใหญ่ วางแผนชิงอำนาจแคว้นจิ่งโจวกลับมา เผลอใช้มือปัดจนน้ำแกงร้อนๆหกราดตัวเป่าเล่อ....สตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยา ร้องหวนเพราะความแสบร้อน บุรุษวิปลาสไร้ใจ ไม่แม้กระทั่งจะชายตามอง "หากต้องร้าย ก็ร้ายให้มันสุดๆ " กระทั่งสาวใช้ต้องมาประคองพาตัวนางออกไปทำแผล
"เหอะ!! ดูซิว่า จะทนได้สักเท่าไหร่" หย่งชวนพยายามหักหาญน้ำใจนางทุกทาง เพราะ้าให้นางทนไม่ไหว ขอตัดขาดชีวิตคู่ไปเอง เมื่อนางจากไป เขาสแยะยิ้มมุมปาก มีสีหน้าพึงพอใจขึ้นมาดื้อๆ
เป็เวลาบ่ายแก่ๆ เกวียนส่งเสบียงของแคว้นเล็กๆถูกส่งมาเป็เครื่องบรรณาการแก่นายท่านเจ้อข่าน
*กลุ่มชนคนหุย เป็แคว้นเล็กๆที่มีประชากรไม่ถึงร้อย อาศัยตามริมแม่น้ำตงไห่ ความอุดมสมบูรณ์เหลือหลาย ถูกกดขี่จากเผ่าแดนเหนือมาช้านาน เพราะขาดผู้นำที่ดี*
หย่งชวนผู้ฉลาดเฉลี่ยว จงใจหลบซ่อนหาจังหวะเข้าใกล้ทูตที่มาส่งเสบียง
เป่าเล่อได้รับาเ็ มือไม้พุพอง นอนพักผ่อนในกระโจมตลอด ทำให้มีช่องว่างที่หย่งชวนจะออกไปนอกเขตนี้.....ไม่ไกลจากแดนทุ่งหญ้านัก หย่งชวนลักลอบดักทาง หวังเจรจากับทูตกลุ่มชนคนหุย..... ตราบใดที่ตะวันยังไม่ตกดิน ถือว่ายังพอมีเวลาเจรจาอยู่
"ท่านคงเป็ทูตกลุ่มชนคนหุยสินะ" หย่งชวนเผยตัวดักหน้าเกวียนใหญ่
"ท่านเป็ผู้ใดกัน " เสียงขานตอบของทูตผู้เฒ่า
"ตัวตนของข้าไม่ได้มีเื่น่าสนหนักหรอก รู้แต่เพียงข้าสามารถนำอิสรภาพคืนให้พวกเ้าได้ก็เพียงพอแล้ว" เมื่อได้ยินเช่นนั้นทูตผู้เฒ่ายินดีเจรจา (แหม๋ ไว้ใจคนง่ายนะเราอ่ะ)
"พวกข้าถูกกดขี่มาช้านาน หากเป็ไปได้ ้าหลุดพ้นนัก" ทูตผู้เฒ่าตัดพ้อ ใบหน้าเศร้าหมอง
"ให้ข้าเป็กุนซือบงการแผน ตลบหลัง สังหารคนแดนเหนือเถอะ" หย่งชวนพูดเสนอตัวอย่างไม่อายปาก
"เ้าแน่ใจรึ แต่ว่าเ้าสวมชุดของชนเผ่า ข้าจะเชื่อได้อย่างไร ว่าจะไม่หลอกข้า" ทูตผู้เฒ่าใจหนึ่งก็หวาดระแวง กลัวจะไว้ใจคนผิด
"อย่าเข้าใจผิด ข้ามาจากจิ่งโจว แคว้นเราบาดหมางกับแดนเหนือนับร้อยนับพันปี จะสังหารคนพวกนั้น ไม่สะท้านใจข้าแม้แต่น้อย "
"เพียงแค่ลืมตามา กลับจับข้าแต่งกับสตรีแปลกหน้าอย่างนาง เื่ระยำตำบอนเช่นนี้ไม่น่าเกิดขึ้นกับข้าแต่แรก"
"ที่ข้าต้องรั้งอยู่ เพราะข้า้าตามหาคน มิใช่รั้งอยู่เพราะเสน่ห์หานาง หรือคิดซาบซึ้งบุญคุณใครทั้งนั้น!!!" หย่งชวนพูดจาหนักแน่น จนทูตผู้เฒ่าเชื่อสนิทใจ
"หากข้าไม่ยึดอำนาจแล้วล่ะก็ ข้าจะไม่มีวันรู้ได้เลย ว่าคนพวกนั้นจับมหาบุรุษนิรนามผู้มีพระคุณต่อข้าไปขังไว้ที่ใด" หย่งชวนคิดในใจ
"ในวันที่ทุกคนหันหลังให้ข้า มีเพียงเ้าที่แยแส ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ เพื่อเ้าแล้ว!! ข้ายินดีทำ " หย่งชวนตั้งปณิธานแน่วแน่ในใจ
44K
![[รีไรท์] หลานชายคนโปรด(อาภาคหลานภัทร) [25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721719332_31299023.webp)