[New Life] อิสระของชีวิต

[24] ตบเกรียน
เซ็ทที่กลับจากออดิชั่นจำเป็นต้องตามงานที่ค้างส่งทุกอย่าง ถึงแม้จะได้รับการยกเว้นบางอย่างแต่งานที่ได้รับมามันก็เป็นจำนวนที่ไม่น้อยเลย แต่ที่ทำให้มันลำบากที่สุดคือต่อให้เขารู้คำตอบหรือมีบทความที่ให้โรแต่งให้ เซ็ทก็ต้องมานั่งเขียนด้วยมือทั้งหมดอยู่ดี“สงสัยต้องคุยใหม่อีกซักรอบ ไม่งั้นแค่นั่งเขียนงานก็หมดเวลาแล้ว”{ตอนนี้ก็เขียนไปก่อน เดี๋ยวก็ไม่ได้นอนหรอกเซ็ท}“รู้แล้วน่า”แล้วเซ็ทก็ต้องก้มหน้าก้มตาทำการบ้านงี่เง่าต่อไปจนเกือบจะรุ่งสาง...ด้วยงานเปิดตัวและอีเว้นท์เมื่อครั้งก่อน รวมถึงนิตยสาร JM ที่มีรูปเขาขึ้นปกพร้อมบทสัมภาษณ์พิเศษที่พึ่งวางจำหน่ายยิ่งทำให้เซ็ทมีชื่อเสียงในแวดวงผู้ติดตามค่าย JNr มากขึ้น รวมทั้งกระแสจากโซเชี่ยลที่ลุงโชคตั้งใจเผยแพร่คลิประหว่างฝึกของเซ็ทจนมันกลายเป็นไวรัลที่ดังกระฉูดในเวลาไม่นาน...จากกลุ่มเล็กๆ ค่อยๆ ขยายวงกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากลุงโชคปล่อยข่าวเรื่องการสมัครออดิชั่นของเซ็ทเมื่อสองวันก่อนและได้รับคัดเลือก (อย่างว่องไว) คนก็ยิ่งสนใจและพร้อมใจกันตั้งตารอดู มีไม่มากหรอกที่คนต่างชาติจะได้บทตัวเอกในซีรี่ย์ของเกาหลีส่วนเพลงของเซ็ทก็ค่อยๆ ไต่ขึ้นท็อปสิบของชาร์จเพลงแบบเงียบๆ ในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ของศิลปินหน้าใหม่ที่พึ่งเปิดตัวคนหนึ่ง{เดินทางไปเองเดี๋ยวได้โดนรุมทึ้ง เดี๋ยวเจ๊ไปรับไปส่งเอง ยังไงก็หน้าที่ผู้จัดการนี่จ้า}“ครับเจ๊ จะรอบครับ ขอบคุณครับ”ไม่นานเกินรอเจ๊เจสซี่ก็ขับรถมารับเซ็ทที่ใต้ตึก แล้วขับไปส่งถึงที่โรงเรียน“เซ็ทคิดจะเปลี่ยนโรงเรียนบ้างมั้ย เจ๊ว่าที่นี่ไม่ค่อยเวิร์กนะ”“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยังเรียนที่นี่ได้อยู่”เซ็ทขอบคุณเบาๆ แล้วเดินออกจากรถ นักเรียนชายหญิงรุ่นพี่รุ่นน้องต่างพร้อมใจกันหันมามองเซ็ทเป็นทางเดียว ด้วยภาพลักษณ์ทางอาชีพที่สำคัญยิ่งเซ็ทจึงยิ้มบางให้ทุกคนอย่างไม่ถือตัว“เหี้ยยย! หล่อสัด!”“มึงน้ำลายไหลแล้ว!”“...พ่อยอดชายในฝัน”“นี่เธอฉันยังยืนอยู่ตรงนี้นะ!”เด็กสาวบางคนล้มหน้าทิ่งเพราะไม่ดูทาง บางคนถึงกับเสียกิริยาจนเพื่อนต้องรีบปราม บางคนถึงกับมองเมินแฟนตัวเองที่อยู่ข้างๆ เซ็ทดูความวุ่นวายที่ตัวเองเป็นผู้ก่อแบบผ่านๆ แล้วมุ่งหน้าตรงไปที่ห้องพักอาจารย์“สวัสดีครับ มาส่งงานช่วงที่ขาดเรียนครับ”เซ็ททำความเคารพอาจารย์ที่อยู่กันเป็นกระจุกในห้องแบบผ่านๆ แล้วเดินไปหยุดข้างโต๊ะอาจารย์ศิริเพ็ญ ยื่นกระดาษรายงานที่หนาพอๆ กับกระดาษสมุดรายงานเล่มหนึ่งส่งให้เจ๊แก“ถ้ายังไงคราวหน้าผมขอทำงานส่งเป็นไฟล์ไม่ก็พิมพ์ส่งได้มั้ยครับ?”“หืม?”อาจารย์ศิริเพ็ญมองดุจนเซ็ทต้องรีบอธิบายเหตุผล“ผมมีบทต้องท่อง มีงานที่ต้องเดินทางบ่อยๆ ทำให้ผมไม่ค่อยมีเวลามานั่งเขียนงานทีละชิ้น อย่างน้อยถ้าผมทำส่งเป็นไฟล์ได้ ผมก็สามารถทำงานส่งระหว่างเดินทางได้ แถมไม่ต้องรอให้มีเวลาว่างมาถึงค่อยส่งงานอาจารย์แต่ละครั้งด้วย”“มันก็มีเหตุผล แต่แน่ใจเหรอว่าเธอจะไม่ลอกงานใครมา?”“อาจารย์แค่ก็อปส่วนนึงลงเน็ตก็รู้แล้วว่าผมก็อปอะไรมามั้ย ไม่ต้องห่วงหรอกครับ”“...” อาจารย์ศิริเพ็ญทำหน้าครุ่นคิด “เดี๋ยวผมต้องไปถ่ายซีรี่ย์ที่เกาหลีอย่างน้อยๆ ก็หลายเดือน คงไม่ได้ไปๆ กลับๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นกลับมาอีกทีอาจารย์ได้ตรวจการบ้านผมท่วมหัวแน่ครับ”“อ่อ ฉันเห็นพวกนักเรียนพูดถึงอยู่ ดีใจด้วยที่งานเธอไปได้สวย ถ้ายังไงเรื่องการบ้านฉันจะไปสอบถามอาจารย์วิชาอื่นให้ แต่วิชาฉัน ฉันไม่มีปัญหาส่งเป็นไฟล์งานมาก็ได้”“ขอบคุณมากครับ”“ไปเกาหลีแล้วก็อย่าขี้เกียจล่ะ”เซ็ทหัวเราะแล้วตอบรับขึงขัง ก่อนจะเดินออกจากห้องพักอาจารย์ไป ซึ่งหลังจากเซ็ทหายออกไปจากประตู อาจารย์สาวๆ ก็เข้ามาล้อมรอบอาจารย์ศิริเพ็ญแล้วสอบถามยกใหญ่“โอ๊ย เด็กอะไรหล่อจังเลย อยากสอนชั้นอาจารย์จังค่ะ”“เขาน่ารักมากเลย เป็นอาจารย์แต่ไปเป็นแฟนคลับนักเรียนนี่ผิดมั้ยคะ?”“ถ้าอาจารย์ไม่ว่างคุมชั้นบอกนะคะ ดิฉันยินดีไปแทนเต็มที่เลยค่ะ”“ขี้โกงอ่ะ ไปมั่งสิ”อาจารย์ศิริเพ็ญยังต้องรับมือกับการหวีดของเหล่าอาจารย์สาว อาจารย์ที่พึ่งจบและนักศึกษาฝึกงานอีกพักใหญ่กว่าจะได้เตรียมการสอนของตัวเอง...“เซ็ทมาแล้วเหรอ?”“ขอลายเซ็นต์หน่อยได้มั้ย?”“จะเริ่มถ่ายซีรี่ย์เมื่อไหร่เหรอ?”ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้อง บรรดาเพื่อนร่วมชั้นสาวๆ ก็พร้อมใจกันกรูเข้ามาหาเซ็ทราวกับนกกระจอกแตกรัง เซ็ทยิ้มแหยเบียดตัวเองเดินไปที่ที่นั่งของตนอย่างยากลำบาก“เซ็ทไปเกาหลีมาใช่มั้ย ที่นั่นเป็นยงไงบ้าง สวยรึเปล่า?”แม้ภายนอกเซ็ทจะยังยิ้มอย่างสุภาพและตอบทุกคนอย่างเป็นมิตร แต่ในใจเขาค่อนข้างรำคาญไม่ใช่น้อย เพื่อนร่วมห้องพวกนี้มองเมินตอนเซ็ทโดนแกล้งมาตลอด บางคนยังหัวเราะเยาะ แต่พอเซ็ทเริ่มฉายประกายก็กระดิกหางวิ่งเข้าใส่ยังกับพวกหมาติดสัตว์...ไม่มีความรู้สึกใดมอบให้มากไปกว่าความเหยียดหยามและสมเพชเซ็ทจงใจหาตัวช่วยที่ทำให้เขาหลุดจากสถานการณ์นี้ ซึ่งนั่นก็ไม่พ้นคู่รักคนดังของห้องบูมและมิ้ว เซ็ทจงใจหันไปจ้องมิ้วโดยไม่ปิดบัง และนั่นทำให้บูมของขึ้น“เฮ้ย! มึงกล้ามองแฟนกูเหรอวะ!”“บูม! ไหนสัญญาว่าจะไม่มีเรื่องไง!?”“แต่ไอ้หมอนี่-!”ทันทีที่บูมปราดเข้ามาถึงโต๊ะ ฝูงชนที่น่าขยะแขยงก็แตกรัง ไม่มีใครกล้าอยู่ใกล้บูมที่กำลังหงุดหงิดยกเว้นมิ้วที่พยายามทำเป็นเข้ามาห้าม แต่สายตานั้นมองเซ็ทอย่างสื่อความนัยน์ ทั้งเป็นห่วง เป็นกังวล อ่อยกันแบบโต้งๆ...น่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี“บูม เซ็ทก็แค่มอง ‘ฉัน’ นายจะหงุดหงิดไปทำไม ฉันไม่ชอบนะ”“แต่มิ้ว... หมอนี่มันลวนลามเธอทางสายตานะ!”“อย่าไร้สาระน่าบูม เซ็ทก็แค่มอง”เซ็ทมองคู่รักเถียงกันพักหนึ่งก่อนจะขัดด้วยท่าทางเบลอๆ เสมือนลากคนหลงแฟนและคนหลงตัวเองออกมาตบหน้ากลางสี่แยกไฟแดง“โทษที ฉันแค่เบลอเพราะพึ่งทำการบ้านโต้รุ่งเลยเหม่อไปหน่อย ไม่ได้มองแฟนนายหรอกบูม”บูมเหมือนจะมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย ส่วนมิ้วนั้นหน้าเสีย เหล่าหญิงสาวที่รู้แจ้งเห็นชาติกันดีล้วนเข้าใจสิ่งที่มิ้วพยายามจะทำให้ทุกคนเข้าใจผิด แต่ก็ดันโดนเซ็ทถีบส่งเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง ต้องปิดปากกลั้นหัวเราะกันใหญ่เซ็ทยังคงมองประเมินเพื่อนๆ ในห้องทั้งชายหญิงโดยที่ไม่มีใครรู้สึกตัว จากในความทรงจำและการเจอกันอยู่สองครั้ง เป็นที่แน่นอนแล้วว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เซ็ทมองว่าน่าคบหาเป็นเพื่อนซักคน ยกเว้นแพรวาที่เป็นหัวหน้าห้องที่ดูจะไม่ใช่พวกบ้าผู้ชายเหมือนคนอื่นๆ“เหอะ ถ้างั้นก็ดี”“บูม อาจารย์เข้าแล้วไปนั่งที่เถอะ เดี๋ยวก็โดนดุหรอก”“ถ้ามิ้วว่างั้นก็ได้”หลังจากคู่รักแสนสุดโต่งเดินกลับไปนั่งที่และอาจารย์ศิริเพ็ญเดินเข้ามา บรรยากาศของห้องเรียนจึงค่อยกลับมาเป็นห้องเรียนอีกครั้งเซ็ทแสดงบทบาทผู้สนใจเรียนได้อย่างไร้ที่ติ แม้ว่าในใจจะแอบหาวหลายต่อหลายรอบตอนที่เจอเนื้อหาแสนน่าเบื่อก็ตาม เขาตอบคำถามที่อาจารย์ถามและไม่มีนักเรียนคนใดในห้องตอบได้หลายต่อหลายคำถามสาวๆ หลายคนเผลอมองมาหลังห้องแล้วเคลิบเคลิ้มจนอาจารย์ผู้สอนต้องกระแอมไอเรียกสติ หนักหน่อยก็ทุบโต๊ะ แต่สุดท้ายคาบเช้าก็จบไปได้ด้วยดีเซ็ทลุกขึ้นตั้งใจจะออกไปหาอาหารกลางวันใส่ท้อง แต่บูมกับบรรดาลูกสมุน (ที่พึ่งมาเข้าเรียนเพราะมาสาย) ต่างก็พร้อมใจกันเดินมาล้อมโต๊ะเขาไว้...เด็กเห่อหมอยห้าคนเหรอ น่าเบื่อจริง“มาด้วยกันดิ”พูดจบสมุนสองนายก็เดินประกบเซ็ทซ้ายขวา บังคับลากจูงเซ็ทไปที่ลับตา เด็กนักเรียนหลายคนที่เห็นเหตุการณ์ตั้งใจจะวิ่งไปฟ้องอาจารย์แต่ก็กลัวโดนบูมเล่นงาน แต่ละคนเลยละล่ำละลักไม่ไปไหนซักที มีก็แต่มิ้วที่แสยะยิ้มชั่วร้ายแล้ววิ่งเหยาะๆ ไปห้องพักอาจารย์...ทางด้านเซ็ทที่โดนพาตัวไป“แล้ว...มีธุระอะไรเหรอ?”“กูเกลียดขี้หน้ามึงว่ะ ถ้าไม่อยากตายไสหัวไปให้พ้นหน้ากูกับมิ้วซะ”เซ็ทที่ตอนแรกมองว่าเป็นเรื่องน่ารำคาญแค่นหัวเราะ จากนั้นก็ขำเสียงดังราวกับว่ามันตลกสิ้นดีจนบูมหน้าเปลี่ยนสี ปราดเข้ามากระชากคอเสื้อจนร่างของเซ็ทกระแทกกับกำแพงมุมตึก“ที่พูดมาแบบนั้นแปลว่ารู้สินะว่าความตายมันเป็นยังไง?”เซ็ทมองบูมด้วยแววตานิ่งเรียบ ใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือของบูมที่จับคอเสื้อของตนไว้แล้วบิดอย่างแรง ข้อต่อที่ไหล่ของบูมหลุดออกจากเบ้าแล้วล้มหนาทิ่มดิน“อ๊ากกกก!”“บางทีฉันก็อยากรู้นะว่าแกหมั่นไส้อะไรเซ็ทนัก?”เซ็ทย่อตัวนั่งยองๆ มือข้างหนึ่งยังคงจับข้อมือของบูมไพล่หลังไว้จนเจ้าตัวไม่กล้าดีดดิ้น ด้วยเพราะหัวไหล่ที่หลุดไปนั้นเจ็บจนเขาแทบร้องไห้ คนที่เคยรังแกเซ็ทมาตลอดอย่างคนที่เหลือยังตกใจจนชะงักไป“กัดไม่ปล่อยเหมือนหมา เห่าไม่หยุดเหมือนคนบ้า ถามจริงนายได้อะไรจากการกลั่นแกล้งฉันงั้นเหรอ?”“...อึก...อึก”“ความสะใจ ความสนุกสนาน ความเท่ ความกลัวจากคนอื่น นี่นายอายุสิบหกเท่าฉันจริงๆ เหรอ ทำไมความคิดนายถึงได้ดูไม่โตเลยซักนิด”{คุณมันแก่เกินอายุเซ็ท}‘หุบปากไปซะโร เลิกขัดฉันสักที’“อ๊ากกก...แก...”“หรือเพราะว่าได้หน้าต่อหน้าผู้หญิงที่ชอบน่ะเหรอ นายหลงยัยนั่นขนาดนั้นเลย จะบอกให้นะว่ายัยนั่นน่ะถ้าแกไม่มีเงินหล่อนก็ไม่มองหรอก”“อย่ามาว่ามิ้วแบบนั้นน่ะ!” บูมอดกลั้นความเจ็บแล้วตะโกนขึ้น หันกลับไปหาสมุนของตัวเอง “พวกแก มัวทำอะไรอยู่จัดการมันสิวะ!”เซ็ทอ้าปากหาวยันตัวขึ้นเหยียบหลังบูมไว้ให้บูมไม่สามารถลุกขึ้นได้ ลูกสมุนอีกสี่ตัว สามตัวพุ่งใส่เซ็ทด้วยความเหิมเกริม คิดแค่ว่าเซ็ทก็ยังคงเป็นเซ็ท ต่อให้เก่งขึ้นนิดๆ หน่อยแต่ใช้คนมากกว่าก็คงเอาชนะได้ไม่ยาก“ตายซะเถอะไอ้เวร!”“ไอ้สารเลวเอ๊ย!”เซ็ทปัดหมัดของคนที่พุ่งเข้าใส่จนหมัดพุ่งไปกระทบกับกำแพงคอนกรีต ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือทำเอาแต่ละคนเผลอแหกปากร้องลั่น หากแต่เซ็ทยังไม่หนำใจถีบเป้าส่งร่างอัดเข้ากำแพงอีกคนละที แถมพิเศษอีกหน่อยด้วยการใช้ขาถีบท้องพวกมันที่นอนโอดครวญจนตัวงอเป็นกุ้งสุก“อ๊ากกกกก!”เซ็ทจัดการไปคว้าสมุนหนึ่งเดียวที่หัวเป็นทรงนักเรียนให้หลบเข้ามาในมุม ตบหัวอีกฝ่ายเบาๆ แล้วว่าเสียงอ่อน ดวงตาคมมองอีกฝ่ายนิ่งๆ จนเขาไม่กล้ากะดุกกะดิก“น่าชื่นชมความพยายามในการเอาตัวรอดของนายจริงๆ”“...ต้องการอะไร?”“ก็เปล่า แค่อยากรู้ว่านายจำวิธีการฆ่าคนที่ถูกต้องได้รึยัง?”เด็กหัวเกรียนคืออดีตลูกสมุนของกลุ่มจิ๊กโก๋ที่เซ็ทเคยไปสั่งสอน ความโลกกลมที่ทำให้กลับมาพบกันไม่ได้ทำให้เซ็ทประหลาดใจมากนัก หากแต่กลับเด็กหัวเกรียนนั่นคนละเรื่อง ใครจะไปคิดล่ะว่าคนที่ไล่เก็บแก๊งจิ๊กโก๋แถวบ้านจนเรียบวุธจะเป็นเด็กอ่อนแอประจำชั้น‘คิว’ สั่นขึ้นมาจากภายใน มองเซ็ทที่จับตัวเองไว้ด้วยสีหน้าหวาดกลัว“...นายคือ...คนใส่ฮู้ดเมื่อตอนนั้น?”“ไม่เชื่อเหรอ จะใช้ร่างกายของนายจดจำวิธีแทงคนอย่างถูกต้องก็ได้นะ”“...ไม่ๆ อย่านะ เชื่อแล้วๆๆ!”คิวชะงักยามเห็นเซ็ทเอามือมาทำแนวขนานที่แผ่นอกของตัวเอง เขารีบพยักหน้าแล้วพยายามดิ้นให้หลุด แต่ไม่ว่ายังไงมือของเซ็ทก็เหมือนติดกาวเลยดิ้นไม่หลุดซักที“ปล่อยฉันสิ!”“หึ ยังไงก็ไปคุยกันที่อื่นแล้วกัน”เซ็ทหันกลับไปเตะเสยคางซากที่นอนโอดโอยอยู่บนพื้นจนพวกมันสลบไป จากนั้นก็จัดการล็อกคอคิวให้ออกมาจากตรงนั้นด้วยกัน กว่ามิ้วที่เอ้อระเหยไปแจ้งอาจารย์จะมาถึงทั้งเซ็ทและคิวก็กลับมาหาข้าวกินในโรงอาหารแล้ว...“ผมแยกกับพวกบูมซักพักแล้วนะครับ คิวที่เป็นเพื่อนบูมเองก็อยู่กับผมนี่”เซ็ทตอบอาจารย์หน้าตายซ้ำยังลากคิวมาลงคลองที่เขาขุดไว้ อาจารย์ที่เข้าใจว่าเซ็ทไม่รู้ไม่เห็นว่าบูมถูกทำร้ายจึงเดินกลับไป“เอาล่ะ เรามาคุยกันต่อดีกว่า?” เซ็ทรวบช้อนจานข้าวผัดกระเพราแล้วหยิบน้ำขึ้นดื่ม ดวงตามองไปยังคิวที่นั่งตัวเกร็งไม่กล้าพูดอะไรมานานสองนานแล้วยิ้มขำ “...อะ...อะไร”“ไม่คิดจะหาวิธีปกป้องตัวเองแบบอื่นนอกจากจะไปรวมกลุ่มกับพวกนักเลงนั่นบ้างเหรอ ทั้งแถวบ้านนาย และทั้งที่โรงเรียน”“นายไม่เข้าใจ”คิวว่าเสียงอึดอัด“เข้าใจสิ การตามหลังพวกที่มีอำนาจหน่อยมันทำให้คนไม่กล้าวุ่นวายกับนายใช่มั้ยล่ะ นายแค่หาทางปกป้องตัวเอง ทั้งๆ ที่นายเองก็ไม่ได้ชอบให้คนกลัวนาย”“...”“นายพอใจกับการทำตามบูมไปซะทุกอย่างจริงๆ น่ะเหรอ เอาแต่เป็นเบ๊ให้หมอนั่นจนไม่มีคนคบน่ะนะ?”“นายมันจะไปรู้อะไรเล่า!?”คิวตบโต๊ะเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง เขาสะดุ้งพยายามสงบสติแล้วนั่งลงอีกครั้ง“ฉันเคยเป็นคนที่อยู่จุดต่ำสุดของห้องโดยไม่มีแม้แต่สิทธิที่จะเลือก แล้วนายคิดว่าฉันจะรู้อะไรรึเปล่าล่ะ?”คิวชะงักไปเหมือนพึ่งนึกออกว่าหลายปีที่ผ่านมาเซ็ทนั้นเป็นคนที่ถูกรังแกมาตลอด เขาไม่มีสิทธิแม้กระทั่งจะขอเป็นคนธรรมดาที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครด้วยซ้ำ“มันเป็นเรื่องที่...ช่วยไม่ได้นี่ ไม่มีใครอยากโดนรังแกหรอก”“เอาแต่คิดว่าตัวเองโชคร้ายได้แต่มีชีวิตอยู่โดยการมองสีหน้าของคนอื่น โดยที่ไม่แม้แต่จะคิดพยายามเปลี่ยนเส้นทางของตัวเองดู แล้วก็อ้างว่าช่วยไม่ได้ นายมันน่าเบื่อกว่าที่คิดนะ”เซ็ทลุกขึ้นยืนแล้วเอาจานของตัวเองไปเก็บ มองเมินคิวที่นั่งค้างนิ่งเป็นรูปปั้นหินอยู่ที่โต๊ะไปเลย

“อุตส่าห์คิดว่าจะเอาหมอนั่นจะมาเป็นเพื่อนคนแรกของฉันนะเนี่ย”{อีกฝ่ายเป็นแค่เด็กสิบหกทั่วไป ให้เวลาเขากลั่นกรองหน่อยเถอะเซ็ท เด็กทุกคนไม่ใช่พวกแก่ประสบการณ์เหมือนคุณนะ}เซ็ทลอบกรอกตา มองเมินคำจิกกัดของโรเขาที่เป็นเครื่องมือมาทั้งชีวิตไม่แม้แต่จะมีสิทธิเลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง ชั่วชีวิตโดดเดี่ยวมีแต่คนหวาดกลัวไม่ก็ต้องการใช้ประโยชน์ ไร้ความรู้สึกมาตลอดจนกระทั่งได้มาเกิดใหม่ หลังจากปรับอารมณ์ตัวเองได้ เซ็ทก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าชีวิตนี้เขาจะไม่ยอมเป็นเบี้ยหมากให้ใครควบคุมอีกเมื่อเป็นแบบนั้นการที่เห็นคิวยอมไปเป็นเบี้ยให้พวกจิ๊กโก๋พวกนั้นรับเป็นลูกน้อง เป็นเบ๊ให้กลุ่มของบูมทั้งๆ ที่ในใจก็ไม่ได้เต็มใจ เป็นอะไรที่เซ็ทค่อนข้างหงุดหงิด{คิวมีปมกับครอบครัวมาก่อน เขาใช้ชีวิตยังไงมาคุณก็รู้}“ก็รู้น่ะสิ ถึงได้ไปช่วยตบเรียกสติ”(ข้อมูลที่โรหามา) ครอบครัวที่พ่อแม่เป็นพนักงานบริษัททั่วไปจะทำอะไรก็ต้องมองหน้าเจ้านาย ทำตามที่เจ้านายสั่ง คิวถูกใช้ให้เป็นเพื่อนเล่นของลูกเจ้านายมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะทำอะไรอยากได้อะไรคิวก็จะถูกพ่อแม่พร่ำสอนเสมอว่าห้ามขัดขืน ไม่งั้นครอบครัวอาจจะตกงาน คิวที่ใช้ชีวิตแบบยอมคนอื่นก็ชินกับการยอมคนอื่น ไม่ว่าจะเจออะไรคิวจะโอนอ่อนไปตามสถานการณ์เนียนเข้ากับผู้มีอำนาจเพื่อปกป้องตัวเองไว้จะว่าน่าชื่นชมเพราะฉลาดก็ใช่ จะว่าน่าสมเพชก็ไม่เชิงเพราะไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนกฏปลาใหญ่กินปลาเล็กก็มีอยู่ทุกที่ หากไม่ทำตัวให้เข้ากับสถานการณ์อยู่ๆ ก็อาจจะตายได้แบบไม่รู้ตัว{คิดว่าเด็กนั่นจะคิดได้มั้ย?}“ได้แหละ แต่จะทำตามที่คิดมั้ยนั่นก็อีกเรื่อง”เซ็ทตอบพลางเดินกลับเข้าไปในห้องเรียนทันทีที่กระดิ่งดัง แต่แล้วคำเตือนจากโรก็ทำให้เซ็ทต้องหัวเราะออกมาอย่างนึกสนุก{ตรวจสอบพบว่าอิฐกำลังว่าจ้างคนมาทำร้ายคุณ จะเล่นตามเกมส์มั้ย}หลังจากการกลั่นแกล้งในบริษัทแบบเด็กปัญญาอ่อนไม่ได้ผล เปลี่ยนกระจกในวันเปิดตัวไม่ได้ผล ก็เลยยกระดับมาเป็นการทำร้ายร่างกายอย่างตั้งใจจะดับอนาคตกันในวันนี้อย่างนั้นสินะ“...นั่นสินะ”{หากคุณตั้งใจตอบโต้ จะตรวจสอบสถานที่ให้เดี๋ยวนี้}“ฝากด้วยล่ะโร”

กลุ่มของบูมสี่คนจำเป็นต้องกลับบ้านก่อนเนื่องจากอาการบาดเจ็บ (เล็กน้อย) แม้พวกนั้นจะยืนยันเสียงแข็งว่าเซ็ทเป็นคนทำแต่ก็ไม่มีหลักฐานเอาผิด พวกอาจารย์จึงได้แต่ตักเตือนลอยๆไม่รู้ว่าทำไมหัวข้อสนทนาในคาบเรียนคาบบ่ายจึงเป็นกิจกรรมต่างๆ ที่โรงเรียนกำลังจะจัด“เซ็ทจะเข้าร่วมด้วยรึเปล่าน่ะ?”สาวๆ ในห้องหันมาถามเขาแล้วทำตาเป็นประกาย เซ็ทตอบกลับด้วยเสียงรู้สึกผิดเล็กๆ เพราะการถ่ายซีรี่ย์ที่กำลังจะมีขึ้นนั้นถ่ายทำที่เกาหลี ซึ่งเซ็ทไม่สามารถเดินทางไปกลับได้แน่นอน“ขอโทษนะ ฉันคงลายาวหลายเดือน คงไม่ได้เข้าร่วม”“โธ่ งั้นเราก็อดเจอเซ็ทเลยน่ะสิ อุตส่าห์อยู่ห้องเดียวกันแท้ๆ”...ตอนเขายังไม่หล่อไม่มีชื่อเสียงไม่เห็นมีใครสนใจคิดอยากเจอเขาสักคนเซ็ทได้แต่คิดปรามาสอยู่ในใจแล้วตอบกลับอย่างยิ้มแย้มในความเป็นจริง เพราะสำหรับศิลปิน ภาพลักษณ์ ความสามารถ นิสัย เป็นสิ่งจำเป็นที่ไม่สามารถขาดไปได้ ฐานแฟนคลับคือสิ่งกำหนดว่าศิลปินคนนั้น จะรุ่งหรือจะร่วง ศิลปินจึงไม่สามารถทอดทิ้งแฟนคลับด้วยเหตุผลไร้สาระได้ ไม่ว่าจะรำคาญยังไงก็ต้องปั้นหน้ายิ้มเข้าไว้เพื่อไม่ให้แฟนคลับหายไปไหน เป็นข้อแลกเปลี่ยนในการประกอบอาชีพที่แตกต่างจากอาชีพอื่นๆ อยู่ค่อนข้างมากทีเดียวเซ็ทเห็นว่าคิวนั้นนั่งเงียบไม่สุงสิงกับใครตลอดเย็น เหมือนคนกำลังคิดไม่ตก เซ็ทให้เวลาเขาได้คิดอย่างเต็มที่ และยังคงวาดหวังว่า...เขาจะสามารถมีเพื่อนทั่วไปแบบที่เด็กอายุสิบหกควรมีไว้ซักคนสองคน โรจะได้เลิกล้อเขาว่าหาเพื่อนคบไม่ได้สักที!{ว้ายๆ เซ็ทไม่มีเพื่อนคบ}‘มาทำเสียงนิ่งๆ ล้อเลียนแบบนี้แล้วอยากจะปิดระบบนายขึ้นมาตงิดๆ’{...เงียบก็ได้อ่ะ}
‘การกระทำที่ดูฉลาดที่สุด บางครั้งก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องที่สุด’

------------- วิธีติดเหรียญนะคะปกติจะอัพวันละ 1-2 ตอนโดยที่ไม่เทแน่นอนค่ะ (ยกเว้นไม่ว่างก็จะแจ้งก่อน) ตกตอนละไม่ต่ำกว่า 7 หน้าเวิร์ด อักษรคอนเดียขนาด 14 ความยาวและคุณภาพคุ้มราคาแน่นอนค่ะจะติดเหรียญสลับตอนเว้นตอน สองตอนเว้นตอน ตอนเว้นสองตอนหรืออื่นๆ ในช่วงของเก่า ส่วนของลงใหม่ที่ลงล่วงหน้าก่อนในเว็บเด็กดีจะขอติดถี่ไปซักพัก พอมีตอนมาเพิ่มก็จะปลด ซึ่งจะติดยังไงนั้นขึ้นอยู่กับช่วงเนื้อหาค่ะ อย่างไรก็ตามช่วงขึ้นภาคใหม่จะเปิดให้อ่านฟรีหลายตอนหน่อยค่ะ (หลังจากลงได้เยอะนะคะ แรกๆ ก็จะติดในรูปแบบเดิมไปก่อน) มีอัพอ่านฟรีในเด็กดีแต่เนื้อหาจะตามหลังนะคะ สำหรับคนที่ไม่อยากเปย์สามารถรออัพในเด็กดีได้เลยค่ะ
ขอแจ้งค่ะ - จะเปิดอ่านตอนที่ [20] ฟรีจนกว่าจะเปิดให้อ่านตอนที่ [21] ฟรีแบบถาวรนะคะ
กดไลค์กดแชร์กดสับตระไคร้หรือช่วยรีวิวเป็นกำลังใจให้แมวกันด้วยนะคะ ต้องขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ช่วยติดตามกันมาและช่วยกันจ่ายเงินซื้ออาหารให้แมวด้วยค่ะ >

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[24] ตบเกรียน

นิยายแนะนำ

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[24] ตบเกรียน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้