"อืมมม.. จ๊วบบ.. อ่าาา จะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ"
"อ่าาา.. ลุงก็เหมือนกัน เงี่ยนจะตายอยู่แล้ว ควxลุงแข็งจนปวดไปหมด"
"อย่าพูดแบบนั้นสิ ได้ยินก็ยิ่งจะทนไม่ไหวอ่า"
"งั้นเอาลิ้นอีกไหม?"
"เอาค่ะ.. เร็วๆ.. อ่าาา"
เจนที่นั่งอยู่กับเก้าอี้ตรงโต๊ะอาหารรีบเงยหน้าอ้าปากรับการบดจูบแลกลิ้นของคุณลุงที่ยืนโน้มตัวลงมานัวเนียอยู่ข้างๆ เขาล้วงมือผ่านคอเสื้อยืดของหลานสาวเข้าไปขย้ำหน้าอกเนื้อแน่นโดยไม่ยอมถอนลิ้นเธอออกจากปาก ส่วนเจนก็ไม่เหลือการสงวนท่าทีอะไรอีกแล้ว แอ่นอกออกไปสู้มือของลุงฝรั่งให้เขาล้วงขยี้ตามใจชอบซึ่งเธอก็ไม่ยอมเสียเปรียบเพราะใช้มือเข้าจับท่อนเอ็นที่นูนดันกางเกงเขาขึ้นมาเป็ลำแล้วพยายามรูดชักจากด้านนอกไปด้วย
"อะ-อืมมม.. พอแล้ว.. พอก่อน.. อย่าขยี้หัวนมแบบนั้น.. อะ-โอ้ย! ซี้ดดด"
"แข็งเป็เม็ดเลยนะเจน เอาออกมาให้ดูดหน่อยสิ"
"ไม่ได้หรอก เดี๋ยวแม่จะออกมาแล้วนะ"
"แป๊บเดียว.. please.. นะครับ"
"ลุงก็รีบๆ มอมเหล้าแม่ให้จบสิคะ เราจะได้เริ่มกันสักที"
"น่าจะใกล้แล้วล่ะ ปกติอีปิ่นมันคออ่อนจะตาย เดี๋ยวก็นอนสลบถึงเช้าแน่ๆ"
ขณะที่เจนกำลังชั่งใจว่าจะถลกเสื้อขึ้นปล่อยให้ลุงได้ฟัดหน้าอกตามคำขอดีหรือไม่ เสียงประตูห้องน้ำก็ดังออกมาจากหลังบ้าน
แกร๊ก..
ลุงหลานดีดตัวออกจากกันในทันที ต่างคนต่างก็รีบจัดแจงเสื้อผ้าแล้วกลับนั่งที่ตามปกติปั้นหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปิ่นเดินกลับเข้าห้องนั่งเล่นอย่างอารมณ์ดี ฤทธิ์เหล้าทำให้เธอฮัมเพลงด้วยความสุขแล้วนั่งลงร่วมวงตามเดิม แต่พอหันไปมองดูลูกสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"หือ? เจน.. ทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะ"
"อะ-เอ่อ.. เหรอคะ?.. เจน.. เอ่อ.."
เธอหาข้ออ้างตอบแม่ไม่ได้เพราะกำลังตื่นเต้นสุดขีดกับสถานการณ์คืนนี้ที่ตั้งใจแล้วว่าจะเสียความบริสุทธิ์ให้เอ็นเขื่องของลุงอดัม แถมเธอยังโดนคุณลุงสุดหื่นแอบข้ามมาล้วงฟัดทุกครั้งที่แม่เผลอลุกออกจากโต๊ะ
"ลูกเมาแล้วเหรอ?"
"อ๋อๆ ใช่ค่ะ เจนเมาแล้ว ฮ่าๆๆ"
"อะไรกัน ให้ดื่มเป็เพื่อนแม่แป๊บเดียวทำเป็เมานะ ตอนออกไปเที่ยวกับเพื่อนเป็แบบนี้ป่ะเนี่ย?"
"กะ.. กะ.. ก็แม่เล่นชวนยกไม่พักเลยนี่นา เดี๋ยวยกๆ อยู่นั่นแหละ ไปคอแห้งมาจากไหนก็ไม่รู้"
"ฮ่าๆๆ ก็คนมันอารมณืดีอ่า ได้อยู่กันพร้อมหน้าทั้งที แม่ไม่มีเพื่อนให้นั่งคุยแบบนี้เจนก็รู้.. ไม่เบื่อแม่นะ"
"อืม! จะยกจะดื่มให้เมาขนาดไหนก็เอาเลย เราอยู่บ้านอยู่แล้วนี่"
"ได้เลยยยย งั้นก็มายกเป็เพื่อนแม่อีกที"
"โอ้ยยย! ไม่เอาแล้ว เจนจะอ้วกอยู่ละ.. แม่ดื่มต่อกับเพื่อนไปละกัน เจนขึ้นนอนดีกว่า"
เจนหาข้ออ้างเลี่ยงออกมาได้ในที่สุด เธอลุกออกมาจากที่นั่งแล้วเดินขึ้นบันไดพลางแอบส่งสายตาหวานเยิ้มให้ลุงอดัมที่จ้องอยู่จนลับสายตา เขาหันกลับมาที่โต๊ะมองไปฝั่งตรงข้ามก็สะดุ้งเพราะปิ่นกำลังเท้าคางจ้องมองเขาแล้วยิ้มหวาน
"เป็ไงลูกกู"
"วะ-วอท!? อะไรนะ?"
"ก็เวลามันผ่านไปเร็วเหมือนกันใช่มะ จนลูกกูโตขนาดนี้แล้วน่ะสิ"
"อ่อออ.. ใช่ๆ เหมือนไม่ใช่ลูกมึงเลยจริงๆ"
"อ้าวไอ้ฝรั่งนี่! หมายความว่ายังไง"
"ก็เจนมันทั้งสวยทั้งน่ารัก ไม่เหมือนมึงเลยสักนิด"
"โหหหห พูดงี้กูน้อยใจเลยนะ มันก็สวยได้แม่มานั่นแหละ.. มึงมีตาก็ดูดีๆ สิ กูไม่สวยตรงไหน"
ปิ่นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหันไปโน้มตัวนั่งเท้าแขนค้ำยันกับเก้าอี้ตัวข้างๆ เพื่อโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งในชุดเดรสผ้ายืดเข้ารูป จ้องตากับอดัมด้วยใบหน้าเคลิ้มลอยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ อดัมที่โดนเจนสุมไฟราคะมาเต็มอกถึงกับสติหลุดมองหน้าสวยลามลงไปแทะโลมร่างกายของเพื่อนด้วยแววตาหื่นกระหาย เพราะแม้ว่าปิ่นจะอายุเข้าหลักสี่แล้วแต่ทรวดทรงทุกจุดยังล้นเสน่ห์น่าขย้ำไม่แพ้สาวรุ่นจนเขาเผลอแอบคิดภาพร่างกายใต้เสื้อผ้านั่นว่ามันน่าจับกระแทกมากแค่ไหน
และเหมือนปิ่นก็รับรู้ได้จากสายตาหื่นกามของอดัมที่เผลอหลุดออกมาให้เห็น อาจจะด้วยความเมาหรือเพราะนิสัยรักสนุกทำให้ปิ่นอยากจะแกล้งต่อ เธออมยิ้มด้วยใบหน้าแดงฝาดแล้วค่อยๆ กลับมานั่งเป็ปกติ ปัดผมยาวที่ปกปิดตรงหน้าอกไปไว้ด้านหลังแล้วเอนหลังพิงโดยแอ่นอกยื่นออกไปให้สองเต้ามันลอยเด่นเปิดโอกาสให้เพื่อนได้แอบมองชัดๆ แต่ก็ยังทำเป็พูดคุยกันตามเดิมเหมือนไม่มีอะไร
"เฮ้ออออ กูเหนื่อยแล้วว่ะอดัม.. เหนื่อยกับการเป็ของเล่นให้พวกผู้ชาย"
"ต้องบอกว่ามึงยอมเป็ของเล่นให้พวกนั้นเองต่างหาก.. มึงก็อย่าปล่อยตัวง่ายนักสิวะ"
"ก็เวลาเราเจอคนถูกใจมาอ้อนอ่าาาา.. เป็มึงจะไม่อยากทำรึไง?"
"อะ-เอ่อ.. ก็คงอยากมั้ง" อดัมยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดที่เขาก็ทนหลานสาวไม่ได้เหมือนกัน
"ใช่มะ.. กูก็นิสัยแบบนั้นแหละ.. ขาดผู้ชายไม่ได้"
"มึงพูดอย่างกับกูไม่รู้จักมึงงั้นแหละ ที่ผ่านมากูก็ไม่เคยเห็นมึงขาดอยู่แล้วนี่ พอผัวคนนี้เลิกเดี๋ยวมึงออกไปกินเหล้าก็ได้ผัวใหม่กลับมาตลอด"
"ฮ่าๆๆ ความสาวความสวยมันมีวันหมดอายุนะเว้ย.. เดี๋ยวพอหมดวัยที่ลูกไม่อยู่ด้วยกูก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวแล้วนะ"
"คนเดียวที่ไหน มึงยังมีกูอยู่ทั้งคน"
"......นั่นสิ ...ถ้ากูเจอคนที่พร้อมจะอยู่กับกูไปจนแก่แบบมึงได้ก็คงดี"
"มึงต้องได้เจอแน่ๆ ฟ้าคงไม่ใจร้ายนักหรอก"
ปิ่นยิ้มหวานหัวใจพองโตเมื่อได้รับกำลังใจจากเพื่อน เธอมองดูเขาแล้วคิดอะไรในใจบางอย่างก่อนจะพูดออกไป
"หรือกูควรจับมึงทำผัวดีวะ"
"พรวดดด!! อีห่า!! ฟ้าจะผ่าหัวเอาสิไม่ว่า กูเพื่อนมึงนะ!" อดัมที่กำลังยกเหล้าดื่มถึงกับสำลัก
"ฮ่าๆๆๆ กูพูดจริงนะ ถ้ากูได้ผัวอย่างมึง กูคงมีความสุขมากๆ.. มึงว่า.. ถ้าเราไม่ได้เป็เพื่อนกัน มึงจะเอากูเป็เมียได้มั้ย?"
ปิ่นโน้มตัวเข้ามาจ้องเขาเหมือนอยากถามหาความจริงให้ได้ แม้หน้าตาของปิ่นจะดูสติล่องลอยด้วยความเมาแต่แววตาของเธอขณะพูดมันดูเอาจริงทำให้อดัมไม่มีทางเลือกนอกจากพูดในสิ่งที่เพื่อนอยากได้ยิน
"เออสิ แน่นอน.. ถ้ามองจากมุมผู้ชายนะ มึงน่าจับทำเมียสุดๆ เลยล่ะ ถึงมีแต่ผู้ชายเข้ามาหลอกฟันมึงบ่อยๆ ไง"
"เหรอ...... งั้นก็เอากูสิ.. เรามาลองข้ามเส้นกันดูมั้ย?"
คราวนี้แววตาของปิ่นเปลี่ยนเป็จ้องแทะโลมร่างกายของอดัมอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเธอบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังเชิญชวนให้ลงมือ อดัมถึงกับทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนเพื่อนสาวรุกใส่ขนาดนี้เป็ครั้งแรก เขารีบยกเหล้าขึ้นกระดกสาดลงคอหมดแก้วแล้วหัวเราะกลบเกลื่อนพาเปลี่ยนเื่
"ฮ่าๆๆ พูดไปเรื่อยอีกละอีนี่.. มาๆ กูหมดแก้วละนะ ตามึงยกได้แล้ว"
"กูไม่ว่าจริงๆ นะ ถ้ามึงอยากจะลอง.. ถ้ามันไม่ดีจริงๆ เราก็กลับมาเป็เหมือนเดิมไง"
"ปิ่น.. พอเหอะ.."
"กูอาจจะเป็แม่ที่ไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไหร่ แต่รับรองได้ว่ากูเป็เมียในฝันของผู้ชายเลยล่ะ.. ยิ่งตอนขึ้นเตียงนะ กู.."
"อีปิ่น! พอได้แล้ว!"
อดัมรีบตัดบทเพื่อนก่อนที่มันจะลงรายละเอียดลึกไปกว่านี้ เขาถอนหายใจแล้วลุกไปนั่งเก้าอี้ข้างปิ่น ใช้สองมือจับใบหน้าเล็กๆ ของเธอดึงมามองตากันเพื่อให้รู้ว่าเขาพูดจริง
"กูยังอยากเป็เพื่อนมึงอยู่นะปิ่น.. ให้มันเป็แบบนั้นเถอะ.. ถึงจะไม่ได้เป็ผัวเมียกัน แต่กูก็จะดูแลครอบครัวมึงไปจนแก่นั่นแหละ"
"......โอเคๆ เข้าใจแล้ว ...ปล่อยกูได้ยัง"
อดัมปล่อยหน้าเธอแล้วโอบกอดคอไว้แน่นชวนกันชนแก้วยกดื่มต่อ เขารีบกระดกเหล้าลงคอแก้วต่อแก้วหวังจะให้ปิ่นเปลี่ยนเื่คุยและหมดสติเร็วๆ แต่กลายเป็เขาเองที่เริ่มตาลายจนภาพสุดท้ายที่เห็นคือปิ่นนั่งชันศอกกับโต๊ะมือเท้าคางเอียงคอมองเขาด้วยสายตาหวานฉ่ำ
1K
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
