แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนของผม ปลุกให้ผมตื่นขึ้นจากความฝันที่ยังคงค้างคา กลิ่นอายของความวาบหวามจากเมื่อวานยังคงเจือจางอยู่ในความรู้สึก ผมลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความงัวเงีย นาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงบอกเวลาสิบโมงกว่าแล้ว สำหรับฟรีแลนซ์อย่างผม นี่คือเวลาตื่นปกติ แต่สำหรับโลกภายนอก ทุกอย่างเริ่มวุ่นวายไปนานแล้ว
ผมลากสังขารไปล้างหน้าแปรงฟัน พยายามสลัดภาพจินตนาการเมื่อวานออกจากหัว เพื่อจะกลับมาสู่โลกแห่งความเป็จริงและปั่นงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จ แต่ดูเหมือนโชคชะตา หรืออาจจะเป็พรหมลิขิต จะไม่ยอมให้ผมได้อยู่อย่างสงบสุข
"คุณไผ่! คุณไผ่คะ! อยู่มั้ย!"
เสียงะโเรียกชื่อผมดังแว่วมาจากหน้าบ้าน เสียงนั้นหวานใสแต่เจือไปด้วยความร้อนรน ผมชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟ หูผึ่งขึ้นทันที ไม่ผิดแน่... นั่นเสียงของคุณภา
ผมรีบวางแก้วกาแฟแล้วพุ่งตัวไปที่หน้าต่างห้องทำงานแหวกม่านออกดู ภาพที่เห็นทำเอาผมใจหายวาบ คุณภายืนอยู่ที่หน้ารั้วบ้านของเธอ กวักมือเรียกผมหยอยๆ ท่าทางของเธอดูตื่นตระหนก ใบหน้าสวยหวานนั้นฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"คุณไผ่! ช่วยภาด้วยค่ะ! ท่อน้ำแตก!" เธอะโแข่งกับเสียงรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งผ่าน
คำว่า "ท่อน้ำแตก" ทำให้สัญชาตญาณความเป็สุภาพบุรุษ ปนกับความอยากรู้อยากเห็น ของผมทำงานทันที ผมรีบะโตอบกลับไป "รอเดี๋ยวครับ! เดี๋ยวผมลงไป!"
ผมคว้าเสื้อยืดตัวใหม่มาสวมทับกางเกงขาสั้นอย่างลวกๆ ไม่ทันได้เช็กความเรียบร้อยของทรงผม แล้ววิ่งลงบันไดบ้านราวกับพายุหมุน หัวใจเต้นรัวแรงไม่ใช่เพราะความเหนื่อยจากการวิ่ง แต่เป็เพราะรู้ว่ากำลังจะได้เผชิญหน้ากับ "นางในฝัน" แบบตัวเป็ๆ ในระยะประชิด ซึ่งเป็สิ่งที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อนตลอดระยะเวลาที่เฝ้ามองเธอมา
ทันทีที่ผมวิ่งข้ามถนนไปถึงหน้าประตูรั้วบ้านเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ก็ลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก แต่เป็กลิ่นหอมละมุนเหมือนดอกไม้ ซึ่งน่าจะเป็กลิ่นตัวเฉพาะของเธอ
"ขอบคุณมากค่ะที่มา เร็วเข้าเถอะค่ะ น้ำท่วมหมดแล้ว!"
คุณภาเปิดประตูรั้วให้ผม แล้ววินาทีนั้นเองที่เวลาเหมือนจะหยุดเดิน
ผมยืนตะลึงงันอยู่ตรงหน้าเธอ สภาพของคุณภาในตอนนี้ช่าง... เย้ายวนจนเกินบรรยาย เธออยู่ในสภาพที่ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่กลับดูเซ็กซี่เป็บ้า ใบหน้าไร้เครื่องสำอางเผยผิวขาวใสอมชมพู แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาผมที่สุดคือ "เสื้อผ้า" ของเธอ
เธอสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาวตัวบางเฉียบ ตัวเดียวกับที่ผมเห็นผ่านหน้าต่างเมื่อวาน แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ ตอนนี้มัน "เปียกโชก" ไปด้วยน้ำ ั้แ่่คอลงมาจนถึงหน้าท้อง เนื้อผ้าฝ้ายที่อุ้มน้ำแนบสนิทไปกับผิวเนื้อขาวผ่องราวกับเป็ิัชั้นที่สอง
และแน่นอน... เธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน
ความเปียกชื้นทำให้เสื้อสีขาวกลายเป็วัสดุโปร่งใสชั้นดี ผมเห็นทุกรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้านั้นชัดเจนยิ่งกว่าดูผ่านกล้องโทรทรรศน์ ทรวงอกขนาด 42 นิ้วที่หนักอึ้งทิ้งตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วงอย่างอิสระ รูปทรงของมันกลมกลึงและใหญ่โตมโหฬารจนน่าเกรงขาม ปานนมสีน้ำตาลอ่อนแผ่ขยายเป็วงกว้าง ตัดกับยอดอกสีเข้มที่แข็งเป็ไตชูชันดันผ้าออกมาสู้สายตา หยดน้ำเกาะพราวอยู่ตามเนินอกที่โผล่พ้นคอเสื้อ ไหลย้อนลงไปในร่องอกลึกที่เบียดชิดกันแน่น
"คุณไผ่คะ? เป็อะไรหรือเปล่า?" เสียงหวานดึงสติผมกลับมา
"เอ่อ... ป...เปล่าครับ นำไปเลยครับ" ผมตอบตะกุกตะกัก พยายามบังคับสายตาไม่ให้จ้องมองจุดยุทธศาสตร์นั้นมากเกินไป แม้ว่ามันจะยากเหลือเกิน
เธอพาผมเดินเข้าไปในบ้าน ภายในบ้านของเธอเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ข้าวของเครื่องใช้วางระเกะระกะเล็กน้อย บ่งบอกถึงไลฟ์สไตล์ที่ผ่อนคลาย โซฟาตัวใหญ่มีหมอนอิงวางกระจัดกระจาย เหมือนเธอเพิ่งลุกจากตรงนั้น แต่เราไม่มีเวลามาชื่นชมการตกแต่งบ้าน เธอพาผมตรงดิ่งไปยังห้องน้ำชั้นล่างที่เป็ต้นตอของปัญหา
ซู่! ซู่!
เสียงน้ำพุ่งแรงดังสนั่นหวั่นไหว ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ พื้นกระเบื้องเจิ่งนองไปด้วยน้ำ ท่อใต้อ่างล้างหน้าแตกจนน้ำพุ่งกระฉูดออกมาเป็ฝอยสาดกระเซ็นไปทั่วห้อง ทำให้กระจกเงาบานใหญ่เปียกชุ่มและผนังห้องน้ำฉ่ำไปด้วยหยดน้ำ
"เนี่ยค่ะ! ภาไม่รู้จะทำยังไง พยายามหมุนปิดวาล์วแล้วแต่มันแข็งมาก" เธอบอกพลางชี้ไปที่จุดเกิดเหตุ แขนเสื้อของเธอเปียกน้ำจนลู่แนบไปกับท่อนแขนเรียว
"ถอยไปก่อนครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง"
ผมสูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิเดินฝ่าน้ำที่เจิ่งนองเข้าไปใต้อ่างล้างหน้า ความแคบของห้องน้ำทำให้ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลง ผมก้มตัวลงไปที่ใต้อ่าง น้ำเย็นเฉียบพุ่งใส่หน้าและเสื้อผ้าจนเปียกปอนไปตามๆ กัน มือของผมจับที่วาล์วน้ำโลหะที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย ออกแรงบิดสุดกำลัง
"ฮึบ!"
เสียงโลหะเสียดสีกันดัง ครืด ก่อนที่กระแสน้ำที่พุ่งแรงจะค่อยๆ เบาลง และหยุดสนิทในที่สุด ความเงียบกลับคืนสู่ห้องน้ำ เหลือเพียงเสียงหยดน้ำ ติ๋ง... ติ๋ง... ที่หยดลงพื้น
ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยกแขนขึ้นปาดน้ำออกจากใบหน้า ผมเปียกน้ำลู่ลงมาปรกหน้าผาก "เรียบร้อยครับ น่าจะต้องเปลี่ยนสายท่อน้ำดีใหม่ แต่วาล์วปิดสนิทแล้ว"
ผมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับไปหาเ้าของห้อง
และนั่นคือความผิดพลาด... หรืออาจจะเป็สิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่ผมเคยทำ
คุณภายืนขวางประตูห้องน้ำอยู่ ร่างกายของเธอเปียกโชกยิ่งกว่าเดิมจากละอองน้ำเมื่อครู่ เสื้อยืดสีขาวแนบเนื้อจนแทบจะกลืนไปกับผิว ผมเห็นสัดส่วนโค้งเว้าของเอว สะโพกที่ผายออก และหน้าท้องแบนราบที่มีสะดือบุ๋มลงไปเล็กน้อย แต่สิ่งที่อยู่ตรงระดับสายตาของผมพอดิบพอดี คือหน้าอกคู่ั์ที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบเหนื่อยของเธอ
ระยะห่างของเราเหลือเพียงไม่ถึงคืบ ในห้องน้ำแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นครีมอาบน้ำและกลิ่นกายหอมละมุนของผู้หญิง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน ความตื่นตระหนกเมื่อครู่หายไป แทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง
ผมยืนตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก จะขอตัวกลับก็ก้าวขาไม่ออก จะพูดอะไรก็จุกอยู่ที่คอ สายตาของผมเผลอเลื่อนลงไปมองที่หน้าอกของเธออีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ หยดน้ำหยดหนึ่งไหลกลิ้งจากไหปลาร้า ลงมาตามเนินเนื้อขาวผ่อง แล้วหายวูบเข้าไปในร่องอกลึก
"คุณไผ่..."
เสียงกระซิบของเธอแหบพร่ายิ่งกว่าเดิม เธอไม่ได้ขยับถอยหนี แต่กลับก้าวเท้าเข้ามาหาผมอีกหนึ่งก้าว จนปลายเท้าของเราแทบจะชนกัน กลิ่นหอมจากตัวเธอพุ่งเข้าปะทะจมูกผมเต็มๆ
"ครับ..." ผมขานรับเสียงสั่น
เธอมองหน้าผม ั์ตาคู่สวยฉ่ำน้ำเป็ประกายแพรวพราว รอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนรู้ทันทุกอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"เมื่อกี้... ตอนซ่อมท่อเสร็จ... คุณมองหน้าอกภาใช่มั้ย?"
คำถามตรงไปตรงมานั้นเหมือนหมัดฮุคเข้าที่ปลายคาง ผมหน้าชา ร้อนผ่าวไปทั้งตัว "เอ่อ... คือ... ผม..."
"ไม่ต้องปฏิเสธหรอกค่ะ" เธอพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงไม่ได้มีความโกรธเจือปนเลยแม้แต่น้อย กลับฟังดู... ขบขันและเชิญชวนเสียด้วยซ้ำ "ภาเห็นนะ... ภาเห็นมาตลอด... เวลาภาออกไปที่ระเบียง... คุณจะแอบมองภาจากหน้าต่างห้องคุณเสมอ"
ความลับที่ผมเก็บซ่อนไว้ถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก ผมกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก
"คุณรู้...?"
"รู้สิคะ ผู้หญิงมีความรู้สึกไวนะ" เธอขยับเข้ามาใกล้อีก จนหน้าอกนุ่มหยุ่นของเธอแตะัักับหน้าอกของผมเบาๆ ความนุ่มนิ่มนั้นส่งผ่านเสื้อยืดเปียกๆ เข้ามาจนผมรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าว "แล้วรู้มั้ยคะ... ว่าทำไมภาถึงไม่เคยปิดม่าน? ทำไมภาถึงชอบออกมาเดินเล่นโดยไม่ใส่อะไรข้างใน?"
ผมส่ายหน้าช้าๆ สมองขาวโพลนไปหมด
"เพราะภาชอบ..." เธอกระซิบชิดริมฝีปากผม ลมหายใจอุ่นร้อนรดใบหน้า "ภาชอบเวลาที่มีคนมอง... โดยเฉพาะเวลาที่คุณมอง ภาเห็นแววตาของคุณ... มันดูหิวกระหาย... เหมือนคุณอยากจะกลืนกินภาเข้าไปทั้งตัว"
สิ้นคำพูดนั้น ความอดกลั้นของผมก็ขาดผึง ท่อนเนื้อเบื้องล่างที่สงบอยู่ตื่นตัวขึ้นมาแข็งขึงทันที ดันเป้ากางเกงจนตุงออกมาอย่างชัดเจน
คุณภาก้มมองต่ำลงไปที่เป้ากางเกงของผม แล้วเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตายั่วยวน ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างผลักไหล่ผมเบาๆ
"ถอยไปพิงผนังค่ะ" เธอสั่งเสียงหวาน
ผมทำตามอย่างว่าง่ายเหมือนต้องมนต์สะกด ถอยหลังไปจนแผ่นหลังแนบติดกับกระเบื้องผนังห้องน้ำที่เย็นเฉียบ คุณภาเดินตามเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าผมทันที ท่าทางของเธอช่างลื่นไหลและเป็ธรรมชาติ ราวกับเธอรอคอยเวลานี้มานาน
ภาพที่ผมมองเห็นจากมุมสูงในตอนนี้ คือที่สุดของความฝัน
คุณภานั่งคุกเข่าอยู่หว่างขาผม เงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสายตาออดอ้อน ผมเปียกชื้นลู่แนบแก้ม เสื้อคอกว้างที่เธอก้มตัวลงทำให้ผมมองเห็นร่องอกมหึมาได้อย่างชัดเจน ก้อนเนื้อขาวผ่องสองก้อนเบียดเสียดกันแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง รอยแยกของร่องอกลึกจนดูเหมือนหุบเหวแห่งความสุข
มือเรียวนุ่มนิ่มของเธอเอื้อมมาจับที่ขอบกางเกงขาสั้นของผม ปลายนิ้วเย็นจากน้ำััโดนผิวหน้าท้องที่ร้อนรุ่ม ทำให้ผมสะดุ้งเฮือก
"ขอภาดูหน่อยนะคะ... ว่าคนที่ชอบแอบมอง จะมีของดีแค่ไหน"
พรืดดด...
เสียงซิปกางเกงถูกรูดลงดังก้องในความเงียบ เธอล้วงมือเข้าไปข้างใน ควักเอาแก่นกายที่แข็งขึงเต็มที่ของผมออกมาสู่สายตา มันดีดผึงออกมาชี้นหน้าเธอ ส่วนหัวบานสีชมพูเข้มฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหล่อลื่น
"โห... ใหญ่กว่าที่คิดไว้อีกนะคะเนี่ย" เธอพูดหยอกเย้า แต่สายตาจับจ้องมันราวกับของหวานจานโปรด
เธอใช้มือข้างหนึ่งกอบกุมรอบลำท่อนเอ็น ัันุ่มนวลจากฝ่ามือทำให้ผมเผลอครางในลำคอ เธอขยับมือรูดขึ้นลงช้าๆ เพื่อทำความคุ้นเคย ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดส่วนหัวหยัก
"อึก... คุณภา..."
เธอยื่นลิ้นสีชมพูออกมา แตะเบาๆ ที่รูเล็กๆ ตรงปลายยอด ลากลิ้นวนรอบส่วนหัวบานอย่างช้าๆ รับรสชาติของความเป็ชาย ความเสียวซ่านแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง ผมเผลอแอ่นสะโพกเข้าหาปากเธอโดยไม่รู้ตัว
แล้วเธอก็อ้าปากออก ครอบริมฝีปากนุ่มชื้นลงบนส่วนหัวของผม
"อ๊า... ซี้ดดด..."
ความอุ่นร้อนและความเปียกชื้นโอบล้อมส่วนที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดของผม เธอห่อปากแน่น ดูดดุนส่วนหัวแรงๆ จนแก้มตอบ จ๊วบ... จ๊วบ... เสียงดูดเลียดังลั่นห้องน้ำ ผสมกับเสียงน้ำหยด
เธอกดศีรษะลงต่ำ กลืนกินท่อนเนื้อของผมเข้าไปทีละนิด จากส่วนหัว ลึกเข้าไปถึงกลางลำ และลึกจนสุดโคน ความคับแน่นในโพรงปากของเธอตอดรัดท่อนเอ็นผมทุกตารางนิ้ว ลิ้นนุ่มๆ ของเธอตวัดเลียไปมารอบๆ ลำตัวขณะที่เธอผงกหัวขึ้นลง
ผมก้มมองลงไป ภาพตรงหน้าคือ์บนดิน
ศีรษะของคุณภากำลังขยับขึ้นลงอยู่หว่างขาผม เส้นผมสีดำสยายเต็มหน้าขา แต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุดคือหน้าอกขนาด 42 นิ้วของเธอ... ทุกจังหวะที่เธอผงกหัวลงเพื่ออมท่อนเอ็นของผมให้ลึกที่สุด หน้าอกคู่ั์ของเธอก็จะถูกบีบเข้าหากันด้วยท่อนแขน ทั้งสองก้อนเนื้อเบียดเสียด เสียดสีกันไปมา หนึบ... หนับ... แรงสั่นะเืจากการขยับปากส่งผลให้ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มนั้นกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ราวกับระระลอกคลื่นน้ำนม
"อืมมม... อื้มมม..."
เสียงครางอู้อี้ดังออกมาจากลำคอของเธอ บ่งบอกว่าเธอกำลังตั้งใจปรนเปรอผมอย่างสุดความสามารถ เธอเร่งจังหวะเร็วขึ้น ศีรษะผงกขึ้นลงเป็จังหวะสม่ำเสมอ ผมเห็นแก้มขาวๆ ของเธอป่องออกเมื่อรับเอาท่อนเนื้อเข้าไปจนเต็มปาก และยุบลงเมื่อดูดดุนเข้าหาตัว
ภาพร่องอกที่บีบตัวเข้าหากันแน่นจนเป็เส้นตรงแนวดิ่ง ตัดกับเสื้อสีขาวเปียกๆ ที่รัดรึงทุกอณูเนื้อ เป็ภาพที่กระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวผมอย่างรุนแรง
มือของผมอดไม่ได้ที่จะเอื้อมลงไปขยุ้มเส้นผมที่เปียกชื้นของเธอ สอดนิ้วเข้าไปตามไรผม จับประคองศีรษะเธอไว้เพื่อควบคุมจังหวะ สะโพกของผมเริ่มกระแทกสวนขึ้นไปเบาๆ ตามสัญชาตญาณ
"อ่า... คุณภา... มัน... ดีมาก..."
เธอเงยหน้าขึ้นมามองผมทั้งที่ปากยังคาบแก่นกายผมอยู่ ั์ตาหวานเชื่อมช้อนมองขึ้นมาอย่างยั่วยวน ก่อนจะถอนริมฝีปากออกช้าๆ จนเกิดเสียงดัง บล๊วบ! น้ำลายใสยืดเป็สายเชื่อมระหว่างปากเธอกับท่อนเอ็นของผม
"ชอบมั้ยคะ?" เธอถามเสียงหอบ ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากบวมเจ่อนิดๆ และฉ่ำวาวไปด้วยน้ำลาย "นี่แค่เริ่มต้นเองนะ... ภายังมีอะไรอยากจะทำให้คุณอีกเยอะเลย"
เธอใช้มือข้างหนึ่งรูดรั้งแก่นกายผมต่อ ส่วนอีกมือหนึ่งเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของผมออกทีละเม็ด
"วันนี้ท่อน้ำแตก... ภาก็เลยเปียกไปหมดทั้งตัว..." เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า 'เปียก' พร้อมกับบดเบียดหน้าอกคู่ใหญ่เข้ามาแนบกับต้นขาผม "ช่วยทำให้ภาแห้ง... หรือทำให้ภาเปียกกว่าเดิมหน่อยได้มั้ยคะ?"
คำเชื้อเชิญนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดลง สติสัมปชัญญะของผมปลิวหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่ลุกโชน ผมจับไหล่เธอให้ลุกขึ้นยืน ประจันหน้ากับความงดงามระดับทำลายล้างนี้อีกครั้ง
"ได้สิครับ... ผมจะจัดให้ตามคำขอเลย"
263
