ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของหยินน่าตอนนี้คือเด็กๆในเผ่าที่แยกตัวออกมาเล่นห่างจากพวกผู้ใหญ่ซึ่งกำลังเฉลิมฉลองวันคล้ายวันเกิดครบรอบเจ็ดหนาวให้แก่หยินฮู บุตรสาวคนสำคัญของนายหญิงใหญ่ฟูอันและชานหยูเตียโถ่มั่วเกา เหล่าเด็กชายหญิงที่นำของกำนัลของตนมาโอ้อวดสรรพคุณ ก่อนจะส่งมอบให้ถึงมือของหยินฮู และไม่ไกลกันมากนัก ทูฉี (รัชทายาท) ฟูฮันหยี ที่ปีนี้อายุได้สิบห้าหนาวกำลังโดนสตรีรายล้อมคอยเอาใจเพื่อที่หวังว่าตนจะได้เป็ชายาเอกของเด็กหนุ่มในอนาคต
คนในเผ่าอาจไม่รู้หรือหลงลืมไปว่าวันนี้ก็เป็วันคล้ายวันเกิดครบรอบเจ็ดหนาวของหยินน่าบุตรสาวอีกคนของชานหยูเตียโถ่มั่วเกาเช่นเดียวกันวันที่ทั้งคู่เกิดชานหยูได้ประกาศนามบุตรทั้งสองให้ทุกคนในเผ่าได้รับรู้และเป็พยานและนำมาซึ่งความแปลกใจ เพราะชื่อของเด็กทั้งสองคนนั้นคล้ายกัน ทั้งที่เกิดจากคนละมารดา
มารดาของหยินฮูเป็เมียเอกจึงมีตำแหน่งเป็นายหญิงใหญ่ของเผ่าและมีอำนาจเหนือใครเป็รองเพียงชานหยูเตียโถ่มั่วเกา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับความโปรดปรานมากนักก็ตาม
ส่วนลี่ย่า ผู้เป็มารดาของหยินน่า เป็หนึ่งในเมียทั้งห้าคนของชานหยูเตียโถ่มั่วเกา สตรีต่างเผ่าจากดินแดนที่ห่างไกลถึงแม้จะสวมใส่เครื่องแต่งกายเหมือนกับสตรีเผ่าหรวนตี้ แต่ก็มีสิ่งที่ต่างออกไปคือนางจะสวมผ้าปิดบังใบหน้าตลอดเวลาแต่ถึงอย่างนั้น ความงดงามเย้ายวนของนางก็ยังเป็ที่ดึงดูดสายตาและความ้าของบุรุษจนก่อให้เกิดความริษยาของสตรีด้วยกัน จนชานหยูต้องมอบดินแดนส่วนหนึ่งให้กับลี่ย่าได้ย้ายไปพำนักอาศัยอยู่และมีทหารองครักษ์คอยปกป้องอันตราย
ั้แ่ย้ายมาพำนักอยู่เขตป่าหิน หากไม่มีความจำเป็ลี่ย่าจะไม่เข้าไปภายในของเผ่า ทำให้ไม่เป็ที่พบเห็นของผู้คนมากนักส่วนหยินน่าก็แต่งกายเช่นเดียวกับลี่ย่า ใบหน้ามีผ้าปิดบังรูปโฉมไว้ตามธรรมเนียมของสตรีชาวเปอร์เซียที่จะไม่เปิดเผยใบหน้าให้คนภายนอกได้พบเห็นนอกจากคนในครอบครัวเท่านั้น ซึ่งมันก็เป็กลอุบายอย่างหนึ่งเช่นกัน
วันนี้หยินน่าอารมณ์ดี จนเผลอเดินออกมาไกลจากเขตป่าหินเด็กน้อยมองฉิ่งนิ้วในมือของตน มันคือของขวัญที่มารดามอบให้เมื่อมองเทียบกับบรรดาของขวัญของกำนัลที่หยินฮูได้รับแล้วหยินน่าพลันรู้สึกว่าสิ่งเ่าั้มีค่าสู้ของขวัญในมือตนไม่ได้เลยอีกไม่นานนางจะได้เรียนวิธีการเต้นระบำประกอบเครื่องดนตรีซึ่งเป็การเต้นระบำที่มือทั้งสองข้างจะสวมฉิ่งนิ้วไว้ที่ปลายนิ้วโป้งและนิ้วกลาง
“หยินน่า” เสียงเล็กใสที่เอ่ยเรียกชื่อของนางดังก้องไปทั่วทำให้หยินน่า ที่หันหลังเดินต้องหันกลับไปมองหาที่มาของเสียงเรียกแล้วก็ได้เห็นหยินฮู วิ่งเข้ามาหาตน
เมื่อเด็กสาววิ่งมาหยุดลงตรงหน้า ดวงตากลมโตของหยินน่ามองบนใบหน้าขาวนวลของหยินฮูที่ปรากฏหยาดเหงื่อซึมออกมา เมื่อมองเลยหัวไหล่ของเด็กสาวไปทางด้านหลังก็ได้เห็นเด็กคนอื่นกำลังวิ่งตามมายกเว้นพี่ใหญ่ทูฉีฟูฮันหยี ยังยืนอยู่ที่เดิม
“สิ่งของแปลกๆ ในมือเ้ามันคืออะไรมันมีแสงส่องเข้ามาที่ตาข้า จนข้าต้องวิ่งมาดู” หยินฮูเอ่ยถามในสิ่งที่ตนสงสัยก่อนที่จะมองไปที่สิ่งของ ที่อยู่ในอุ้มมือเล็กของหยินน่า”
เมื่อได้ฟังในสิ่งที่หยินฮูซักถาม หยินน่าก็ก้มมองฉิ่งนิ้วอีกครั้งก็พบว่าแสงแดดที่สาดส่องลงมากระทบกับฉิ่งนิ้วสะท้อนแสงไปมาจึงรีบกุมมือไว้กันแสงแดดและสายตาของหยินฮูรวมทั้งเด็กคนอื่นๆ
“ว่าไงหยินน่า ของในมือเ้ามันคืออะไร เ้านำมันมาให้ข้าใช่ไหม”
“ข้านะหรือเอามาให้เ้า”
“ก็ใช่น่ะซิ ถ้าไม่ใช่ เ้าคงไม่ออกมาจากเขตป่าหินไกลถึงเพียงนี้หรอก”
“ไม่ใช่นะ ข้าแค่เดินเล่นเพลินไปหน่อยก็แค่นั้น”
“หยินน่าเ้าไม่ต้องอายหรอก เ้าอยากมาเล่นกับพวกเราเลยเอาของขวัญในมือเ้ามาเป็ข้ออ้างใช่ไหมล่ะ” ขณะที่พูดสายตาของหยินฮูก็จับจ้องสิ่งที่อยู่ในอุ้มมือของหยินน่าตลอดเวลา
“มันไม่ใช่ มันคือของของ ข้า”
“ในเมื่อเ้าเอามาให้ท่านหญิงหยินฮู ก็รีบๆ ส่งมาซิ ชักช้าอยู่ได้พวกเราจะได้ไปเล่นกันต่อ”
“ใช่ๆ เอามานี้ ส่งมา ข้าจะนำไปมอบให้ท่านหญิงเอง”
เด็กชายหญิงที่ตามหยินฮูมาพยายามเข้ามายื้อแย่งฉิ่งนิ้วในอุ้มมือของหยินน่าหยินน่ารีบก้มตัวนั่งลงและเอาซุกไว้ในเอาร่างน้อย ๆ ของตนคอยกำบังไม่ให้อีกฝ่ายแย่งชิงของ ของตนไปได้ และภาวนาในใจให้สาวใช้ของท่านแม่หรือใครสักคนมาช่วยนางซักที
ถึงแม้จะไม่ได้เดินตามหยินฮูไปด้วยแต่ดวงตาเย็นเยียบดังหิมะของฟูฮันหยี ก็คอยมองดูเหตุการณ์อยู่เป็ระยะแล้วได้เห็นว่ากลุ่มเด็กที่ตามหยินฮูไปลุมล้อมยื้อแย่งของบางอย่างจากหยินน่าน้องสาวต่างมารดาถึงแม้จะไม่ได้รักใคร่เอ็นดูนางเช่นเดียวกับบุตรคนอื่นของบิดาแต่ถึงยังไงนางก็คือน้องสาวเป็บุตรสาวของสตรีผู้เป็ต้นเหตุที่ทำให้บิดาเ็าหมางเมินกับมารดาของตนเื่ของสตรีเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวแต่ก็ไม่อยากให้มีปัญหาเกิดขึ้นจนเป็สาเหตุทำให้วันที่ดีเช่นนี้ของมารดาจบลงด้วยการทะเลาะเบาะแว้งกับบิดา โดยมีสาเหตุมาจากเื่เล็กๆ
“พวกเ้ากำลังทำอะไรกัน” เสียงแหบทุ้มของฟูฮันหยีเอ่ยขึ้นที่ด้านหลังของหยินฮู
“พี่ใหญ่” ดวงตากลมโตของหยินฮูฉายแววใเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มแย้มประจบพี่ชายตนเช่นทุกครั้ง
“ทะ..ทูฉี” บรรดาเด็กทั้งหลายเมื่อเห็นเสียงแหบทุ่มของเด็กหนุ่มเป็เสียงของใครจึงหันไปมองและหยุดการกระทำของตน ก่อนที่จะแหวกทางให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาได้สะดวก
“ข้าถามว่าพวกเ้าทำอะไรกัน” ทุกคนไม่มีใครกล้าเปิดปากพูดบางคนก้มหน้าหลบสายตาดวงตาเย็นเยียบของเด็กหนุ่ม บางคนรีบหันไปขอความช่วยเหลือจากหยินฮูเมื่อเด็กสาวเห็นเช่นนั้น ก็รีบเข้ามาอ้อนประจบฟูฮันหยีทันที
“ไม่มีอะไรเ้าค่ะพี่ใหญ่ นานๆทีจะเห็นน้องสาวออกมาเที่ยวเล่นอยู่เพียงลำพังไกลถึงเพียงนี้พวกข้าจึงรีบมาเล่นเป็เพื่อนนางแค่นั้นเอง”
“อย่างนั้นเหรอ” เด็กหนุ่มถามย้ำ อีกครั้งเพื่อเปิดโอกาสให้นางได้ชี้แจ้ง
“ใช่เ้าค่ะ พี่ใหญ่”
ดวงตาคมดุของฟูฮันหยีมองหยินน่าที่นั่งกดตัวหมอบอยู่ที่พื้นดิน ผิวขาวที่เคยสะอาดตอนนี้กลับสกปรกมอมแมมเสื้อผ้าบางส่วนหลุดลุ้ยฉีกขาดยุ่งเหยิงไปหมด สภาพแบบนี้แทนที่จะได้ยินเสียงร้องไห้โวยวายจากเด็กสาวกลับมองเห็นได้เพียงร่างบางที่กำลังตัวสั่นเทา อยู่เท่านั้นขณะที่เด็กหนุ่มจะเดินเข้าไปสอบถามร่างบางนั้น
“พี่ใหญ่พวกเรากลับกันเถอะเดี๋ยวท่านแม่เป็ห่วง”หยินฮูเดินเข้าไปเขย่าแขนเด็กหนุ่มเบาๆ ก่อนที่จะพยายามฉุดยื้อให้พี่ชายของตนให้ตามมา
“พวกเ้ากลับกันไปก่อน เดี๋ยวข้าตามไป”
“แต่ว่า พี่ใหญ่...” หยินฮูยังคงอิดออดไม่อยากทิ้งให้พี่ชายของนางให้อยู่กับหยินน่าเพียงลำพังด้วยกลัวว่าหยินน่าจะฟ้องหรือใส่ร้ายนาง
“หยินฮู” ดวงตาคมดุของฟูฮันหยีตวัดกลับมามองน้องสาวตน ก่อนที่จะเอ่ยย้ำกับนางอีกครั้งทำให้หยินฮูยอมถอยกลับไปตามคำสั่ง
เมื่อทุกคนจากไปแล้วเหลือเพียงเด็กหนุ่มกับร่างเล็กของหยินน่าที่ยังไม่ยอมขยับกายแม้สักนิดเดียว เด็กหนุ่มสำรวจผู้เป็น้องสาวอีกคนที่ตนมีโอกาสใกล้ชิดกับนางเป็ครั้งแรกอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ก่อนจะย่อเข่าลง แล้วถอดเสื้อคลุมของตน ห่มร่างให้กับเด็กสาวแล้วก็ได้เห็นเด็กสาวสะดุ้งสุดตัว
ร่างเล็กเงยใบหน้าขึ้นมาด้วยความใ แล้วก็ได้เห็นร่างสูงยื่นมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ที่ไหลลงมาของตน การกระทำของพี่ชายที่นางได้มีโอกาสใกล้ชิดเป็ครั้งแรกทำให้ร่างเล็กรู้สึกสับสนโดยไม่รู้ว่าผ้าผืนเล็กที่ปิดบังใบหน้าตนอยู่นั้นได้หลุดออกไปั้แ่ถูกลุมทำร้ายเมื่อครู่
“ข้า...ข้า..” เสียงเล็กใสที่พยายามจะเอ่ยคำออกมาเมื่อตั้งสติได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนร่างเล็กก็พลันลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีจากเด็กหนุ่มไป
ฟูฮันหยี ตกตะลึงไม่ทันตั้งตัวที่ร่างเล็กวิ่งหนีจากไปก่อนดวงตาคู่คมจะเหลือบมองปลายนิ้วที่มีหยดน้ำตาเกาะติดอยู่แล้วปลายสายตาเหลือบเห็นบางสิ่งอยู่บนพื้นมือเรียวยาวยื่นไปหยิบขึ้นมามองพินิจมองใกล้ๆ พลันในห้วงคำนึงก็นึกถึงใบหน้าที่ได้เห็นเป็ครั้งแรก ทำให้คิ้วเข้มพาดเฉียงย่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
........................................................................
3K
