หมอกหลอนย้อนอดีต
EP15: อุปกรณ์ปริศนา
ผมหมอบลงหลังพุ่มไม้หนาแน่นบนขอบเนินดินที่มองเห็นลานปฏิบัติการของ 'พวกเขา' ได้อย่างชัดเจน ลมพัดโชยมาพร้อมกับกลิ่นดินและกลิ่นฉุนอ่อน ๆ ที่คล้ายโอโซน ซึ่งเป็กลิ่นที่ผมเชื่อว่าเกี่ยวข้องกับการบิดเบือนของสนามแม่เหล็ก
ลาน มาบดงงู สว่างไสวด้วยแสงไฟทำงาน ชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีเข้มประมาณห้าถึงหกคนกำลังง่วนอยู่กับการปรับแต่ง อุปกรณ์ขนาดใหญ่ ที่ตั้งอยู่ตรงกลางลาน
อุปกรณ์นั้นดูเหมือนเครื่องกำเนิดพลังงานที่ล้อมรอบด้วยแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยไฟกระพริบ และมีสายเคเบิลหนา ๆ เชื่อมต่อลงไปยัง รอยไหม้ บนพื้นดินอย่างเป็ระบบ
นี่คือเครื่องมือที่พวกมันใช้ควบคุมประตูมิติ!
ผมรู้ดีว่าหากผมเข้าทางตรง ก็จะถูกยามที่เฝ้าอยู่ตามจุดต่าง ๆ มองเห็นทันที ผมจึงเลือกที่จะใช้ ความมืด และ พืชพรรณ ที่รกทึบเป็เกราะกำบัง
ผมถอดรองเท้าออกเพื่อให้การเคลื่อนไหวเงียบที่สุด และเริ่มคลานต่ำลงไปตามแนวป่าที่ติดกับลานปฏิบัติการ การเคลื่อนไหวของผมช้าและระมัดระวังเป็พิเศษ ทุกเสียงแกรกกรากของใบไม้แห้งทำให้หัวใจผมเต้นแรง
ผมมาถึงบริเวณที่ใกล้กับรถกระบะสีดำสามคัน ผมสามารถมองเห็น ตราสัญลักษณ์ ที่ปักอยู่บนแขนเสื้อของเ้าหน้าที่คนหนึ่งได้อย่างชัดเจน มันเป็รูปทรงคล้าย วงแหวนสองวงที่ไขว้กัน และมี ดาวสามดวง อยู่ตรงกลาง
องค์กรนี้มีชื่อเรียกอะไรกันแน่? และทำไมถึงใช้ตราสัญลักษณ์ที่ดูเหมือนหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ระดับสูง?
ผมคลานอ้อมไปยังด้านหลังของรถกระบะคันหนึ่ง และใช้โอกาสที่เ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินหันหลังเพื่อตรวจสอบแผงควบคุม ผมรีบะโข้ามพุ่มไม้และซ่อนตัวอยู่หลังกล่องลังขนาดใหญ่ที่บรรจุอุปกรณ์ไม่ทราบชนิด
ตอนนี้ผมอยู่ห่างจาก อุปกรณ์ควบคุมมิติ เพียงไม่กี่เมตร และสามารถได้ยินเสียง หึ่งๆ ที่แ่เบาจากเครื่องยนต์กลไกของมัน
เสียงนั้นคล้ายกับเสียงที่ผมได้ยินในวันแรกที่มาถึง... เสียงของหมอกสีเหลือง
ผมเปิดกระเป๋าสะพายอย่างเงียบเชียบ และหยิบ เครื่องเชื่อมดัดแปลง ออกมา มันเป็เครื่องมือที่มีขนาดกะทัดรัด แต่ถูกดอนแปลงให้สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าลัดวงจรได้อย่างรุนแรง
ขณะที่ผมกำลังจะคลานออกจากที่ซ่อนเพื่อปฏิบัติการ ก็มี ยามคนหนึ่ง เดินเข้ามาใกล้ลังที่ผมซ่อนอยู่ พร้อมกับวิทยุสื่อสารในมือ
“ศูนย์! พื้นที่มาบดงงูรายงาน! ทุกอย่างเรียบร้อยดี! คลื่นสนามแม่เหล็กอยู่ในระดับคงที่ เตรียมพร้อมสำหรับการ เปิดช่องว่าง ครั้งที่สอง!”
เปิดช่องว่างครั้งที่สอง?
นั่นหมายความว่าการที่ผมถูกสลับร่างเข้ามาในยุคนี้เป็เพียง การทดลองนำร่อง และพวกเขากำลังจะทำซ้ำอีกครั้งในวงกว้างกว่าเดิม!
ยามคนนั้นหันหลังมาทางผมอย่างช้า ๆ และเริ่มปลดล็อก ตู้ควบคุมย่อย ที่อยู่ติดกับลังที่ผมซ่อนอยู่เพื่อตรวจสอบบางอย่าง
ผมรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้าย!
ผมตัดสินใจเสี่ยง! ผมหยิบ ปืนพกขนาดเล็ก ออกมาอย่างเงียบที่สุด และใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ท้ายทอยของยามคนนั้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง
เพลียะ!
ยามคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับเสียงวิทยุสื่อสารที่หลุดออกจากมือ
ผมไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว! ผมรีบคลานออกไปจากที่ซ่อน มุ่งหน้าไปยัง อุปกรณ์ควบคุมมิติ ขนาดใหญ่ และค้นหาสายเคเบิลหลักที่เชื่อมต่อกับ รอยไหม้
ผมพบ แผงวงจรควบคุมหลัก ที่มีสายเคเบิลขนาดใหญ่ที่สุดเชื่อมต่ออยู่ ผมเปิดฝาครอบออกอย่างรวดเร็ว และวางแผนที่จะใช้เครื่องเชื่อมดัดแปลงเพื่อสร้าง กระแสไฟฟ้าที่ไม่เสถียร เข้าไปในวงจรนี้โดยตรง
ผมเปิดสวิตช์เครื่องเชื่อม...
วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!
เสียงของเครื่องเชื่อมที่ถูกดัดแปลงดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับ ประกายไฟสีน้ำเงิน ขนาดใหญ่ที่พุ่งออกมาจากปลายสายไฟที่ผมกำลังจะแตะเข้ากับแผงวงจร
เ้าหน้าที่คนอื่น ๆ หันมามองทันที!
“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น! ใครสั่งให้เปิดเครื่องเชื่อม!” หัวหน้าชุดะโด้วยความตื่นตระหนก
ผมไม่สนใจเสียงะโเ่าั้ ผมเร่งความเร็วในการเชื่อมสายไฟเข้าไปในแผงวงจรหลัก
ประกายไฟสีน้ำเงินที่รุนแรงแผ่ซ่านเข้าไปในระบบของอุปกรณ์ควบคุมมิติทันที!
และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นก็รุนแรงกว่าที่ผมคาดคิดไว้มาก!
อุปกรณ์ขนาดใหญ่ะเิเสียงดังสนั่น! ไฟทุกดวงดับลงในทันที! ควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากแผงควบคุม และตามมาด้วย กลุ่มหมอกสีเหลืองเข้ม ที่พุ่งออกมาจาก รอยไหม้ บนพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง!
หมอกสีเหลืองเข้ม นั้นขยายตัวอย่างรวดเร็วจนกลืนกินลานปฏิบัติการทั้งหมด!
ผมกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตรจากแรงะเิและคลื่นกระแสไฟฟ้าที่ตีกลับเข้าใส่! ร่างกายของ ลุงเชียร ชาไปทั้งตัว แต่ผมยังคงมีสติอยู่
กลุ่มเ้าหน้าที่ในชุดเข้มกรีดร้องด้วยความใและพยายามวิ่งหนีออกจากกลุ่มหมอกสีเหลืองที่กำลังคืบคลานเข้าหาพวกเขา
ผมทำลายอุปกรณ์ได้แล้ว!
แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ผมก็เห็น เงาร่าง บางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่กลางกลุ่มหมอกสีเหลืองที่หนาแน่นที่สุด... เงาร่างที่คุ้นเคย...
นั่นคือ ลุงเชียรตัวจริง! เขากำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในรอยแยกมิติที่กำลังจะปิดตัวลง!
ผมรู้ว่าผมต้องทำอะไรบางอย่างในตอนนี้!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*