“เมื่อไรเขาจะปล่อยข้า”หญิงสาวถามขึ้นแทบจะทันทีเหมือนอย่างทุกครา
“ข้าไม่รู้”ในฐานะหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มโจร นางจะออกความเห็นหรือพูดในสิ่งที่หัวหน้าใหญ่ไม่มีคำสั่งไม่ได้
อู่เจียวเฉินผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับคำตอบหน้าสะสวยสลดลงเล็กน้อย แต่อึดใจต่อมาก็หาเื่คุยกับป้าหวางต่อเพราะถ้าป้าหวางไม่อยู่แล้ว นางก็ไม่รู้จะคุยกับใคร คุยกับเ้าคนผีข้างนอกนั่นนะหรือให้นางอมน้ำลายบูดเน่าคาปากเสียยังดีกว่า!
“ข้าถามอะไรหน่อยได้หรือไม่”
สตรีสูงวัยกว่าพยักหน้า
“ดูแล้วท่านป้าไม่ได้มีจิตใจชั่วร้ายแบบคนพวกนั้นทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
คำถามนี้ทำให้ป้าหวางหวนคิดถึงอดีตอันขมขื่นของตนแต่ก่อนนางกับครอบครัวก็มีชีวิตปรกติเหมือนอย่างชาวเมืองทั่วไปแต่ไม่นึกไม่ฝันวันหนึ่งจะพบเื่ราวโหดร้าย ครอบครัวของนางถูกโจรปล้นฆ่าระหว่างเดินทางไปทำการค้ามีนางเหลือชีวิตรอดเพียงคนเดียวเท่านั้นเพราะความช่วยเหลือของผังเสียงหยี่กับพี่น้องในคราแรกนั้นนางเข้าใจว่าพวกเขาเป็คนของสำนักใดสำนักหนึ่งที่มุ่งหมายผดุงความยุติธรรมให้บ้านเมืองจึงขอติดตามมาด้วยเพราะตนเองก็กลายเป็คนไร้ญาติไปแล้วอยู่มาระยะหนึ่งจึงได้รู้ว่าพวกเขาคือกลุ่มโจรมีปณิธานมุ่งมั่นจะขจัดคนชั่วที่สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านตาดำๆในขณะที่ทางการกลับเพิกเฉย
“โจรก็ไม่ได้ชั่วไปหมดทุกคนหรอกนะ”อย่างน้อยผังเสียงหยี่กับพี่น้องก็แสดงให้นางเห็นความจริงข้อนี้
“ขึ้นชื่อว่าโจรยังมีใครเป็คนดีบ้างเขาบุกไปฆ่าคนแล้วลักพาตัวข้ามา คนดีๆ ที่ไหนเขาทำกัน”
“คนที่ถูกฆ่าล้วนแต่เป็คนเลว”ผังเสียงหยี่ไม่เคยเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ ที่เขากับพี่น้องทุกคนฆ่าก็มีแต่พวกคนเลวที่จำเป็ต้องปล้นก็เพราะ้าให้บทเรียนกับพวกคนชั่วที่แย่งชิงทรัพย์ผู้อื่นเป็ของตนเงินทองซึ่งปล้นมาเกือบทั้งหมดถูกนำไปแจกจ่ายคนยากไร้และส่งคืนเ้าของ
“ตัวเขาดีนักหรือไรจึงมีสิทธิ์ตัดสินว่าใครดีหรือเลว” อู่เจียวเฉินกำหมัดแน่นขณะพูดเพราะเขาเที่ยวตัดสินคนอื่นตามอำเภอใจจึงได้ฉุดนางมาตกระกำลำบากอย่างนี้ไงเล่า
“ชีวิตคนบางครั้งมันก็เลือกไม่ได้ไม่ได้อยากทำแต่เหตุการณ์จำเป็ในชีวิตมันพาไป ถูกกดดันหนักๆ ถูกทำร้ายแสนสาหัสเ้าจะไม่หาทางตอบโต้อีกฝ่ายหรือไร” ป้าหวางพูดอย่างคนเห็นโลกมามาก
“ท่านจะบอกข้าว่าที่เขาเป็โจรก็เพราะอยากแก้แค้นหรือ”
คำถามที่มีอย่างต่อเนื่องของหญิงสาวทำให้ป้าหวางชะงักนางเริ่มคิดว่าตนเองพูดในส่วนที่ไม่ควรพูดมากเกินไปแล้ว “ถ้าเ้าอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงเป็โจรสิ่งที่เขาทำผิดหรือถูกอย่างไร ก็ลองอยู่ที่นี่นานอีกสักหน่อย แล้วเ้าจะได้รู้ด้วยตัวเ้าเอง”
“ไม่มีทางแค่คิดว่าต้องหายใจในที่ที่เดียวกับเขา ยังทำข้าแทบอยากตาย” ใบหน้าสวยหวานเครียดขึ้งด้วยโทสะ
ทว่าสายตาของป้าหวางที่มองมากลับมีแววชื่นชมในความกล้าของหญิงสาวขึ้นชื่อว่าเป็หมู่บ้านโจรต่อให้เป็ชายอกสามศอกหากถูกจับตัวมาคงหวาดกลัวหงอจนตัวสั่นแต่สตรีวัยเยาว์ผู้นี้กลับไม่กลัวตาย นางเถียงหัวหน้ากลุ่มโจรฉอดๆเพียงเพื่อถามหาความยุติธรรมในฝ่ายของตน
อู่เจียวเฉินเป็คนหัวดื้อไม่ต่างจากผังเสียงหยี่ ว่าไปแล้วสิ่งที่ดึงดูดให้ชายหนุ่มพาตัวหญิงสาวมาคงไม่ใช่แค่ความสวยอย่างใครหลายคนสันนิษฐานบางคนก็ว่าเพราะนางเป็เ้าสาวของเปาห้าวสง เขาจึงพามาเพื่อแก้แค้นแต่ผังเสียงหยี่ไม่เคยกระทำชำเราสตรี ความคิดด้านร้ายนี้จึงตกไป
“รังเกียจข้าปานนั้นเชียว”จู่ๆ คนที่อู่เจียวเฉินไม่อยากพบหน้าก็โผล่พรวดเข้ามาในห้องด้วยว่ายืนฟังหญิงสาวว่าร้ายเขาต่างๆ นานามาครู่หนึ่งแล้ว
คนถูกลักพาตัวมาแบบไม่เต็มใจส่งสายตาค้อนควักให้เขาป้าหวาง อดจะส่ายหน้ากับคู่อริตรงหน้าไม่ได้ ดูท่าอีกสักพักคงจะเกิดเหตุนองเืนางเป็คนนอกควรถอยตัวออกไปนอกวงจะดีกว่า
“ท่านป้าจะไปไหน”อู่เจียวเฉินร้องถามเมื่อป้าหวางตั้งท่าจะเดินออกห่างนาง
“ข้ามีงานต้องทำ”
“พาข้าไปด้วยสิข้าช่วยงานท่านได้นะ” หญิงสาวขันอาสา
“ข้าไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มมาพร้อมสีหน้าติดจะบึ้งตึง
“ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงไม่ชอบถูกขัง”
“อ้อ...แต่ชอบถูกใช้แรงงาน”ก็ดี...ผังเสียงหยี่คล้ายว่าคิดอะไรออก ลองให้นางทำงานสักหลายๆ วันตอบแทนความปากเก่งของนางจะดีกว่า“ถ้าอย่างนั้นข้าก็มีงานให้เ้าทำ ถ้าทำแล้วออกมาดี ข้าจะปล่อยเ้าไปให้พ้นหูพ้นตาอยู่นานก็รำคาญ”
เ้าคนน่าตายนี่นะพูดอย่างกับว่านางมาเกาะแกะวอแว ตกเป็เบี้ยล่างแล้วอย่างไรก็คงต้องยอมสินะอย่าให้ถึงคราวนางบ้างก็แล้วกัน!
“ต่อให้ต้องลงนรกเพื่อแลกกับการไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดข้ายอมทำทั้งนั้น”
“โอ...วาจาเ้าช่างเหลือรับข้าเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองชั่วช้ามากถึงเพียงนี้” ชายหนุ่มยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างตีสีหน้าเหลือเชื่อสายตาที่ใช้มองนางนั้นยั่วโมโหจนอู่เจียวเฉินเกิดความรู้สึกอยากควักลูกตาทั้งสองข้างออกมาโยนให้ไก่กิน
“คนเลวมักไม่รู้ความเลวของตน”
นางช่างต่อปากต่อคำไม่ลดละผังเสียงหยี่ชี้นิ้วใส่หน้าหญิงสาว “เ้าลืมไปแล้วหรือว่าอยู่กลางดงโจร ช่างมีขวัญกล้าเทียมฟ้ายิ่งหากพลาดกลายเป็อนุคนที่ห้าของเ้าลูกเต่าแซ่เปานับว่าน่าเสียดายนัก ์มีตามากอยู่จึงส่งข้าไปลักตัวเ้ามาข้าเป็เทพเซียนรับบัญชาจากเบื้องบนเชียวนะ ควรจะคารวะขอบคุณเช้าค่ำ มิใช่สารพัดด่าทอ”
เปรี๊ยะ...อู่เจียวเฉินได้ยินเสียงลูกไฟในหัวแตกกระจายเทพเซียนบ้าบออะไรกัน “เ้ามันปีศาจชัดๆ อย่ามาทำเป็พูดดี”
ครานี้เ้าของร่างสูงใหญ่ตบโต๊ะดังปังหญิงสาวที่เปิดปากเถียงคำไม่ตกฟากถึงแก่สะดุ้งกับอารมณ์แปรปรวนของเขาส่วนป้าหวางนั้นไร้ปฏิกิริยาใดๆ เพราะนางชินเสียแล้วกับการข่มขวัญคนด้วยเสียงของท่านหัวหน้า
“ไม่ชอบพูดดีๆก็ย่อมได้ ไปเลย ตามป้าหวางไปตักน้ำมาไว้ให้ข้าอาบน้ำไม่เต็มถังค่ำนี้ไม่ต้องกินข้าว”
“แต่นางยังมีไข้อยู่นะ”ป้าหวางท้วง
“ปากนางขยับได้ราวฟ้าแลบแบบนี้ข้าคิดว่านางสบายมากเลยละ” พูดจบร่างสูงก็หมุนกายออกจากห้อง แต่เหมือนจะคิดเื่หนึ่งขึ้นมาได้จึงสำทับอีกว่า “อ้อ...ไม่ต้องคิดหวังว่าจะย้ายไปอยู่กับป้าหวางเ้าต้องอยู่กับข้าที่นี่ จู่ๆ ข้าเกิดนึกอยากมีสาวใช้ประจำตัวขึ้นมา กิน นอน อาบน้ำมีคนคอยปรนนิบัติคงจะสุขสบายพิลึก”
“คนถ่อย! คนเลว!” เมื่อผังเสียงหยี่จากไปอู่เจียวเฉินก็ด่าไล่หลังพร้อมกำหมัดแน่น
“เลิกโมโหได้แล้วน่าเขาก็แกล้งยั่วเ้าไปอย่างนั้น หากเขาถ่อยหรือเลวจริง หัวหน้ากลุ่มโจรอย่างเขาคงไม่ปล่อยให้เ้าเถียงคำไม่ลดราหรอก”
วิสัยโจรชั่วจะยอมถูกคนอื่นด่าทออยู่หรือถ้าไม่ย่ำยีผลาญพรหมจรรย์ก็คงจะถูกฆ่าทิ้งไปนานแล้ว ป้าหวางได้แต่ยอมเป็คนกลางมองดูแมวหยอกล้อหนูเล่น
“เ้ากินข้าวเสียก่อนกินเสร็จแล้วค่อยไปหาข้า” กล่าวจบหญิงสูงวัยกว่าก็เดินออกจากห้องที่ความโกรธกรุ่นของสตรีร่างเล็กยังลอยคลุ้ง
ป้าหวางพบผังเสียงหยี่กำลังจะเดินออกจากลานดินหน้ากระท่อมจึงรีบก้าวเท้าตีตื้นจนเสมอกับชายหนุ่ม
“คิดดีแล้วหรือที่จะให้นางนอนร่วมกระท่อม”
“เตรียมหมอนผ้าห่มให้นางก็แล้วกันข้ารู้ว่าท่านหวงข้า คงจะไม่ยอมให้นางนอนร่วมเตียงกับข้ากระมัง”
สตรีวัยกลางคนหยิกหมับลงบนต้นแขนคนช่างเย้าคงมีเพียงแต่นางเท่านั้นที่อาจหาญกล้าทำร้ายร่างกายจอมโจรชื่อก้องโดยที่หลังจากนั้นยังมีชีวิตอยู่
385
