“ ไหงเป็แบบนี้อีกแล้ววะเนี่ย ? ”
“ นี่พวกเธอ ฉันก็อุส่าสละห้องให้ทำไมถึงมากองอยู่ที่นี้กันฟะ ”
สภาพของโซมะในตอนนี้ที่กำลังพยายามข่มตานอนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น แต่กลับมีเฟรด้าที่มานอนอยู่ข้างๆตรงข้างล่างพื้นและไอรีนที่กำลังนั่งดื่มไวน์พร้อมกับอ่านหนังสือ
“ ก็แค่ข้าไม่ไหวใจยัยเอลฟ์ตัวประหลาดนั้น ข้าถึงต้องมาเฝ้าเ้านี่ไง ” ไอรีนพูดออกมาแล้วเขม็งไปที่เฟรด้า
“ แหม่คุณไอรีน ฉันบอกแล้วไงคะว่ามันเป็เื่เข้าใจผิดน่ะ และสาเหตุที่โซมะล้มลงไปก็เพราะคุณไปกัดเขาไม่ใช่หรือไง! ” เฟรด้าลุกขึ้นแล้วตอบโต้ด้วยการเขม็ง
“ ข..ข้าก็แค่ละเมอน่ะ ล..แล้วตอนที่ข้ากัดข้าก็ไม่ได้ปล่อยเืของข้าลงในตัวของโซมะซะหน่อยมันจึงไม่มีผลอะไร…( ถึงมันจะอร่อยก็เถอะ ) ”
“ ฉันคิดว่าผีดิบตนนี้ต่างหากละที่เป็ตัวอันตราย ”
“ แกว่าใครเป็ผีดิบกันห๊า? เป็แค่ไฮเอลฟ์ธรรมดาๆแท้ๆ ”
“ ว่าไงนะคะ!? ” ทั้งสองคนเริ่มต่อว่าต่อเถียงกันอีกครั้งและปล่อยพลังเวทออกมาเพื่อที่จะสู้กัน
[ เปิดใช้งานระงับความรุนแรง ]
“ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ไม่งั้นจะโดนงดมื้อเช้า! ” โซมะได้ใช้งานระบบระงับความรุนแรงทำให้พลังเวทของทั้งสองคนนั้นหายไปและขู่กลับว่าจะให้อดมื้อเช้า ทั้งสองเลยกลับเข้าที่ของตัวเอง
“ ( เฮอะๆ สะดวกดีจังเลยแฮะสามารถใช้ระงับความรุนแรงข้างนอกร้านได้ด้วย คงเป็เพราะตอนนั้นที่เราล้มหมดสติลงไป ระบบมันจึงแทรกแซงเข้ามาที่ร่างกายของฉันเพื่อช่วยเหลือฉันสินะ ) ”
“ ( แบบนี้ก็หายห่วงเื่ยัยไอรีนได้แล้ว ) ”
.
..
…
วันต่อมาโซมะออกไปจ่ายตลาดและให้เฟรด้าเข้าไปที่ร้านเพื่อทำความสะอาดร้านรอ ส่วนไอรีนนั้นเทเลพอร์ตกลับไปที่ปราสาท ใช้เวลาไม่นานกับการเตรียมวัตถุดิบร้านของโซมะก็เปิดให้ใช้บริการ ณ ตอนนี้ร้านของเขายังคงตั้งอยู่ที่อคาเดมี่ลูกค้าส่วนมากจึงเป็เหล่านักเรียนในอาคาเดมี่และเหล่าอาจารย์
และหลังจากนั้นไม่นานมีลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาที่ร้าน เป็ขุนนางชายวัย 50 ส่วมชุดหรูหราสีเขียวที่ดูคล้ายกับชุดของทหารในพระราชวัง มาพร้อมกับเด็กสาวอายุราวๆ 11 ขวบ ที่มีร่างกายที่ผอมเพรียวส่วมชุดเดรสสีแดงหรูหราผมสีทองที่ถูดจัดทรงสวยงามดวงตาสีฟ้าที่เปล่งประกาย
“ ที่นี้สินะร้านอาหารต่างโลก เข้ามาสิเทียน ” ชายส่วมชุดทหารเชิญชวนหลานสาวของตนเองเข้ามาที่ร้าน
“ ยินดีต้อนรับคะมาสองที่ใช่ไหมคะ ” เฟรด้าออกมาต้อนรับพร้อมกับยื่นผ้าขนหนูอุ่นๆให้
“ อ..อ่าใช่แล้ว ”
“ เชิญทางนี้เลยคะ ”
“ ( อุ่นดีแฮะ ใช้ต้อนรับสำหรับฤดูหนาวแบบนี้สินะหวังว่าที่นี้จะช่วยได้นะ ) ”
“ หือ ? ” โซมะสังเกตเห็นลูกค้าที่ดูเหมือนพ่อลูกเดินเข้ามาที่ร้านแต่แล้วจู่ๆก็มีหน้าต่างระบบขึ้นมาเด้งขึ้นมา
[ ระบบเควส ]
[ หลานสาวของวีรบุรุษ ทัลฮาร์ท มาโกลอส เทียน เจียโต้ มาโกลอส เธอเกิดมาพร้อมกับสิ่งที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็ เงินทอง อำนาจ อาหารการกิน สภาพแวดล้อมของเธอเต็มไปด้วยทุกอย่างที่เธอ้า ด้วยความเพียบพร้อมมีทุกอย่างทำให้เธอรู้สึกเริ่มเบื่อหน่ายเพราะว่าทำอะไรหรืออยากได้อะไรก็รู้สึกว่ามันง่ายไปหมดจึงทำให้เธอเริ่มที่จะเบื่ออาหารขึ้นมา เธอไม่ได้กินอาหารเท่าที่ควร ทัลฮาร์ท มาโกลอส วีรบุรุษท่านนี้ได้ออกตามหาร้านอาหารต่างๆเพื่อที่จะหาอาหารที่หลานสาวของตนเองนั้นสามารถทานได้ ]
[ ภารกิจ : ทำอาหารที่ทำให้ เทียน เจียโต้ มาโกลอส หายจากโรคเบื่ออาหาร ]
[ รางวัล : ชื่อเสียงของร้านที่ได้รับจากวีรบุรุษและค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ ]
[ ล้มเหลว : ปิดร้าน 14 วัน ]
[ ระยะเวลา : 1 วัน ]
“ ( โอ้ แบบนี้เองสินะระบบเควส แล้วแต่สถานการณ์สินะถึงจะมีระบบเควสขึ้นมา ) ”
“ ไม่ทราบว่ารับอะไรดีคะ ” เฟรด้ายื่นใบเมนูให้ทัลฮาร์ท วันก่อนโซมะได้ขอให้เฟรด้าช่วยเขียนใบเมนูให้เป็ภาษาของต่างโลก ซึ้งใบเมนูนี้จะกำกับภาพและรายละเอียดของอาหาร
“ อืม…เป็ชื่อที่แปลกดีจริงๆ ว่าไงเทียนมีเมนูไหนสนใจบ้างไหม ? ” เด็กสาวคนนั้นยังคงนิ่งเงียบและยังมองไปที่เมนูแล้วโยนเมนูทิ้งไป
“ ขออะไรก็ได้ที่ไม่มีกลิ่นคาว ( เพราะถึงยังไงฉันก็กินไม่ได้อยู่ดี สั่งพวกที่ไม่มีกลิ่นเหม็นจะดีกว่า ) ” ทัลฮาร์ทยังคงรู้สึกเป็กังวลจึงขอโทษเฟรด้าไปแล้วขอให้ทำอะไรก็ได้ที่ไม่มีกลิ่นคาวมาสองทีจากนั้นเฟรด้าก็เลยไปถามโซมะอีกที
“ อะไรก็ได้ที่ไม่มีกลิ่นคาวอย่างงั้นเหรอ ” โซมะถามกลับ
“ ใช่ พอจะเป็ไปได้ไหมเพราะมันไม่มีในเมนูของเราเลย ” เฟรด้าถามกลับเพราะรู้เป็กังวลเล็กน้อย โซมะได้ยืนครุ่นคิดอยู่สักพัก
“ อืมก็พอเป็ไปได้ เพราะหลายครั้งแล้วที่ฉันไม่ได้ทำอาหารตามเมนูสักทีฮ่าๆ วางใจได้เลย! ”
โซมะไม่รอช้าเดินไปดูที่ห้องเก็บของเพื่อหาวัตถุดิบทันทีหลังจากนั้นเขาใช้งานระบบวิเคราะห์เพื่อที่จะวิเคราะห์หาวัตถุดิบ “ โอ้เ้านี้ช่วยให้กระตุ้นอยากอาหารสินะ ระบบวิเคราะห์นี้มันสะดวกดีจริงๆ ” เมื่อได้ในสิ่งที่้าเขาก็เริ่มทำอาหารทันที
ใช้เวลาไม่นานเมื่อเขาทำอาหารเสร็จแล้วเขาจะเป็คนที่จะยกไปเสิร์ฟด้วยตัวเอง ทัลฮาร์ทและเทียนถึงกับต้องใกับอาหารจานนี้
“ ข..ขนมปัง ? ” ทัลฮาร์ทอุทานออกมาด้วยความใ จริงอยู่ที่เขาสั่งอาหารที่ไม่มีกลิ่นคาวแต่กลับกลายเป็ขนมปังซะงั้น
“ นี่นายล้อเล่นหรือไง! ” เทียนทุบโต๊ะเสียงดังและลุกขึ้นยืนะโด่าโซมะ
“ มันไม่ใช่ขนมปังซะหน่อย มันคือ โมนากะ! ” โมนากะคือขนมพื้นเมืองดั้งเดิมของญี่ปุ่นที่เป็เวเฟอร์เนื้อบางกรอบประกบกัน ส่วนไส้จะทำจากถั่วแดง เกาลัด ถั่วแดงญี่ปุ่นบด คนต่างโลกจึงมองเหมือนกับขนมปัง
“ โมนา…( ไม่ไหวงั้นเหรอเนี่ย…คิดว่าถ้าเป็อาหารของต่างโลกจะช่วยเทียนได้แท้ๆ แต่กลับเสิร์ฟขนมปังให้เนี่ยนะ ) ” พวกเขาทั้งสองยังคงตกตะลึงและดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
“ เอาน่าพวกคุณอย่าดูแค่รูปลักษณ์ภายนอกสิครับ พวกคุณต้องร้องชิมดูใช้มือจับแล้วกัดเข้าไปเลย ” โซมะยังคงชักชวนให้ลองทานสิ่งนี้ดู แต่เมื่อในมาถึงแล้วทันทีก็ต้องลองท่านดูก็ไม่เห็นเสียหายอะไร
“ น..น่าเทียน ลองดูหน่อยก็ได้พวกเรามาถึงที่นี้แล้วทั้งทีนะ ” ทัลฮาร์ทยังคงอ้อนว้อนให้หลานของตัวเองลองชิมเ้านี้ดู เธอยังคงเชิดหน้าใส่อยู่เล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด
“ ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วนะคะ! ” เทียนกล่าวและหยิบโมนากะขึ้นมาชิมทันที
ครุบ ~
“ อร่อย!? ” ทัลฮาร์ทอุทานออกมาแล้วหันไปมองดูสีหน้าของหลานดูบ้างที่กินเ้าสิ่งนี้ขึ้นมา ดวงตาของเทียนเปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัดสีหน้าของเธอเริ่มตกตะลึง
“ ( อ..อร่อย!? ความเข้มข้นอย่างน่าประหลาด ความฝาดเผ็ดร้อนค่อนข้างพอดีเลยทีเดียว ) นี่มันไม่ใช่ขนมปังนิ!? ” เทียนไม่ลังเลที่จะหยิบอีกชิ้นออกมาแล้วเปิดดูไส้ข้างในมัน
“ ไอ้เ้านี้มันคืออะไร!? ” เทียนเงยหน้าขึ้นไปมองที่โซมะแล้วถามเขาทันที
“ เ้านี้มันคือตับปลาอังโกะ หรือก็คือ โมนากะไส้ตับปลาอังโกะ! ซึ้งมันเป็ปลาหน้าตาประหลาดที่โลกของฉันน่ะแถมราคายังแพงอีกด้วย ”
“ ฉันแล่ตับปลาอังโกะแล้วก็โรยเกลือและน้ำส้มสายชูเพื่อดับกลิ่นคาว จากนั้นก็เคี่ยวตับในน้ำซุปที่ทำมาจากสต็อกปลาโบนิโต เทสาเกลง ซีอิ๊วขาว และน้ำตาล หลังจากเคี่ยวเสร็จฉันใส่ผงชิจิมิพริกแดงเพื่อทำให้เนื้อตับมันนุ่มแล้วนับไปประกบด้วยเวเฟอร์โมนากะ ”
“ ( อร่อยมาก ตับของปลาเ้านี้ไม่มีกลิ่นคาวเลยมันทั้งเหนียวนุ่มและเข้มข้นและมีรสอ่อนๆของเ้าขนมปังนี้อีกด้วย ฉันรู้สึกถึงคลื่นช็อตไฟฟ้าที่มันกระจายรสชาติอยู่ในปากของฉันทำให้มันกระตุ้นความอยากที่จะกินมันอีก ) อ๊า? มันหมดแล้วนี่ท่านลุงคะขอสั่งเ้านี้อีกได้ไหม ? ” ทัลฮาร์ทรู้สึกประทับใจอย่างบอกไม่ถูกที่หลานของเขา้าที่จะสั่งอาหารอีกครั้ง
“ อ่าได้สิ เทียนอยากจะกินอะไรลุงจะซื้อให้หมดเลย….ขอเ้านี้อีกได้ไหมครับ ” ทัลฮาร์ทสั่งอาหารเพิ่มกับโซมะ
“ จะว่าได้มันก็ได้อยู่หรอกนะครับ แต่พอดีเนื้อตับของมันน่าจะพอสำหรับทีเดียวเท่านั้น ” โซมะมองเห็นท่าทีของเทียนที่ดูเศร้าใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ งั้นผมจะทำโมนากะหนึ่งที่แล้วจะทำอย่างอื่นมาให้นะครับ หลานของคุณต้องทานเยอะๆขึ้นมาหน่อยแล้วละ ”
“ ขอบคุณมากเลยนะ ”
ทัลฮาร์ทกล่าวขอบคุณโซมะอย่างใจจิต เขายังรู้สึกดีใจไม่หายเลยที่หลานของเขากลับมาทานอาหารได้อีกครั้ง โซมะได้กลับไปทำโมนากะไส้ตับปลาอังโกะอีกชุดและทำ ยากิโทริ ไก่คาราเกะ และโอเด้ง หลังจากทานอาหารพวกนี้เข้าไปสีหน้าของพวกเขาดูเปลี่ยนไปจากตอนแรกที่เข้ามาในร้านอย่่างเห็นได้ชัด
“ อร่อยมาก หนูไม่รู้เลยว่าจะมีของอร่อยแบบนี้อยู่บนโลก ” เทียนแสดงความดีใจออกมาหลังทานอาหารพวกนี้หมด
[ ภารกิจเสร็จสิ้น ]
[ ชื่อเสียงของร้านคุณจะเพิ่มขึ้นเมื่อร้านกลับมาอยู่ที่เมืองแห่งนี้ ]
Level Up !
“ ( โอ้ว เลเวล 6 แล้วสินะ ) ”
“ ฮ่าๆลุงดีใจที่หลานชอบนะ ” ทัลฮาร์ทลุกขึ้นเดินไปหาโซมะที่หน้าบาร์แล้วกล่าวขอบคุณเขาอย่างใจจริง
“ ต้องขอบคุณจริงๆเลยนะที่ช่วยให้หลานของฉันหายจากโรคเบื่ออาหารไปได้ ต้องขอบคุณจริงๆ ”
“ ฮ..ฮ่ายินดีครับ ” ทัลฮาร์ทยื่นถุงเงินมาให้เพื่อจ่ายเป็ค่าตอบแทนซึ้งมันมากกว่าค่าอาหารถึง 5 เท่า จากนั้นพวกเขาก็ได้เดินกลับออกไปในทันที
“ ( โห…สมแล้วที่เป็พวกชนชั้นสูงกระเป๋าหนักใช้ได้ ) ”
“ ( ดูแล้วหลานสาวของเขาน่าจะชอบ เพิ่มลงในลูกค้าขาประจำก็แล้วกัน ) ”
[ ทัลฮาร์ท มาโกลอส ถูกเพิ่มในรายชื่อลูกค้าขาประจำ ]
[ เทียน เจียโต้ มาโกลอส ถูกเพิ่มในรายชื่อลูกค้าขาประจำ ]
หลังจากนั้นร้านของเขายังคงเทเลพอร์ตอยู่ในเมืองของบาบิโลนและยิ่งด้วยค่าความชื่อเสียงของร้านที่เพิ่มขึ้นทำให้ลูกค้าเข้ามาใช้บริการที่ร้านของโซมะอย่างไม่ขาดสายและคืนที่เก้าก็ผ่านพ้นไปด้วยดี
11K
